Stiekem heeft Miles Kane hier een hele lekkere plaat gemaakt. De combinatie met Dan Auerbach als producer pakt hier echt heel goed uit, de lichte bluesrock invloeden van The Black Keys passen erg goed. Na een paar albums zoekende te zijn geweest lijkt Miles een jasje te hebben gevonden die hem erg goed staat. Maar het belangrijkste is dat er gewoon erg sterke tracks op staan die soms weer doen denken aan de oude Miles. Ik kan hier goed van genieten.

Mumford & Sons borduurt hier verder op de sound en richting die ze sinds hun vorige album Wilder Mind zijn ingegaan. Of te wel, de banjo blijft aan de muur hangen en daarvoor in de plaats is een algemener band geluid te horen. Toch zijn er nog wel typische Mumford & Sons dingetjes gebleven zoals de zang, opbouw en thema's van nummers bijvoorbeeld.

Eigenlijk heb ik de band al een tijdje geleden links laten liggen, maar toch was ik ergens benieuwd omdat ik toch het idee heb dat de band het nog wel in zich moet hebben om een paar lekkere nummers te maken. Toch bevestigt dit album mijn gelijk om de band links te laten liggen. Niet omdat de nummers perse slecht zijn, maar omdat er niks spannends gebeurt en er ook geen nummers meer zijn waarvan je opveert. Vrijwel het gehele album speelt zich af op het zelfde en bij vlagen gezapige tempo, waardoor de zit van meer dan een uur wel erg lang gaat aanvoelen. Zo af en toe weten ze sommige nummers nog mooi op te bouwen naar een mooi einde, maar dit gebeurt te weinig. Nogmaals, slecht is het ook niet dus vandaar dat ik het toch op 3* houd, maar wat meer variatie en spanning mag wel.