Vooralsnog houd ik het op 4*, al heb ik het gevoel dat ie al richting de 4,5* gaat maar dat zal de tijd moeten uitwijzen. Betekent dus dat het een zeer goede en fijne opvolger is van het debuut. Grote veranderingen ten opzichte van het debuut zijn er niet echt, de verschillen zitten in kleine details. Voor mijn gevoel klinkt dit album op het eerste gehoor iets bedachtzamer dan het debuut, het heeft iets meer draaibeurten nodig om goed te kunnen landen. Niet dat de nummers nou ineens zoveel moeilijker in elkaar zitten of klinken, maar buiten City Looks Pretty en Nameless, Faceless staan er niet direct 'cathy' nummers op die direct blijven hangen.

Dit album leunt iets meer op een algehele sfeer die mooi word ingeleid door de donkere klanken en korte gitaaruitbarsting in Hopefulessness , en als afsluiter het relaxte Sunday Roast. Vanaf de opener wordt er mooi opgebouwd naar de wat hardere nummers in het midden van de plaat (Nameless, Faceless en I'm Not Your Mother, I'm Not Your Bitch), om vervolgens weer geleidelijk af te bouwen tot aan Sunday Roast. Het fijne is dat elk nummer gewoon goed tot sterk is waardoor er ook geen inkak moment is. Het geduld van de luisteraar wordt ietsjes meer op de proef gesteld, maar krijgt daar uiteindelijk wel een sterk album als geheel voor terug. Het enige wat het album voor mij ten opzichte van het debuut een beetje mist, zijn een of twee grote uitschieters ala Pedestrian At Best bijvoorbeeld.

Ik ben benieuwd hoe de nieuwe nummers zich live gaan houden tussen de nummers van het debuut, maar ik ga er zeker van uit dat ze daar zeker niet tussen misstaan.