De Atom Heart Mother Suite zou zo onderhand best 's op Classic FM gedraaid kunnen worden.
Ik vind het een schitterend stuk dan zo de soundtrack van een film had kunnen zijn, als die film had bestaan. En dan te bedenken dat Floyd zelf niet eens meer wilde weten dat ze 'm ooit uitgebracht hadden. Er zweeft nogal wat in het tempo, maar dat schijnt te komen doordat ze eerst de koor- en orkestpartijen hebben opgenomen en daarna pas Pink Floyd zelf. Ik had 't achterstevoren gedaan, maar ja: ik heet ook geen Ron Geesin...

Ik zal best de enige Pink Floydfan zijjn die DSOM helemaal niet zo geweldig vindt. Ik vind het een aardige plaat, maar meer ook niet. Mijn favoriete nummers zijn "Brain Damage / Eclipse" en (sorry, mijn mening) die "Great gig in the sky" hadden ze eraf moeten laten. Vreselijk, dat gegil van die Clare Torry. En dan tre bedenken dat dit nummer op Floyd's "Best of"-lp's en cd's óók staat, dus je kunt er bijna niet omheen.
Atom Heart Mother is mijn favoriet, al rammelt-ie aan alle kanten. Ik vind het de soundtrack van een film die nooit gemaakt is. De Floyd's vinden het zelf niks, helaas.

Ik heb Conniff gevolgd van 's Wonderful (dat een jaar vóór mijn geboorte gereleased werd) t/m Harmony (1973). Toen vond ik dat de populaire muziek van dat moment niet meer geschikt was voor de arrangementen van Conniff....helaas. Ik heb een "korentic" (vandaar dat ik bv. "Someone" van de Griekse band Axis ook zo goed vond destijds), dus "Delta Dawn" van Harmony en "Dueling Voices" van You are the sunshine of my life) waren voor mij de laatste toppers van Ray Conniff. Daarna heb ik de brave man met zijn orkest en koor links laten liggen Tenslotte: ik had het wel netjes gevonden van Conniff als hij ooit had toegegeven dan hij zijn sound niet zelf had uitgevonden, maar heel goed heeft geluisterd naar de Kirby Stone Four & the Jimmy Carroll Orchestra, want zij deden in 1957 o.a. "Baubles, Bangles and Beads" al op z'n Conniffs, en daar heeft Ray zich, bij mijn weten, nooit over uitgelaten.

Een lp/cd die bij mij hoog in de persoonlijke album-top40 staat...op 2 denk ik.
Het was ook een van de eerste lp's die ik (57) zelf kocht. "The Boxer" en vooral "The only living boy in New York" zijn mijn favoriete nummers van deze lp. Ik draai 'm nog steeds regelmatig en nog steeds krijg ik kippenvel van "The only living boy...." Dit was de laatste studio-lp van Paul en Art, en er schijnt ergens een lijst te staan met "albums you must hear before you die" waar deze lp ook op staat. Ik ben het daarmee eens, maar ik kan me voorstellen dat jongeren het allemaal te clean vinden... en da's jammer.

Abbey Road was voor mij het meesterwerk van The Beatles, en dan vooral de 2 medleys op kant 2.
Ik heb 'm onlangs zelf nog "verbouwd" tot wat-ie eigenlijk had moeten zijn als Paul MCartney de volgorde van medley 1 niet vlák voor de release nog had aangepast: "Her Majesty", op de lp/cd als allerlaatste track na bijna een minuut stilte na "The End", had tussen "Mean mr. Mustard" en "Polythene Pam" moeten komen en als je eenmaal aan die "officiële" running order gewend bent, is het bijna jammer dat McCartney "Her Majesty" toch verplaatst heeft.
Enige minpuntje: de "sudden death" van "I want you". Een fade-out was aangenamer geweest, maar ja, dat plotselinge einde had natuurlijk te maken met een stukje psychedelica. Het was tenslotte 1969,

Reactie op caravelle: ik ben Cats-fan van het eerste uur, en wat jij zei over die "geluidsbrei" vind ik in "Where've I Been Wrong" wel meevallen. Luister eens naar "Somewhere Up There" en "Today", als ik het me goed herinner de b-kanten van respectievelijk "Marian" en "Scarlet Ribbons". Prachtige nummers maar qua opname / productie een ramp. Daarentegen klinkt "Where've I Been Wrong" prima...vind ik.

Ik heb geen flauw idee meer waar en waarom ik deze lp destijds heb gekoch.t Ik was toen 15 en nu 67. Ik weet nog wel dat ik alleen kant 2 draade, want kant 1 vond ik te heavy. Dat is nu nóg zo. Ik heb 'm nu op cd, met de bonustracks, en een paar weken terug heb ik 'm helemaal gedraaid, en voor mij begint deze plaat nog steeds bij "Running Bear" en "Back to the city" is mijn favoriete track. "High Rockers" vind ik een giller, en de medley "Heaven only moved ones yesterday" en "Don't you want me" ook geweldig. Ik las laatst in een interview met Burton Cummings dat ze de Phil Philips-versie van "Sea of love" wilden gebruiken, maar de rechten niet konden regelen, waardoor ze het nummer zelf maar inzongen. Het resultaat is prima, helemaal op de cd met bonustracks, waar de complete versie van deze gouwe ouwe (zonder de Hi Rockers -babbel tussen Cummings en een roadie (die Brian heete maar wiens achternaam me ontschoten is).