We zijn weer twee jaar verder. Na "Rebirth" (2019) en "Heatwave" (2021) is daar dan de "Falling" EP. Van de drie heeft deze de langste tijdsduur. Een halfuur is voor een EP best flink. Voor sommige artiesten zou dit zelfs als een volledig album gelden.

Eerste gedachte toen ik dit luisterde? "Oei!" Ja, hier moest ik toch wel even aan wennen! A.C.T is altijd wel goed geweest in het mengen van rock, metal en pop (en zelfs reggae!), maar hier is overduidelijk de hedendaagse popmuziek als sjabloon gebruikt. Dit is meteen te horen in het eerste nummer 'Digging A Hole', met die whoa-hoa koortjes enzo. Niet per se slecht, maar heel onverwacht en on-A.C.Ts. Gelukkig valt er ook genoeg herkenbaars te genieten voor de conservatieve progressive rock fan.

Op 'The Girl Without A Past' lijkt A.C.T de Synthwave hype te omarmen. Ik ben persoonlijk wel gecharmeerd van Synthwave, maar ik had het niet verwacht in een A.C.T setting. Ja, ik word heel erg op het verkeerde been gebracht op dit album! Verder lijkt dit nummer ook wel weer terug te grijpen op "Today's Report", "Imaginary Friends" en ik hoor vleugjes "Circus Pandemonium"!

'Breathe' heeft van die bijzondere toetsengeluidjes (ik hou ervan). Ook hier moet ik meermaals denken aan "Circus Pandemonium".

'A Race Against Time' is waarschijnlijk het stevigste nummer dat A.C.T tot nu toe heeft gemaakt. Maar wat mij betreft niet een van de beste. Het past echter wel goed in het concept van het album (nucleaire apocalyps).

'One Last Goodbye' begint ook weer met die 80s disco sound.

'The Earth Will Be Gone' maakt weer flink gebruik van strijkinstrumenten, waarschijnlijk uit het keyboard van Jerry Sahlin. Samen met de verschillende theatrale vocalen maakt het dat dit nummer een musical uitstraling krijgt. Helemaal op de helft van het nummer als het even stilvalt en er een duet is tussen een jongen en (ik denk) Jerry. De jongen vraagt hoe het nu verder moet met het leven na deze nucleaire ramp.

Ik was in eerste instantie wat teleurgesteld, maar moet bekennen dat ik na twee weken luisteren toch wel weer erg geniet. De liedjes hebben zich al flink genesteld in mijn geheugen. Vooral de eerste drie nummers en het laatste nummer zijn favoriet.

Na de "Rebirth" EP is dit de tweede van een beoogd kwartet van EPs. Na (nog net geen) twee jaar en midden in de Corona pandemie worden we getrakteerd op toch weer sterke songs. Hoe krijgen ze het voor elkaar? Al moet ik wel zeggen dat ik deze EP net iets minder vind dan de eerste.

'Checked Out' is wel een toffe song. Doet me ook denken aan hun (IMHO) beste album "Last Epic", maar dan wat steviger.
'Brother' geeft me juist een "Silence" gevoel maar opnieuw steviger. Ze zijn in de loop van de jaren echt wel steeds meer opgeschoven richting de metal, zonder echt metal te zijn. Daar is de muziek te luchtig en te vrolijk voor.

'Dark Clouds' vind ik wat minder. Een beetje te zoet, bijna musical achtig. 'Heatwave' grijpt weer een klein beetje terug op "Last Epic".

'The Breakup' vind ik erg ontroerend. Na 'Checked Out' is dit mijn favoriete nummer op deze EP. Ook dit nummer doet mij af en toe denken aan "Last Epic".

Al met al is deze EP zeker niet slecht. Hij is zelfs bovengemiddeld goed. Hij overtreft alleen "Rebirth" niet.
De "Falling" EP is inmiddels ook uit.

Wat een lekkere EP! Met 'The Ruler Of The World' en 'Running Out Of Luck' begint het gelijk goed, beide songs doen me meteen denken aan de old school A.C.T sound van "Today's Report" en "Imaginary Friends". Indrukwekkend!

'Digital Affair' vind ik een beetje flauw met die robot stemmen en de (daardoor) monotone coupletten. Uiteraard is het nooit echt slecht te noemen. 'Meet The Past' is dan weer zo heel anders met zijn ABBA-achtige sound. Het nummer is ontzettend vrolijk met een typisch A.C.T sausje. 'A Broken Trust' is misschien wat te recht toe recht aan, maar de gitaarsolo van de geweldige Ola Andersson maakt het weer goed. Bijzonder hoe hij zoveel gevoel kan leggen in zijn technische spel. Doet ie overigens op de hele plaat.

Iedereen speelt fantastisch en de stem van Herman Saming is met de jaren alleen maar gegroeid. Jerry Sahlin geeft met zijn toetsenspel de ondersteuning die de nummers nodig hebben en kleurt het geheel perfect in. Daarbij is hij de schrijver van alle muziek. Wat een bewondering heb ik voor deze man!

Al met al zijn er twee topnummers (de eerste twee), één 'gewoon goed' en twee voldoende. Deze EP verdient wat mij betreft vier dikke sterren! Alleen jammer dat ie zo kort is, maar dat maakt niet uit, want twee jaar later was daar de "Heatwave" EP.

Pfoe... Dit is niet zo best.

Een 'supergroep' van (ex-)Yes-leden. Zo wordt het een beetje gepromoot. Maar laten we eens kijken wie er nu meedoen.

- Billy Sherwood, bekend (eerder berucht) van "Open Your Eyes", wat hier op MusicMeter beoordeeld is als het slechtste studio album van Yes (2,45 sterren).
- Jon Davison, de zanger van "Heaven & Earth", wat met 2,57 sterren de dubieuze eer heeft om het op één na slechtste album van Yes te zijn.
- Jimmy Haun was verantwoordelijk voor een groot deel van de gitaarpartijen op "Union". Ook al zo'n gehate plaat van Yes (2,95 sterren). Alleen "Big Generator" (2,86 sterren) en bovengenoemde albums worden slechter beoordeeld.
- Jay Schellen heeft eerder gedrumd bij Conspiracy (Billy Sherwood) en Circa (ook met Billy Sherwood) en speelt (samen met Billy Sherwood) tegenwoordig live bij Yes, wanneer Alan White niet kan.
- Dave Kerzner is de toetsenist.

Overigens heeft Billy Sherwood, naast zijn werk op "Open Your Eyes" ook een hand gehad als songwriter en/of producer/mixer op "Union" en "Heaven & Earth".
Het moge duidelijk zijn dat Billy Sherwood het brein is achter Arc Of Life en dat hij al deze B-keuze-Yes-mannen rondom hem heeft verzameld. Pas op, dit is dus GEEN Yes supergroep!

Oke, ik moet natuurlijk ook nog iets vertellen over de muziek op dit album. Laat ik beginnen met iets positiefs. Er zit in ieder geval meer pit in dit album dan in het laatste Yes album. Ik had daar moeite om wakker te blijven. Hier proberen ze er een wat avontuurlijkere draai aan te geven. Het is allemaal ook prima gespeeld.

Over de hele plaat is de zang gewoon niet zo goed, op sommige plekken klinkt het zelfs vals. De zanglijnen zijn ook gewoon onlogisch. Het lijkt ook alsof ze expres zo moeilijk mogelijk doen, ook qua composities. Het is overduidelijk dat ze een Yesje proberen te doen, maar mijns inziens slagen ze daar niet in. Het beklijft niet. Het is ongeïnspireerd. Eigenlijk weet ik verder niet zo goed wat ik erover kan zeggen. Er gebeurt van alles en eigenlijk niets.
Verder vind ik sommige nummers echt tenenkrommend. Talking With Siri bijvoorbeeld en The Magic Of It All.

Beste nummers? You Make It Real vind ik wel sympatiek, al is het wel erg simpel. I Want To Know You Better viel me ook mee. De twee lange nummers hebben hier en daar ook wel wat, maar het is te weinig om er nog echt iets van te maken.

De hoes is wel mooi.

2,5 sterren

Ik heb veel goeie herinneringen aan dit album. Toen ik serieus muziek begon te luisteren behoorde dit tot één van de eerste cd's die ik hoorde. Dat was op vakantie bijna 15 jaar geleden. Daar zit je dan, tussen de bergen. Heerlijk zonnetje erbij en dan dit album in mijn vertrouwde discman. Nog steeds denk ik aan die vakantie als ik naar dit album luister. ("Contagion" was overigens één van de andere cd's die ik op die vakantie mee had genomen.)

Er is voor een Neo-Prog enthousiasteling veel te genieten. Out Of The Wilderness begint wat dat betreft meteen goed. Na een (toegegeven) wat matig intro begint Clive Nolan na een minuutje zo'n typisch synthesizer-loopje te spelen. Dat komt drie minuten later weer terug en daar gaat mijn hart toch wel sneller van kloppen. (Misschien ben ik zo'n simpele ziel, maar ik kan het niet helpen.) Als John Carson op driekwart van het nummer "Who gives a damn!" uitroept en daarmee het optimistisch klinkende gitaarstuk inluidt dan weet ik dat Arena en ik een uurtje plezier tegemoet gaan en dit is niet eens het beste nummer van de cd.

Valley Of The Kings komt daar eerder voor in aanmerking. Nog voor er een zin gezongen wordt, is de eerste gitaarsolo een feit. Ik vind Keith Moore dus wel degelijk een goede gitarist. Maar het is wederom Clive die met de eer gaat strijken en alweer zo'n heerlijke synth-solo voor ons achterlaat. Ondersteund door akoestische gitaar en mellotron. Ik vind het prachtig. Ook bij dit nummer slaat de melancholische mineur tegen het einde om naar een opgetogen majeur waardoor je achterblijft met een hoopgevend gevoel.

Jericho wordt samen met Solomon nog steeds live gespeeld. Dit nummer is daar ook gewoon geschikt voor. Na een ingetogen gitaarstuk gaat halverwege het nummer het opzwepende gedeelte beginnen. "Gonna turn the tide against you! Gonna make this private revolution!"

Midas Vision heeft een prima Gilmour-achtige gitaarsolo maar is verder niet opzienbarend. Het past niet helemaal in de rest van het album, vind ik.
De Crying For Help 'intermezzi' zijn samen goed voor een kwartier sympathieke 'zweverige' muzak. Het kabbelt af en toe net iets te lang door. Crying For Help IV is de uitzondering. Dit is gewoon een lekker nummer in de traditionele Neo-Prog stijl.

Maar het beste is voor het laatste bewaard: Solomon.
Het is weer lekker overladen met mellotron-koren. "Back to paradise!" en dan die slepende gitaarsolo. Ik hou er wel van! Tekstueel lijkt het te gaan over iemand die zich verraden voelt. Een vriend verandert in een vijand. Bedrog, misleiding, leugens: het zijn wel een beetje de tekstuele stokpaardjes van Clive. Dan gaat het vervolgens over het bekende verhaal van twee moeders, een doodgeborene en een levende baby. De twee vrouwen beweren beiden de moeder van het levende kind te zijn. Koning Salomo neemt de beslissing: "Cut the child in half, give a piece to each woman", etc. Dit alles bezien vanuit het kind. Dan komt een geweldig instrumentaal gedeelte (bijna vier minuten) met zeer gave gitaar- en toetsensolo's.
Na het instrumentale intermezzo wordt de vraag gericht tot de luisteraar: "Does it matter to you?". Ik ben altijd dol op die laatste drie minuten. Alle muzikale middelen worden uit de kast getrokken. Sommigen noemen dit bombastisch. Het zij zo. Ik vind het een geweldige manier om een kwartier spectaculaire muziek mee te beëindigen.

Tja, het album heeft misschien wat kleine 'foutjes'. De instrumentaaltjes passen niet helemaal bij de rest. Ook Midas Vision wil ik nog wel eens overslaan. De zang komt af en toe niet helemaal over. Toch wil ik dit album niet minder dan 4,5 ster geven. "Songs From The Lions Cage" staat wat mij betreft zeker garant voor 40 minuten genieten. Het is echt wel één van de betere Neo-Prog albums van de jaren negentig.

Ha! Werd het vorige album nog onder de noemer 'Rock' geschaard, hier noemen we het pop.
Het vorige album vond ik 3,5 sterren waard. Eens zien waar we hier uitkomen.

"Hard To Be Easy" is toch meteen weer een beetje 13 in een dozijn Morse materiaal. Ik heb de man (erg) hoog zitten, maar hij poept wel met iets te veel gemak liedjes uit soms. Slecht? Neuh... Goed? Tja, jawel...
Nu is het aan Nick D'Virgilio om met "Linger At The Edge Of My Memory" een prachtig nummer ten gehore te brengen! Ik kreeg er zowaar een Spock's Beard (2005-2011) gevoel bij!
"Tiny Little Fires" begint me daar met een vreselijk irritant deuntje op de xylofoon of wat is het. Het houdt ook niet op. Stoppen! Nu! Nee, daar gaat het weer. Argh! Ross, waarom?!

De eerste drie songs waren achtereenvolgens Neal, Nick en dan Ross.
Nu nog een keer, maar dan twee achter elkaar per persoon:

Neal Morse lijkt een paar nummers van de "Songs From November" sessies van zolder te halen. Op zich is "Right Where You Should Be" een heel aardig nummer, maar de du-du-du's en la-la-la's zijn niet van de lucht. Hij kan het gewoon niet laten. "The Weary One" is gewoon wat te saai.

Nee, het is aan Nick D'Virgilio om er weer een beetje pit in te brengen met "Mama". Het lijkt een klein beetje buiten het doel van dit (en het vorige) album te liggen, namelijk om Crosby Stills Nash songs te schrijven. Dat mag de pret niet drukken. Vooral met "I'm Not Afraid" tovert NDV weer een glimlach op m'n gezicht met weer een Nick-era Spock's gevoel. Zo jammer van de ad libs (oh yeah, hahaha yeah, whoo!), daar kan ik niet zoveel mee en het haalt me uit de flow van dit verder lekkere nummer. Is dat trouwens Nick of Neal? Ik ben er niet helemaal uit.

In Jenning's "Weighs Me Down" begint de melodielijn precies zoals van "Julia". Maar dit is helaas iets minder goed. Gelukkig levert hij met "Walking On Water" wat mij betreft wederom het prijsnummer van de cd (op het debuut was dat "King For A Day" vind ik). Wat een heerlijk aanstekelijk nummer!

Als afsluiter mag Neal nog één maal z'n la-la-la en du-du-du november songs van stal halen. Dit keer heeft hij het beste voor het laatst bewaard. "Anywhere The Wind Blows" is een prima song en een goede afsluiter.

Grappig: op "Troika" kwam Nick D'Virgilio er maar bekaaid van af, maar hier zet hij twee kneitergoede songs neer met "Linger At The Edge Of My Memory" en "I'm Not Afraid". Samen met Jennings' "Walking On Water" zijn dat mijn keuzes voor de 'favoriete tracks'. (Sorry Neal.)
Wederom een ruime 3,5 sterren voor een bijzonder album.

Na een tijdje het tweede album "Sophomore" geluisterd te hebben, even dit eerste album weer opgezet.
De twee albums achter elkaar beluisteren, dat valt toch niet echt mee. Niet dat het slecht is, dat zal met deze drie heren niet gebeuren. Maar soms is het wel wat melig, of cheesy op sommige stukken. En een beetje teveel van het zelfde/goede. Ja, het is allemaal wat inwisselbaar, maar tegelijk ook wel goed.

Wat overigens wel opvalt is dat er op dit album nog wat 'stevige' nummers op staan, die ik ook meteen de betere vind.
"King For A Day" vind ik echt erg goed. Lekker veelzijdig, mooie synth wat het ook een beetje een 80's sound geeft. Dat komt op zich niet als verrassing aangezien Jennings (die het nummer geschreven heeft) het jaar daarvoor ook een 80's klinkend album uitbracht. Dat album is overigens ook erg de moeite waard!
"Second Hand Sons", van de hand van Morse, zou zo op een album als "Innocence & Danger" kunnen staan als een van de 'minder prog' nummers. Op dit album is het juist een buitenbeentje als echte rocker.

Andere goede nummers vind ik "Julia" van Jennings. Wat ontpopt deze kerel zich ook in deze setting als verdienstelijk liedjessmid! (Nogmaals, check zijn solo album ook!) Verder hebben we nog "Everything I Am" en "One Time Less", welke beide typische Morse songs zijn, zoals je die ook hoort op zijn singer songwriter albums.
Het valt mij op dat ik de nummers van D'Virgilio hier iets minder vind dan die van Morse en Jennings. Dat doet hij op het tweede album beter!

Eigenlijk een prima album. Alle drie hebben ze buiten deze formatie betere muziek gemaakt, maar anderzijds mag of kan je dit natuurlijk niet vergelijken met bands als Spock's Beard, Haken, Big Big Train of Transatlantic of iets dergelijks. Al met al, toch wel blij met dit albumpje. Ik zou zeggen een dikke 3,5 sterren.

Ik ga volledig met je mee! Echt een heel fijn album. Je noemt al Unitopia, maar met wat fantasie kun je dit ook als een light-variant van The Tangent beschouwen.

Het begint gelijk goed met het aanstekelijke Nanabohzo And The Rainbow en het niveau blijft lange tijd constant en hoog gedurende het album.
Veel aandacht voor saxofoon en clarinet van Marek Arnold wat dit album ook wel een beetje speciaal maakt. Veel funk (Believer-Redeemer) en jazz invloeden ook.

Enige echte dieptepunt van dit album is het afschuwelijke Big Parade. Ik snap echt niet wat dat hier tussen doet. Het dixieland-achtige muzikale tussenstuk is dan opzich wel weer grappig, maar... nee...

Nee, na het geweldige Oil Over Arabia skip ik altijd door naar het eveneens fantastische Dark Sun. (Madison Blue vind ik wat te gemakkelijk en aangezien ik dan toch al aan het skippen ben.)

Ik mag maar twee favoriete nummers aangeven. Dat worden dan het feel-good nummer The Cosmic Score met dat prachtige instrumentale intermezzo. En Oil Over Arabia.

Ik hoop echt dat hier een vervolg op komt want ik ben ontzettend enthousiast!

Ik ben het wel eens met legian. Het is niet slecht. Einar heeft natuurlijk een fantastische stem en ik moet een aantal keer denken aan Leprous, uiteraard. Toch zijn er maar een paar nummers die me aanspreken: 'A Beautiful Life', 'Splitting The Soul' en in iets mindere mate 'Blue Light' en 'Grotto'.

Veel nummers zijn best OK, maar hebben dan toch weer iets wat ik dan weer minder vind, waardoor het me irriteert. 'Home' is daar wel een goed voorbeeld van. Nu ben ik sowieso niet zo van de rap, maar hier vind ik het ook gewoon niet passen. Een (vergelijkbaar) voorbeeld waar ik het wel vind passen is bijvoorbeeld 'These Black Claws' van VOLA. Verder weet ik te weinig van rap en kan daardoor ook niet goed onderbouwen waarom ik het de ene keer wel en de andere keer niet kan waarderen.

Ik vind het over het algemeen een beetje saai klinken eigenlijk. Leprous vind ik echt tof. Maar waar ik op Leprous' albums de minder goede nummers nog steeds erg goed vind, daar komen hier de beste nummers net niet aan.

Het is een typisch 'solo album van een zanger' geworden. Zijn stem is dan ook echt de troef.
Wat mij betreft een beetje een tegenvallend plaatje.

Welk argument heb je daarvoor?


Dit album kan mij ook altijd wel smaken. Sowieso ben ik in Genesis gerold via Phil Collins, dus ik heb niet automatisch een afkeer van 1980+ Genesis albums. Wel ben ik inmiddels meer fan van de Peter Gabriel albums.

Dat gezegd hebbende... Ik vind dit album een kwaliteit in zichzelf heeft. Het lijkt natuurlijk niet op een "Selling England By The Pound", "A Trick Of The Tail" of zelfs "Duke". Maar het heeft een charme die ik mis op bijvoorbeeld het titelloze album dat twee jaar later verscheen. Er wordt hier flink geëxperimenteerd.

Zo vind ik Me and Sarah Jane een erg knap nummer, met verschillende 'movements': een rustig begin met een mooie opbouw, wat uiteindelijk uitloopt op een klein sympathiek melodieus toetsensolootje. Vervolgens een (toch wat oenig) reggae ritme en daarna een spacey middenstuk wat resulteert in een uitbarsting. Uiteindelijk eindigt het nummer waar het begint, met die dromerige toetsen en drummachine. In een iets ander arrangement had het misschien wel gepast op een "Wind & Wuthering". Probeer het er maar eens in te horen. Het is niet makkelijk, dat geef ik toe.

Dodo / Lurker vind ik ook fantastisch! Lekker stevig en afgewisseld met (weer) die reggae. Wat een gevarieerd en gedurfd nummer! Vooral het 'Lurker' gedeelte, met die gekke toetsensolo, is erg apart. Prachtig (explosief) einde ook weer. Ik vraag me altijd af hoe dit nummer geklonken zou hebben als het vandaag de dag door een band als Haken ofzo zou zijn gecomponeerd. Met iets zwaardere gitaren enzo. Dat zou ik best wel willen horen!

Naast bovenstaande nummers, vind ik het emotioneel gezongen Man on the Corner ook erg goed.
Abacab is ook wel leuk, maar gaat helaas net iets te lang door naar mijn smaak. Wel leuk hoe na zo'n toch wel zware start van het album het tweede nummer ineens zo vrolijk is.

Tja, en dan nog Who Dunnit?... Daar wil ik het niet over hebben.

Als je een hekel hebt aan reggae, drones en rare synths, dan is dit album misschien wel erg frustrerend. Ik vind het een geslaagd experiment. Hoewel ik het niet vaak luister, vind ik het toch wel weer leuk als ik het weer eens hoor. Het is bij lange na niet het beste album van Genesis, maar ik vind wel dat dit album boven de 3 sterren uit hoort te komen.

De eerste twee albums van Lunatic Soul heb ik niet zo vaak geluisterd. Mijn ontdekkingstocht begon bij het 'tussen-album' "Impressions" uit 2011. Erg sfeervol album. "Walking On A Flashlight Beam" (2014) vond ik nog beter en is nog steeds mijn favoriete Lunatic Soul album.

"Fractured" vond ik weer ietsje tegenvallen, maar misschien moet ik mijn mening herzien nu ik "Under The Fragmented Sky" heb gehoord.
Dit zijn namelijk 36 hele bijzondere minuten.

In eerste instantie was ik wat op het verkeerde been gezet met He Av En. Wat een gewaagde start! Het is best heel sfeervol, maar wat repetitief. Sfeer is overigens echt het kernwoord voor het hele album.
Met het tweede nummer, Trials, is het voor mij direct raak. Een goede opbouw waar veel tijd voor genomen wordt. Mariusz fluistert "I try so hard to pretend", maar van echte zang is geen sprake. De laatste twee minuten zijn erg onheilspellend en vatten goed samen waar het album naartoe wil.

Sorrow is best mooi maar erg kort. Een ideetje wat hij kennelijk nergens kwijt kon. Of misschien is het bedoelt als intro voor het volgende nummer. Hoe dan ook, het breekt een klein beetje de 'flow' van het album vind ik. We waren net zo lekker op gang!
Under The Fragmented Sky is het eerste nummer waar gezongen wordt. Het is geen slecht nummer, maar ook niet fantastisch. In het instrumentale middenstuk wordt wel weer een prachtige sfeer neergezet. De laatste minuut wordt gereserveerd voor een reprise van He Av En wat voor mij niet per se had gehoeven, al zorgt het natuurlijk wel voor samenhang.

Dan pakken we met Shadows de draad op die bij Trials is blijven liggen. Wat een spanning! Het doet allemaal wat filmisch aan: ik krijg er een Blade Runner gevoel van.
Met Rinsing The Night gaan we 'vrolijk' verder met de duistere sferen. Hypnotisch.
Ook The Art Of Repairing is weer knap in elkaar gezet. Waarom heeft Mariusz nog geen soundtrack voor een scifi film geschreven?

Het album sluit af met het tweede zang-nummer: Untamed. Deze keer is het meteen een schot in de roos en een mooie afsluiter van een erg sfeervol en duister album.

De tweede helft van het album vind ik beter dan de eerste. Shadows en Rinsing The Night heb ik aangemerkt als mijn favoriete tracks. Ze zijn naar mijn gevoel representatief voor het album. Samen met Trials en The Art Of Repairing zorgen ze voor een briljante sfeer die ik niet vaak zo goed uitgewerkt tegenkom.
Met gemak 4 sterren. Deze komt in mijn 2018 top 10.
Ik ga nog eens even luisteren naar "Fractured"!

Nog geen half jaar na het eerste deel is daar "The Restoration - Joseph: Part 2".
Het klopt wel dat het nergens echt verrassend is (Neal is Neal). Maar toch, voor Neal Morse begrippen is het toch wel net ietsje anders dan anders.

Dat begint bijvoorbeeld bij het ontzettend aanstekelijke My Dream. Met meezinger "Let me tell you my dream, did it come from above? Can you tell me my dream? Show me what it's made of." Een heel korte rocker (2:40), maar helemaal compleet en zelfs met een toffe gitaarsolo. Ik vind het knap in z'n eenvoud en dit had vooraf als single uitgebracht kunnen worden.

Het nummer daaropvolgend, Dreamer In The Jailhouse, maakt gebruik van 'electronica' (geen idee eigenlijk hoe je dat noemt) wat onder de stevige gitaren is gemixt. Ik vermoed dat Gabe Klein daarvoor verantwoordelijk is. Ik zie hem bij de credits van het nummer staan als 'drums/keyboards'. Meer van dat graag! Verder is dit nummer heel tof gezongen door Ross Jennings en Jake Livgren, de schenker en de farao uit het bijbelverhaal.

Dan is er nog Everlasting, wat eigenlijk helemaal niet als een Neal Morse nummer klinkt, maar meer als een of ander latin feestje. Heel uitbundig. En toch weet hij er een keyboardsolo (Bill Hubauer) en gitaarsolo (Alan Morse) in te proppen. Gaaf nummer!

Verder zijn The Brothers Repent / Joseph Revealed en Dawning Of A New Day (God Uses Everything For Good) weer emotionele rollercoasters en misschien zelfs tranentrekkers (voor mij wel in ieder geval). Inderdaad meer in de normale Morse-stijl.

Als ik dan nog even Freedom Road noem, dan heb ik al mijn favorieten van het album genoemd.
Verder staat er verspreid over het album gewoon goeie muziek, zij het misschien wat fragmentarisch van aard (het blijft een musical he). Als ik iets negatiefs moet noemen: soms klinken verwijzingen naar deel 1 wat geforceerd.

Eerst dacht ik dat ik het niet leuk zou vinden wanneer Neal Morse niet zelf meer zou zingen op zijn albums, maar op zo'n album als deze (en ook bij NMB) vind ik het eigenlijk juist fijn om eens iemand anders te horen. Als je Neal's stem vergelijkt met twintig jaar geleden dan hoor je toch wel duidelijk verschil. En als je beschikking hebt over stemmen als Ross Jennings, Eric Gillette en Ted Leonard bijvoorbeeld, tja, waarom niet?

Ja, dit is toch wel weer erg goed hoor!! Inderdaad, niks nieuws onder de zon, maar dat had ik ook niet verwacht en stiekem ook niet gewild. Herkenbare song structuren, melodieën die enigszins bekend voorkomen. Maar het is allemaal zo ontzettend goed gedaan! Er zit gewoon een heerlijke flow in het album. Alles past precies en er is geen moment bij dat ik denk "even skippen". Ook zijn de nummers los prima te beluisteren. Maar dit album moet je eigenlijk gewoon in zijn geheel beluisteren. (Of in twee keer, wat ik dus vaak doe met dubbelalbums).

Eerder zei ik al dat "Sola Scriptura" mijn favoriete Neal Morse album was. Ik ben er nog niet helemaal zeker van of dit album daarboven zit, maar dit nieuwe album is zeker beter dan wat er dan ook na "Sola Scriptura" kwam. Het past voor mij in het rijtje "One", "?" en "Sola Scriptura". En hij groeit ook nog steeds! Daarom geef ik gewoon de volle mep! Vijf sterren! Fantastisch album!