Ik had Flux uitgeroepen tot mijn Album van de Week (week 34), maar al snel bleek dat vooral uit nieuwsgierigheid. De plaat kabbelt voort in een midtempo waas: verzorgd geproduceerd, maar zonder echte spanning of memorabele songs. Waar Goldfrapp in haar band vaak scherp en verrassend klonk, voelt dit solowerk als vis noch vlees. Het nodigt niet uit tot herbeluisteren – voor mij blijft het bij een middelmatige indruk.

Beoordeling: 2★

Pardon?!

Voor week 36 heb ik Essex Honey van Blood Orange gekozen als mijn Album van de Week. Elke week pik ik een nieuw album eruit om vaker te draaien. Soms valt zo’n keuze mee, soms tegen – maar dit keer bevalt het me enorm.

Dev Hynes neemt je mee in zijn rouwproces na het verlies van zijn moeder. De melancholie is overal voelbaar, maar tegelijk zit er veel warmte en troost in. Tracks wisselen onverwacht van richting: “Look at You” en “Thinking Clean” schuiven van zachte synths en piano naar iets heel anders, alsof herinneringen zelf van vorm veranderen.

De vele gastbijdragen zijn subtiel, nooit overheersend. Caroline Polachek, Mustafa en Daniel Caesar kleuren de nummers mooi in, en Lorde’s cameo in “Mind Loaded” – waarin ze Elliot Smith citeert – is een van de meest aangrijpende momenten.

Het album voelt als een lappendeken van stijlen: indiepop, funk à la Prince, elektronica en ambient. Maar samen vormt het een hecht en emotioneel geheel, met “The Last of England” als hoogtepunt.

Het is geen makkelijke plaat vol hits, maar eentje die groeit en steeds meer lagen prijsgeeft. Voor mij een prachtige en indrukwekkende keuze als Album van de Week (week 36/2025).

Dit was mijn Album van de Week - Just Released. On Repeat This Week (week 32). In eigen beheer uitgebracht, met een felle mix van punk, elektronica en pop. Haru zingt vaker; de productie is vol en strak. Het klinkt soms hard en onrustig, maar is knap gemaakt. Minder makkelijk, wél de moeite.

Luistertips: “symposium”, “supernova”, “indulgentia”.
Eindoordeel: 3 sterren – minder toegankelijk, maar goed.

"Sander’s New Album of the Week – Week 30"

Ik kende Jim Legxacy eerlijk gezegd nog niet, tot ik vorige week de nieuwe releases aan het doorspitten was. De titel black british music en de opvallende hoes trokken meteen mijn aandacht – pas later zag ik dat het uitkomt op XL Recordings, een label dat blijkbaar vaker artiesten ruimte geeft om echt iets eigens neer te zetten. Ik drukte op play… en was al snel positief verrast.

Legxacy gooit echt van alles door elkaar: emo, afrobeats, UK rap, lo-fi pop, rock, samples… en toch voelt het nergens als een rommeltje. Juist dat contrast maakt het spannend. Nummers als Father, New David Bowie, ’06 Wayne Rooney en het briljant getitelde I Just Banged a Snus in Canada Water sprongen er voor mij meteen uit.

Tegelijk zit er een heel persoonlijke laag onder. Hij verwerkt het verlies van zijn zus en andere moeilijke dingen, maar zonder dat het zwaar op de hand wordt. Het klinkt melancholisch én dansbaar, kwetsbaar én catchy – dat vind ik knap gedaan.

Soms hoor je ineens een gekke wending of een onverwachte sample, maar dat houdt het fris. Dit voelt niet als een standaard debuut, eerder als iemand die precies weet wat hij wil maken, en daar ook de vrijheid voor krijgt.

Cijfer: 4★ of misschien wel 4.5★ – dit is zo’n album dat groeit met elke luisterbeurt. Blijft voorlopig nog wel even in rotatie hier.

Sommige albums luister je, andere voel je. MandarinesMandarijnen, het debuut van Jo Huylebroeck, behoort duidelijk tot die tweede categorie. Het is een warm, integer en opmerkelijk doorleefd album – des te indrukwekkender omdat Huylebroeck pas op latere leeftijd muziek is gaan maken en hier zonder muzikale voorkennis een buitengewoon authentieke stem laat horen.

Huylebroeck schrijft liedjes die dicht bij het leven staan. Geen grote woorden voor goedkoop effect, maar inhoud en echtheid. In Alles wat er is zingt hij over veerkracht na verlies en stilte na storm. Woordenennie vangt het verlangen naar verbinding op een ontwapenend menselijke manier. Zijn teksten raken omdat ze niet proberen te imponeren – maar gewoon de waarheid vertellen zoals zij voelt.

De muzikale omlijsting tilt het geheel naar een hoger niveau. Met Gaetan Vandewoude (Isbells) als producer en sterke bijdragen van o.a. Nicolas Rombouts, Beatrijs De Klerck en Gwen Cresens ontstaat een subtiel maar rijk muzikaal landschap. Contrabas, viool, bandoneon, piano en gitaar worden nooit gebruikt om te vullen, maar om te ademen. De invloed van Talk Talk’s open opname-aanpak is hoorbaar: ruimte, rust, menselijkheid.

Huylebroeck zingt met een stem die geen technische perfectie zoekt, maar echtheid en intentie uitstraalt. Je gelooft hem. Elk woord lijkt voort te komen uit geleefde jaren, uit ervaring, uit zachte koppigheid en mededogen. Dit is muziek die een luisteraar niet overweldigt, maar bij de hand neemt.

MandarinesMandarijnen is een zeldzaam oprecht album, gemaakt met hart, vakmanschap en ziel. Het is een plaat die groeit met elke luisterbeurt, en die bij je blijft omdat ze iets doet wat weinig muziek nog durft: ze kijkt je recht in het hart aan.

★★★★★
Een album dat zijn publiek nog moet vinden – maar wie het vindt, zal het koesteren.

Een top album. Ik moest nooit wat van Justin Bieber hebben. Tiener muziek. Maar deze album is volwassen en stuk voor stuk sterke nummers en hits. Zeker al 7 a 8 nummers van dit album in me eigen hitlijst.

Absoluut 1 van de betere albums van 2015!

Ik kijk nu al uit naar zijn volgende album.

PS: Staat geen slecht nummer op. Een van de leukere albums van dit jaar.

Vegas High is ook al z'n lekker nummer net als Padam Padam. Maar goed over elk nummer kan ik dat wel zeggen.

Dit album krijgt van mij een 10 out of 10!

WEEK 31 / 2025 – Sander's New Album of the Week
Just Released. On Repeat This Week.
Madonna – Veronica Electronica

Was dit de langverwachte heilige graal? Niet echt. Maar als remix-companion bij Ray of Light werkt dit verrassend goed. De meeste tracks zijn ingekorte edits, maar daardoor blijft het album als geheel lekker behapbaar. “Drowned World”, “Skin” en “Frozen” zijn hier echt toppers. “Gone Gone Gone” is een mooie afsluiter en voelt emotioneel oprecht.

Geen groot statement, wél een geslaagde throwback naar Madonna's beste periode. Als fan ben ik hier gewoon blij mee. Komt deze week regelmatig voorbij.

Lekker de nieuwe Morrissey. Niets mis met de mening van Morrissey.

'Everyday is like sunday' blijft een klassieker en dijk van een nummer.

Van de 1e cd had ik alles al maar de DVD met alle videoclips en het commentaar erbij en de cd met het laatste live optreden van ze (Live at the Roundhouse, London - 21st July 2009) maakt deze box een must have voor je collectie.

Sterk album en haar doorbraak. Dat het gemiddelde hier zo laag is zegt niets over het album meer over het type bezoeker van de site.

Deze band was nieuw voor mij. Ik koos dit album als Album van de Week en heb ’m daarna heel vaak opgezet. Tot mijn verrassing bevalt het me enorm.

Korte, pakkende liedjes met veel melodie; een mix van bluesrock, pop en een beetje soul. Het klinkt warm en direct, met af en toe zo’n lekker vuige gitaarsolo. De titeltrack pakt me meteen: melancholiek maar licht. “The Night Before” heeft fijne popdrive, “Man on a Mission” is een gruizige stamper, en “Babygirl” valt op door die aparte, bijna macabere pianolijn — voor mij een hoogtepunt. “Make You Mine” ademt jaren-70 R&B en “On Repeat” had Al Green kunnen zingen. “Down to Nothing” broeit prettig. Mooi slot met “A Little Too High” en “Neon Moon”.

Minpuntje: Auerbach zingt niet overal even fel; soms had ik iets meer bite gewild. Maar de songs zijn zó goed geschreven dat ze toch blijven hangen. Ik merk dat ik ’m blijf draaien.

Aanraders: Babygirl • Man on a Mission • Make You Mine • No Rain, No Flowers • The Night Before
Eindoordeel: ★★★★½ (4,5)

Week 34/2025: “The Night Before” nieuw op #20 en “No Rain, No Flowers” nieuw op #29 in mijn Hitlijst. Zie ook MuMe-Afrekening hier op het forum.