In 1983 zag ik Oblivious voor het eerst bij Toppop en vond het een heel leuk popliedje en de melodie heeft me toen niet losgelaten. In mijn herinnering werd het nummer nauwelijks op de radio gedraaid en ik was dolgelukkig toen ik het eindelijk op kon nemen van een Engelse zender in 1985. Ik was toen 15 jaar en was toen in de ban van hun tweede album Knife door All I need is Everything. Voor mijn zestiende verjaardag kreeg ik van mijn ouders High Land Hard Rain dat ze speciaal voor mij bij de platenzaak besteld hadden. Ik had de twee albums op een cassettebandje gezet en dit heb ik tot in den treure nog maandenlang gedraaid. Een enorme fan van Aztec Camera was ik toen en verliefd op Roddy Frame.
Moelijk om nu bijna 30 jaar later een subjectief oordeel te geven, maar de plaat klinkt nog steeds fris met verrassende gitaren, melodieuze popliedjes van het beste soort en mooie originele, maar soms onbegrijpelijke teksten die ik nog steeds woord voor woord meezing.
Oblivious blijft met zijn verrassende ritmes en gitaren een frisse popsong en ook Walk Out to Winter blijft fris klinken en heeft zijn charme nog niet verloren. We could send letters is nog steeds even gevoelig. Pillar to Post is een leuk popliedje met weer een hele vage tekst, Release druipt van de romantiek... Moeilijk om het album los te zien van die dromerige puberjaren.
Het blijft vertrouwd en schitterend en soms een beetje vaag zoals Lost outside the tunnel en Back on Board.
in 2010 heb ik de 5 cd box gekocht van Aztec Camera en eigenlijk vind ik de albums na Knife zwaar tegenvallen. Dit debuut was veelbelovend, maar naar mijn mening ook gelijk het beste dat ze gemaakt hebben. Het latere werk van Roddy Frame vind ik wel weer heel mooi.
Van de bonustracks vind ik alleen Orchid Girl leuk, maar toch leuk voor de volledigheid dat ze erop staan.

Voor mij is dit gewoon een heel bijzonder album, 21 jaar geleden alweer gekocht en ik genier er nu nog steeds even veel van als toen. Ik zie dat de meningen hierover nog al erg verdeeld zijn, maar dat is niet zo vreemd als een artiest die toch vooral bekend is door zijn vrolijke melodieuze nummers en zijn meeslepende ballads opeens in zee gaat met een strijkkwartet. Maar het resultaat is prachtig en ik vind dat zijn stem juist heel mooi combineert met de strijkers en deze nummers die naar het klassieke neigen, prima aankan. Elk nummer is gebaseerd op een brief en vertelt zijn eigen verhaal. De zang is soms ingetogen en mondt soms uit in een enorme climax. Alle losse nummers vormen samen een groot muziekstuk.
Voor mij een absolute 5.0. Het andere werk van Elvis C kan ik ook erg waarderem, maar dit is voor mij zeker een van de hoogtepunten.

Allereerst ben ik verrast om te zien hoeveel Nederlandstalige fans iets over Kent geschreven hebben. Ik heb ze zelf een half jaartje geleden op ziek was naar Zweedstalige muziek, omdat ik als pure hobby Zweeds aan het leren was. Ergens op internet de naam Kent tegen gekomen en dit album op Spotify geluisterd. Pas na een paar maanden ben ik er echt naar gaan luisteren en de muziek met de melodieuze soms harde gitaarliedjes sprak me meteen erg aan, dit hsd ik als ik het gekend had in de jaren 90 ook al fantastisch gevonden. De hoogtepunten zijn voir mij När det blåser på månen, zo vol melancholie dat je er altijd een beetje triest van gaat voelen, jag vill inte vara rädd, vol pure wanhoop en zo vol overtuiging gezongen, en Vsd två öron klarar door de melodie en de tempowisselingen en ook weer de uitgeschreeuwde wanhoop. Ook Blåjeans met de originele tekst en de vergelijkingen zoals ogen die zo blauw zijn als een blauwe spijkerbroek en een brein dat gecentrifigeerd is en een skalbaggeskal, een mooi woord dat zoiets betekent als de schaal van een kever dat aanvoelt als afgewassen kleren., is een leuk nummer. Verder Stenbrott natuurlijk met ook weer zo veel wanhoop. Ingen kommer att tro dig vind ik ook mooi, grappig dat het begin doet denken asn Hungry like the wolf van Duran Duran. Frank vind ik eigenlijk het minste nummer. Een beetje lugubere tekst en ik vind het niet zo bij de rest passen, zeker niet als laatste nummer. De andere albums van Kent hebben toch wel een echt sfsluitend nummer.
Wat de teksten betreft, ik heb ze eerst woord voor woord met een online eoordenboek proberen te vertalen, totdat ik op het idee kwam dat er misschien wel Engelstalige vertalingen van zouden zijn en kwam uit bij Kentfans.com met Engelse vertslingen van alle nummers van Kent. Ik heb het hele repertoire van 20 jaar Kent in een week of zes geluisterd met de teksten en vertalingen erbij. Goed voor mijn Zweedse woordenschat en vooral een muzikaal fantastisch avontuur en een hemelse verslaving.
Dut debuutalbum bruist van jeugdige energie en klinkt eerlijk en rauw. En wat een geniasl talent is Joakim Berg, zo wel met zijn teksten en de originele muziek. Kent zou later zeker van stijl veranderen, maar goed dat ze hier niet 20 jaar mee door zijn gegaan. Dut is een iverweldigend begin dat verder zou ontwikkelen in perfectie!

Het was al een hele tijd geleden dat ik dit album voor de laatste keer gehoord had, maar ik heb er hele goede herinneringen aan. Eind jaren 80 heb ik het van de bieb geleend en op een cassettebandje gezet en helemaal grijs gedraaid. Het was voor mij toen al een enorme ontdekking, ik kende Squeeze van Last Time Forever en Hourglass en natuurlijk Tempted, maar dit album liet me niet meer los.
Vorige week heb ik hem gezocht op Spotify en wat een feest van herkenning. De magie is gebleven. Het album luistert als een boek met korte verhalen over gewone mensen, mooi omkaderd met pakkende melodieën, die dus inderdaad 25 jaar zijn blijven hangen, met prachtige zang en mooie arrangementen. Iedere keer dat je hem luistert, vallen er weer nieuwe dingen op aan de teksten die niet voor de hand liggen en die soms zo snel gezongen worden dat je echt moeite moet doen om ze te verstaan.
Een van mijn favorieten blijft Tempted, een verhaal over overspel met alledaagse details (a foot without a sock). Ook vind ik Someone Else's Heart een heel leuk nummer en Woman's World ook heel origineel. Je moet alles echt achter elkaar luisteren, Labeled With Love komt niet voor niets achter F-Hole dat eindigt met "I learnt to play her favourite country songs with one or two chords always going wrong". Wat een parodie op een country song, briljant gewoon.
Dit is absoluut een aanrader en volgens velen het beste album van Squeeze. Grappig is dat ik het laatste nummer Messed Around niet op mijn bandje had staan, waarschijnlijk omdat ik er niets aan vond en ik precies een kant vol wilde hebbem. Voor mij was dus altijd Vanity Fair het slotnummer, wat ook veel geschikter zou zijn.
Verder ken ik niet zo heel veel van Squeeze behalve hun greatest hits album, maar ik heb zeker zin om me er meer in te gaan verdiepen.

Ik heb The Triffids denk ik in 1986 leren kennen toen Jan Douwe Kroeske Estuary Bed op de radio draaide en de melodie van het nummer intrigeerde me. Mijn tweede herinnering aan The Triffids is een cassettebandje van een live concert van Op Slag van Maandag waar van dit album in ieder geval Wide Open Road, Lonely Stretch, Stolen Property en Personal Things stonden. Wat was ik gek van deze muziek! Ik had na een logeerpartij bij een vriendin laten liggen en ik wilde het zo snel mogelijk terug. Zij ging er niet van uit haar dak zei ze, onbegrijpelijk!
Toch heeft het tot 1989 geduurd voordat ik de LP kocht. Ik was toen al helemaal verslaafd aan Calenture en hoe mooi dit album ook is, toch is Calenture altijd het hoogtepunt van The Triffids gebleven voor mij.
Born Sandy Devotional zit vol met melancholie en dramatiek en bijna alle songs gaan over dood en verlatenheid. Ik ben nooit in Australië geweest, maar het roept beelden op van het uitgestrekte eenzame landschap waar je dagen in kunt verdwalen. Chicken Killer en Life of Crime vind ik de minste nummers. De absolute hoogtepunten vind ik Estuary Bed, Personal Things en natuurlijk het geweldig mooie Stolen Property. Het zou voor mij niet misstaan tussen de klassiekers van U2 en Coldplay die hoog in de Top 2000 staan. Misschien moet ik een lobby beginnen om dit briljante nummer de Top 2000 in te krijgen, maar ik vrees dat ik met de halve man en paardenkop diedeze recensie zal lezen niet ver zal komen. Ik ben sowieso nog nooit iemand tegengekomen die The Triffids net zo goed vindt als ik . Maar daardoor geniet ik er niet minder van.
verdrr doet me nog van het hart dat ik de stem van Jill Birt in Tarrilup Bridge en Tender is the night wel degelijk iets toe vind voegen aan dit album. Haar ingetogen zang in combinatie met het schitterende sterke melancholische stemgeluid van David MacComb vind ik fantastisch.
Een album met briljante teksten, meeslepende muziek dat ik voor altijd in mijn hart gesloten heb!

Dit album is naar mijn mening het beste dat The Triffids gemaakt hebben en doet voor mij zeker niet onder aan BSD. De songs drukken stuk voor stuk zo'n weemoed en melancholie uit die ik als meisje van 18 kon voelen en die ik nu nog steeds kan voelen, wat deze plaat voor mij tijdloos maakt, in tegenstelling tot de meeste muziek die ik in de jarem 80 leuk vond.
De ongelooflijk mooie melancholieke meeslepende stem van David McComb met af en toe de rauwe uithalen zoals aan het einde van Vagabond Holes, de teksten die aanspreken door soms de eenvoud, de poezie en de originele thema's (vooal Jerdecuttup man, wat naar mijn mening en over een mummy en over de gemoedstoestand van een teleurgesteld man gaat) en de melodieuze muziek met mooie arrangementen.
BSD is misschien qua muziek en sfeer aantrekkelijker voor de meeste Triffids fans, maar Calenture gaat bij mij recht door het hart en heeft me zo'n 25 jaar geleden over heel wat liefdesverdriet heen geholpen met songs als Unmade Love, Vagabond Holes en Save what you can. Geen heimwee naar die tijd, maar wat een weemoed naar deze geweldige band!

Heel anders dan de top albums Born Sandy Devotional en Calenture die allebei toch hun eigen sfeer en stijl uitdragen. Dit is een mix van verschillende muziekstijlen, zoals gewone popliedjes zoals Too Hot to Move en Goodbye little Boy, maar ook tango Little Clown Prince. rap Falling over you en het freaky Spinning Top Song maken deel uit van dit helaas laatste echte Triffids album. Deze wisseling van stijlen zorgde er 25 jaar geleden wel voor dat ik niet alles op dit album kon warderen, maar wat ik mooi vond, vond ik ook echt heel bijzoner, zoals Turning butterflies into Worms, Little Crown Prince, Black Eyed Susan, New Year's Greetings en Fairytale Love. Nu bij het terugluisteren van het album, ben ik ook de toen minder favoriete nummers zoals Spinning Top Song en Falling over You meer gaan waarderen. Ik geloof dat dit het allerlaatste vinyl album in mijn collectie was. Een bijzondere plaat, maar de persoonlijke band die ik met Calenture had, heb ik hiermee nooit gekregen. Wel heel goed dat een band zijn grenzen verlegt en andere dingen gaat proberen. Helaas heeft dit experiment niet bijgedragen tot een langer leven van deze bijzondere en onovertroffen band.