Nu voor het eerst dat ik het begin van metal luister. Dit album volgens zeggen dus. Ik kende alleen Sleeping Village van een of andere Greatest Hits album van paps. Ik dacht dat de rest van de nummers nooit konden tippen aan Sleeping Village, want wat is dat een geweldig nummer, maar nee hoor, ik had het mis. Het hele album is zó magistraal, de stem van Ozzy is nog jong en mooi en Iommi's riffs versterken dat des te meer. Voorheen heb ik alleen Paranoid (het album) geluisterd, wat ik al erg tof vond, maar deze plaat... deze plaat springt er flink boven uit.

Prachtige muziek die nooit vergeten mag worden. Op Led Zep na, is dit het beste debuutalbum dat ik tot nu toe ken.

Nu nog even 4,5* maar het kan al gauw 5* worden.

Ik heb nu 4 albums van heer Zimmerman geluisterd en de hele wikipediapagina gelezen.

Dit album is voor mij bijna perfect. (H)eerlijke folk/blues waar ieder nummer wel iets van elkaar weg heeft maar nergens echt in de herhaling valt. Ieder nummer heeft een verhaal, ieder nummer heeft iets te vertellen. De eerste 2 keer luisterde ik dit album op de achtergrond, en ja; dan wordt het saai. Je moet hier echt even voor gaan zitten en luisteren. Dylan mag écht geen achtergrond muzikant zijn.

Ik begrijp nu eindelijk ook de hele heisa om "Dylan went electric" want dit is tot nu toe, voor mij, veruit z'n beste album. Highway 61 & Blonde zijn ook zeker niet verkeerd hoor maar dit is echt het pure waar ik van houd. Ik zou bijna in God gaan geloven want mijn God wat is dit goed.

Op dit album staan Bob's 4 beste nummers en misschien nog wel meer (mag ik even Masters of War noemen). Maar daar naast ook grappige nummers als I Shall Be Free.

Kortom: Ik begin net met Dylan luisteren, vind dit een prachtig album, ben bang dat ik ben begonnen met de beste.

4.5*

Eerste bericht (en stem) mag meteen lovend zijn!

Dit is Wayne rond Tha Carter 2, dat is meteen al goed nieuws dus. Deze mixtape klinkt qua productie nog amateuristisch vergeleken met de latere mixtapes en C2 maar toch rapt Mr. Carter hier zich wel een slag in de rondte, in een goede zin. Nummers als Moment of Clarity, Public Announcement, Encore en Round Here vind ik kleine piekjes in z'n carrière, als we even de meeste mixtapes achterwege laten, want daar heeft hij toch echt pieken in het hele rap-bestaan gemaakt.
Lucifer is dan weer zo'n "ander" nummer, hij experimenteert hier een beetje met andere genres zoals hij in latere mixtapes ook wel doet. En ja, het pakt goed uit, het is namelijk een van m'n favorieten. Daarnaast zijn de andere nummers ook niet slecht maar wel minder, misschien is dat ook juist het mankement hier: zooitje zeer goede nummers maar ook een zooitje goede nummers.

Ah well, prima begin van een reeks mixtapes waar we (stiekem?) van mogen houden.

4*

A Hard Day's Night heeft voor mij altijd al een beetje in de schaduw gestaan van de grotere albums als Abbey Road, The White Album en Revolver maar toch is het een mooie plaat.

Ik heb laatst de film gekeken omdat ik de Beatles wel leuk vond echter was het enige positieve aan die film de muziek. Dus toch maar even het album geluisterd en ik moet zeggen dat het toch wel een prima staaltje muziek is. Ik merk bij dit album dat de Beatles al een beetje een andere richting op wilden gaan maar nog steeds vooral in hun beginfase bleven hangen.

De titelsong en nummers als Can't Buy Me Love en And I Love Her vind ik erg mooi, daarnaast nog een handjevol nummers die prachtig zijn. And I Love Her is trouwens mijn favoriet, dat komt wellicht door de Kurt Cobain cover. Deze cover dus.

De film 2,0*, het nummer 4,5*, het album 4,0*.

M'n eerste volledige luister beurt van welk Beatles album dan ook, shame on me. Maar goed, gaan we:

Abbey Road begint meteen met een knaller: Come Together. Come Together is een van de fijnste/beste nummers die ik ooit heb gehoord, lekker gitaargeluidje, lekker catchy etc.
Daarna komen Something & Maxwell's Silver Hammer. Een beetje te poppy voor mij maar ze kunnen er mee door.
Oh! Darling maakt dat weer goed. Het begint naar mijn mening wel een beetje poppy maar is overall toch meer rock-getint, hou ik meer van, topper dus.
Octopus's Garden is weer een topper, geeft me een beetje een gevoel alsof ik op Hawaii lig met een cocktail in m'n hand, weet niet zeker waarom, haha.
I Want You vind ik op het begin een super relaxt nummer, later wordt het wat wilder en ruiger, een mooi nummer, echt om van te genieten!
Here Comes The Sun... helaas, de eerste tegenvaller. Ik vind dit nummer "oud" klinken, als of het uit begin jaren 60 komt o.i.d., jammer.
Because & You Never Give Me Your Money vind ik dan weer zeer goed. You Never Give Me is wat anders dan alle vorige, daarmee valt ie dus ook op, de gitaarsolo (is dat het?) is daarbij ook nog eens een goede toevoeging.
We zijn dus al weer aangekomen bij Sun King. Sun King is in principe een prima nummer, ik erger me alleen aan het Spaans(?) wat ze zingen. Ik denk dat gewoon Engels beter had geweest.
Mean Mr. Mustard, tja... lekker snel afgelopen, wat wel jammer is want het is namelijk een top nummer, het klinkt alleen ergens wel bekend, iemand enig idee waar van? (Nee, niet van Three Degrees).
Wederom een kort nummertje: Polythene Pam, ook jammer dat deze zo kort is, de gitaar klonk wel lekker. Gelukkig gaat dat door in She Came in Through the Bathroom Window.
Golden Slumbers! Zo. Die is mooi zeg. Golden Slumbers staat nog achter Come Together maar dat kan nog veranderen in de loop der tijd, het is in ieder geval een nummer die ik vaker ga luister, los van de rest van het album.
Eenmaal bij Carry That Weight begon ik te denken: Als iemand mij vroeger zou vragen "Beatles of Rolling Stones?" Zou ik Rolling Stones zeggen, maar alleen door dit album is dat nu The Beatles geworden.
The End & Her Majesty zijn twee mooie afsluiters van dit (iets te) korte album.

Conclusie: Abbey Road is een prachtig album met heel weinig minpunten. Ik hoor heel vaak ook kleine dingetjes die je bij andere bands (van na de 60s) wel eens terug hoort. Dit moet dus ook zeker een grote invloed hebben gehad op de muziek van nu.
Ik geef hem nu nog 4*, dit kan na meerdere keren luisteren altijd nog hoger worden.

Drie favoriete nummers uitkiezen was nog nooit zo makkelijk. Dit album heeft een paar zeer goede nummers en de rest vind ik allemaal maar een beetje middelmatig, voor een gewone band zou het nog niet zo héél slecht zijn, maar het blijven The Beatles hè? Zij moeten toch echt super kwaliteit muziek afleveren want de verwachtingen zijn -voordat ik een album van hun luister- immens groot.

Hier steekt A Day in the Life er met kop en schouders boven uit, absoluut mijn favoriet. Daarnaast zijn With a Little Help from My Friends & Lucy in the Sky with Diamonds ook top-nummers.

3 á 3,5*