Ondertussen een derde luisterbeurt aan het geven. Ik heb een beetje gemengde gevoelens over de plaat. Geloof me, ik bereidde me al voor op een stevig lovende reactie. Toch wel lastig om dat direct te doen. Ik ben nog altijd vrij groot fan van het thrash-genre.
Hoewel ik hier en daar nog wel de pure Anthrax terughoor, vooral qua basslijnen en hier en daar qua riffpartijen is het toch nog veel vernieuwender dan ik had durven denken. Het klinkt veel meer Heavy Metal nu. Ik heb hier en daar ook ineens gedachtes richting Black Stone Cherry en Iron Maiden. Op het eerste gehoor pakt het me wel, dus het is een kwestie van 3, 3.5 of 4 sterren voor mij...

Positieve punten tot nu toe:
-Vocalen, erg sterk, melodieus, gemeend en zuiver.
-Verrassend lekkere afwisseling in gitaar- en drumpartijen
-Leuke onderwerpen per nummer, typisch Anthrax
-Geen inkakmomenten voor mij, het stoomt lekker door, positief zijn dan ook de rustpunten in de vorm van Hymn 1 en 2
-Productie is niet storend
-De cover van Refused

Negatieve punten:
-Ik vind niet ieder nummer goed. Zodanig dat ik ze liever niet in het album had gewild, zoals The Devil You Know en I'm Alive. Die nummers doen me niet zo veel.
-Het had hier en daar toch wel iets heftiger gemogen van mij. Ik mis ook eigenlijk nog een echte knaller op het album. Revolution Screams komt daar echter wel aardig in de buurt.
-Afgezien van het nummer waarin op een gegeven moment 'ohohooohoo' wordt gegalmd a la Iron Maiden, heb ik toch mijn twijfels over de live-capaciteiten van de nummers.

Favoriete nummers voorlopig:
-In The End
-Judas Priest
-Revolution Screams

Voorlopig houd ik het op een 3,5. Het zou me niet verbazen als het later toch een 4 wordt.

Dit album kent qua samenhang dezelfde gevarieerde insteek als zijn voorganger The Powerless Rise. Nummers sluiten niet echt op elkaar aan en dat maakt het iets lastiger om de sfeer en thematiek er uit te kunnen lepelen.
Op zich hoeft dat -met name bij Metalcore- geen nadeel te zijn, mits de nummers onderling maar sterk genoeg in elkaar steken. Bij The Powerless Rise werd dat prima gehonoreerd met eersteklas freaky migraine-opwekkende beukers van een hoog tempo en relatief veel onverwachte afwisseling in nummers zelf. Helaas is dat bij dit album niet echt het geval. Het geheel klinkt nogal veilig in opbouw, waardoor het qua dynamiek toch minder sterk naar voren komt dan ik zou willen.

Wat mij betreft steekt Wasted Words met kop en schouders boven de rest uit. Dat nummer vind ik echt geweldig. Het zijn met name Whispering Silence, Cauterize, Overcome, My Only Home en Tear Out My Eyes, die naar mijn mening eigenlijk vervallen tot enorme middelmatigheid. En dan heb je eigenlijk al het halve album.
Kort gezegd wel een aardig plaatje, meeblérfactor is er ook, maar kent wat mij betreft te veel inkakkers om echt een goed cijfer te kunnen geven. Productie is dit keer echter wel dik in orde, in tegenstelling tot The Powerless Rise. Een 2,5.

Ondertussen al weer een tijdje in mijn collectie, en echt vervelen gaat ie niet, dus dat is wel een pluspunt, net als het feit dat de band hier ragt als een dolle hond, harder dan ooit tevoren. Dat is voor mij ook zeker belangrijk. Na jarenlange moshpit-ervaring is dit de enige band (naast Kataklysm en Arch Enemy) waarbij mij indoor ooit het gevoel bekroop dat ik er niet meer levend uit zou komen. (dit kan uiteraard meer aan het publiek liggen dan aan de band, maar toch)

Groot verschil met An Ocean Between Us, vind ik de consistentie van het album. Waar die bij eerstgenoemde een hecht geheel vormde, met -voor mijn gevoel- in elkaar overvloeiende nummers, zo staan nummers hier veel losser van elkaar. Ik twijfel een beetje of ik dit op zal nemen in mijn beoordeling, dus ik laat het voorlopig maar in het midden.

Wat ik vooral jammer vind is dat, ten opzichte van het vorige album, de clean vocals er op achteruit zijn gegaan. Niet qua kwaliteit of zo, maar slechter getimed, niet zo lekker geplaatst als op AOBU. En daardoor worden de clean vocals op dit album opeens storend, zeker op de momenten zonder backing vocals. Gelukkig is dit lang niet bij elk nummer het geval.

Ten slotte vind ik ook de productie iets minder dan op AOBU. Ik ben zeker niet iemand van de extreem gelikte producties, maar de sound is hier anders en bevalt me toch minder.

Ik kom dan toch uit op 3,5 sterren met als favorieten:
-Without Conclusion (vooral vanwege de eerste halve minuut en de geweldige hakkende vocalen op 2:00)
-Condemned
-The Only Constant is Change (Goeie fade-in, aggressieve riffs, stevige backing vocals en een mooie wending na pakweg 3 minuten).

Beste tegenvaller dit, vergeleken met enig ander werk van deze heren. Het thema 'aliens' is verruild voor clichématig geblèr over hoe kut het gaat met de wereld. Niet alleen het thema is saaier, het dynamische stemgeluid van Mark Poida dat ik kon waarderen is hier nergens meer aanwezig. Het is een Thy Art Is Murder kloon geworden en eigenlijk zijn er nog weinig elementen over waar Aversions Crown zich mee kon onderscheiden.

Muzikaal staat het nog steeds als een huis, en dat is dan ook de enige reden dat het met een magere 3 af kan.

Jammer, maar zo gaat het soms.

"De vraag die resteert is of dit puur experimenteel blijft, of dat het een eerste stap is naar een nieuwe stijl. In het eerste geval geef ik het een 3,5, in het tweede geval wacht ik even op het volgende album. "


Dit was mijn laatste zin van de beoordeling die ik gaf aan het vorige album, The Infection. Ik heb later het cijfer naar een 3 verlaagd, ik vond het toch niet zo heel boeiend meer.
Na dit nieuwe album geluisterd te hebben blijf ik daar ook bij, want dit is toch echt weer de Chimaira die ik liever hoor.
De productie is goed: de samplings zijn op hun plek en met name de cadans die door dit album heen te horen is, walst over alle mogelijke twijfels heen die ik had over de toekomstige capaciteiten van deze band. Immers, er zijn nogal wat leden gekomen en gegaan de afgelopen jaren.
De standaard formule 'opbouw-raggen-harder raggen-breakdown-nog harder raggen' is op dit album veel minder aanwezig dan bij vorige albums, de variatie is aangenaam terwijl de samenhang blijft. Ook Hunters' stem is echt geweldig op dit album.

Zo'n mijlpaal van bruut metalcore geweld als 'Chimaira' was voor mij in 2005, zo verfrissend is de groove op dit nieuwe album, en krijgt voorlopig 3,5 sterren. Ik zou het nog hoger hebben gegeven als het album iets langer was geweest en toch een tikkie heftiger hier en daar, vooral tijdens het deel na de (soort van) interlude 'Stoma'.

Ik vind dat Impending Doom eigenlijk de meest representatieve track is voor het album. Chimaira heeft de stijl van meedogenloos beuken en jagen in dit album bijna volledig verlaten. De nadruk in het album is meer dan in voorgaande albums komen te liggen op thematiek. Ongelofelijk donkere thematiek, mag ik wel zeggen, voorbij deprimerend.

Het lage tempo, de omineuze samplings, de soms onverwachte variaties in Hunters' stem (die ik overigens niet altijd zo geweldig heb gevonden), zijn voor mij de pluspunten als ik kijk naar de invulling van die thematiek. Ik snap waar ze heen willen.

Het jammere alleen is, dat de thematiek zich vaak veel beter leent in een setting die bijvoorbeeld de doom metal en de sludge/groove/stoner hoek benadert. De poging van Chimaira om zich op deze gebieden te wagen, vervaagt gedeeltelijk door hun eigen metalcore-achtergrond en invloeden. Past dat of niet? Ik vind zelf dat ze daar half in geslaagd zijn. Het album zit vol met erg goede experimentele stukjes, maar over het algemeen is het gros opgevuld met vrij standaard metalcore-riffs en drums, alleen dan in een lager tempo. Tegelijkertijd kan ik ook niet ontkennen dat ik regelmatig aan hun oudere werk uit Pass Out Of Existence moet denken.

De vraag die resteert is of dit puur experimenteel blijft, of dat het een eerste stap is naar een nieuwe stijl. In het eerste geval geef ik het een 3,5, in het tweede geval wacht ik even op het volgende album.

Ben hem momenteel de eerste paar luisterbeurten aan het geven (incl. Whiskey Hangover en I Blame You).

Ik moet zeggen dat ik dit album waarschijnlijk vaker zal gaan luisteren dan het experimentele IV.
Het haalt het totaal niet meer bij de eerste drie albums, als het gaat om kracht, robuustheid en cadans, maar ik kan hier zowel als zanger en luisteraar toch wel erg van genieten.
Het is niet meer zo heftig als het voorgaande werk, maar de teksten, de melodieën (Sully's stem is prachtig!) en de variërende ritmes boeien mij wel voorlopig.
Stiekem beukt het toch wel lekker hier en daar met nummers als Good Day To Die en Saints And Sinners. Het album kent een zeer goede dosis 'UP YOURS'-mentaliteit en het titelnummer The Oracle is naar mijn mening goed opgebouwd en vrij krachtig. Mindere nummers tot nu toe vind ik het Papa Roach-achtige Love-Hate-Sex-Pain en de wat vreemde Devil's Swing. Het lijkt of ze met z'n allen een beetje aan het zoeken zijn in die nummers terwijl het te veel neigt naar mindere experimentele nummers uit IV. Verder bespeur ik een subtiele greep naar het allereerste album die het beste te horen is in het nummer Forever Shamed. Leuke hieraan is dat het is gecombineerd met een zéér catchy ritme.

Ik ga voorlopig voor de 3 sterren , al was het alleen maar omdat ik het goed vind dat Godsmack niet geforceerd probeert om oudere albums te overtreffen (mijns inziens onmogelijk), dan wel probeert om een zelfverzekerd en gevarieerd muzikaal werk af te leveren, ondanks het feit dat het niet meer zo 'gewaagd' is als vroeger. En wat mij betreft is er nog altijd helemaal niets verkeerd aan hun 'sound', hoe uiteenlopend en tegelijkertijd 'typerend' die ook geweest mag zijn de afgelopen 12 jaar.

Dit album is bijna een soort samenvatting van hun werk na 1997. Misschien met de escapade met Skrillex als uitzondering. Ielige vocals afgewisseld met skatting, growling, gitaarwerk met donkere riffs, dissonante pieltonen, zeer herkenbare doordringende melodielijnen afgewisseld met staccato beukwerk. Ik zou toch bijna gaan denken dat Korn hier in een half uurtje een karikatuur van zichzelf neerzet.

En toch...ik kan merken dat ze iets meer tijd hebben genomen voor de productie en het verloop van het album. Eigenlijk is een halfuur gewoon zat voor deze Nu-metal goden. Want, ongeacht wat je kunt denken van het muzikale aspect, verveelt het eigenlijk geen minuut. En het beste is overduidelijk voor het laatst bewaard, waar men een vette knipoog geeft aan albums als Follow The Leader en Untouchables.

Tot zover een eerste indruk. Ik kan nu eigenlijk al aangeven dat ik het album in mijn persoonlijke top 3 ga plaatsen achter Follow The Leader en Take A Look In The Mirror. (Met een erevermelding voor Issues, die mij door een depressie heen gesleept heeft)

Maar ja...Die albums luister ik eigenlijk ook al jaren niet meer, en dat illustreert misschien het meest tragische punt aan dit hele verhaal. Ik heb hard mijn best gedaan in de jaren '10 om hun experimentele periode te waarderen, maar na twee luisterbeurten was het meestal toch wel klaar. Te langdradig en muzikaal ben ik toch afgezwaaid naar andere subgenres.

Eindnoot: een waardige greatest hits uit hun meest populaire periode. En daarmee ook het zwakste punt van een carrière die voorlopig nog niet voorbij zou hoeven zijn.

Na Splinter heb ik aan deze band geen aandacht meer besteed, maar ik kreeg in mijn YouTube feed opeens dit album in z'n geheel voorgeschoteld, dus ik dacht laat ik weer even kort in de pen klimmen.

Ik heb in geen tijden meer een album gehoord van een gerenommeerde artiest, met zo'n ongelooflijk slechte productie en mix.

Op zich heb ik geen moeite met een album van een half uurtje. Voor dit genre heb ik meestal een wat minder lange aandachtsboog, dus dat zit wel goed. Wat dan vervolgens wel teleurstelt, is dat pakweg een kwart van de nieuwe content fillers zijn in de vorm van covers en remakes. Had niet gehoeven.

Wat compositie betreft zit het wel leuk in elkaar op zich, maar de vocalen zijn er zeker niet beter op geworden. Tekstueel is het wel classic Offspring, kan ik weinig tegenin brengen.

Al met al in de kern dus stiekem best een aangenaam tussendoortje, maar mijns inziens ondergesneeuwd door de vreselijk doffe en ingetogen productie. Maar goed, als concert-materiaal zou dit wel eens het tegenovergestelde kunnen betekenen en dan ga ik het misschien toch nog een 3 geven.

Deze band weet meerdere metalgenres met elkaar te combineren tot een smakelijk pakket dat niet verveelt. Heavy metal, folk metal, battle metal en power metal in één album. Inmiddels is er een line-up change geweest, maar de eerste zanger van de band heeft extreme gelijkenissen met Ronnie James Dio. En dat misstaat zeker niet! Meeblèrfactor gegarandeerd. En live ongetwijfeld kippenvel.

Nummers als All souls night en Gone with the river beschouw ik als een van de betere nummers van het album.

3,5*

Na de line-up change helaas geen Ronnie James Dio gelijkenissen meer, de gitarist heeft de vocalen overgenomen. Deze heeft iets meer weg van Disturbed-zanger David Draiman. Gelukkig staat die zeker zijn mannetje met een iets rauwer randje. Verder zet de band hun eigenzinnige stijl voort met dit tweede album.