Voor het eerst gewaagd aan iets dat lijkt op een recensie/mening...

Elk jaar is het wachten op de plaat van een singer-songwriter waarop rock, folk en pop met invloeden vroegere jaren op een mooie manier worden gemengd. In 2014 was dat voor mij The War On Drugs en in 2015 Father John Misty. Natuurlijk zijn er muzikaal genoeg verschillen, maar voor mij roepen die albums een zelfde gevoel en sfeer op als deze van Kevin Morby. Net zoals bij die platen bevat dit album prachtige rijk gearrangeerde nummers.

Cut Me Down is direct een prachtig dromerig openingsnummer. Met wat simpele gitaar akkoorden, wat rustige slagen op de drums en de rustige zang van Kevin Morby word deze sfeer gecreëerd. Direct voel je de relaxte melancholische sfeer van dit album. Op het eerste gehoor lijkt zijn zang niet zo bijzonder, maar tijdens zulke rustige nummers kom je erachter dat hij beschikt over een prachtig warme stem die mooi aansluit bij de muziek. Het tweede nummer I Have Been To The Mountain is wat mij betreft meteen het hoogtepunt van het album. Dit nummer is juist een tikkeltje het tegenovergestelde van de opener. Een rijk gearrangeerd en voor dit album een uptempo nummer met koortjes, trompet en gelikte gitaarsolo’s. Juist dankzij deze toevoegingen blinkt het nummer zo enorm uit.

Op sommige nummers is er zelf een lichte psychedelische ondertoon te horen zoals op Singing Saw en Drunk And On A Star. Met Singing Saw is er een mooi uitgesponnen nummer dat gelijk het langste nummer van de plaat is. Het gitaarspel in combinatie met de aanwezigheid van een synthesizer zorgt voor een licht psychedelische sfeer. Drunk And On A Star borduurt verder op de rustige en laidback sfeer van Singing Saw met prachtig gitaarspel. Dorothy is een ode aan zijn gitaar die altijd aan zijn zijde is. ''C'mon Dorothy y'know we could go all night''. Het is samen met I Have Been To The Mountain een van de uptempo nummers.

Ferris Wheel is wat mij betreft het minste nummer van de plaat. Het nummer met alleen pianospel te horen, overtuigt net niet genoeg en de magische sfeer die op de rest van de plaat te horen is, mist hier een beetje. Gelukkig wordt het nog helemaal goed gemaakt door de laatste drie nummers die voor mij de sound en sfeer van dit album perfect samenvatten. Destroyer neemt je mee in de meest prachtige droomwereld. Black Flowers heeft iets vrolijks en opbeurends wat me enorm bevalt en Water is een mooie afsluiter waar Morby je mee op reis neemt naar een plek waar al je zorgen worden weggenomen.

Singing Saw is voor mij een plaat waar al je zorgen voor even worden weggenomen, je onderuit kan zakken en wegdromen naar een rustgevende plek. Op het eerste gehoor lijken de nummers wat simpel, maar elk nummer bevat genoeg details zoals helder pianospel, tokkelend gitaarspel, een trompet of viool hier en al deze elementen zorgen juist voor prachtig rijk gearrangeerde nummers. Singing Saw is een prachtig geheel geworden wat zomaar de echte doorbraak zou kunnen worden voor Kevin Morby als soloartiest.

Stereogum heeft een erg mooi artikel gemaakt over de band; King Gizzard & The Lizard Wizard: The Stereogum Cover Story. Sowieso een enorme aanrader om te lezen voor elke fan.

Om op dit punt in te haken, uit dit artikel blijkt toch wel dat juist door de jamsessies waar bijv. The Dripping Tap uit is ontstaan, veel enthousiasme en creativiteit is losgekomen waardoor juist deze drie nieuwe albums zijn ontstaan.

Zelf heb ik de twee nieuwe nummers vandaag een keer beluisterd. The Land Before Timeland klinkt als een jam met de sound van het album Fishing For Fishies. Lekker relaxed maar niet heel bijzonder.Hypertension vind ik een stuk sterker, mede omdat het tempo net even iets hoger ligt. Het is duidelijk dat het nummers zijn die ontstaan zijn tijdens jamsessies, maar deze klinken wel een stuk luchtiger dan de jams die op Ice, Death, Planets, Lungs, Mushrooms and Lava staan.

Altijd al een liefhebber van KoL geweest, van het begin werk en de albums na de grote doorbraak. Come Around Sundown en Mechanical Bull vond ik prima platen waarop een aantal geweldige nummers staan, maar ook net wat te veel doorsnee nummers.

Voorafgaand aan dit album was ik al erg enthousiast over de singels. Het lekker energieke Waste a Moment, het prachtige rustige Walls en het lekkere dansbare Around The World. En vergeleken met de voorgaande twee albums is dit album wel over hele speelduur van goede kwaliteit, alleen Muchacho valt een beetje buiten de boot. Het zou heel goed kunnen dat Find Me het favoriete nummer gaat worden, want het heeft een heerlijke energie dat doet denken aan de eerste albums. Verder is ook Eyes On You zeker de moeite waard te benoemen als sterk nummer.

Of je het een return to form kan noemen hangt denk ik af wat je van de voorgaande twee albums vond. Vond je die niks, dan kan je het wel zo noemen. Voor mij stonden op de twee voorgaande genoeg goede nummers dus een return to form is het voor mij niet. Wel is het een heerlijk album geworden met een constant goed niveau.