Zo nu en dan heb ik discussies met Music Meter over het genre van muziek. Zo ook met deze Franse zangeres , hier met haar groep the Alpes. Rock en folk zoals hier vermeld, het zit er wel in, maar het is veel meer prog en avant garde. Maar dat wordt vaak niet geaccepteerd , omdat discogs iets anders vermeldt. Maar toch bedriegen mijn oren me niet.
Catherine Ribeiro, hier samen met de groep Alpes is in Nederland vrij onbekend, maar dat is bijzonder jammer. Een groep uit de jaren 70 uit Frankrijk. Frankrijk die toen ook groepen als Magma en Ange voortbracht. Groepen die een uniek geluid hadden en ook Catherine Ribeiro hoort in dit rijtje.
We nemen dus echt een duik in de jaren 70, de jaren vol psychedelica, freak folk, prog. En in het rijtte platen Catherine Ribeiro + Alpes is deze waarschijnlijk wel het meest experimenteel. En dat komt vooral door het 25 minuten lange Poeme Non Epique (suite).
De titel 'le rat debile et l'homme des champs' (de gekke rat en de man van het land), ergens een verwijzing naar een fabel van Fontaine maakt je al nieuwsgierig.
Nogmaals we zijn in de jaren 70 en de eerste zorgen over het milieu komen op. Deze groep maakt zich grote zorgen en het gehele album is een grote oproep tot anarchie om de aarde te redden. En daar is deze groep één van de eersten mee. De plaat begint met 'la petite fille aux fraises' (het aardbeienmeisje), een nog luchtig voorgerecht tot het echt zware diner zal worden opgediend. Dat hoofdgerecht bestaat uit twee lange delen Poeme non Epique (nr III en Suite). Bij het eerste Poeme neemt Catherine je mee in haar wereld, met haar krachtige stem , waarbij de begeleiding enkel dient om de stem naar voren te halen. Het is echt jaren 70 prog elementen van Krautrock, Pink Floyd, orgeltje van Doors. Alles komt terug in een 13 minuten durende tocht. Opvallend , bijna geen drums. Het tussendoortje (Un Regard Clair) heeft invloeden van Gong en Pink Floyd. Maar dan komt het tweede gedeelte van het hoofdgericht, 25 minuten lang. Je wordt ondergedompeld in een soort Indiase raga met daardoor heen scheurende vioolpartijen en dan declareert, schreeuwt, fluistert Ribeiro poëtische teksten en strijdbare kreten, oproer, revolutie. Geweld is nodig om de aarde te redden..zware psychische dramatiek zorgt voor een verzwelgende finale. Niet bepaald een gemakkelijk op te nemen maaltijd, dit album zal natuurlijk beter verteerd worden met een goede beheersing van de Franse taal, een affiniteit voor anarchie, een zekere "voorliefde" voor ultra-linkse hippie communes (geen communisme) enz. Maar de meest avontuurlijke progliefhebbers zullen dit geweldig vinden bij de eerste luisterbeurten. Maar het is niet makkelijk, zeker dit album niet. Ribeiro's uitmuntende stem is echt het uithangbord, haar groep is redelijk repetitief en niet bepaald op zoek naar complexe arrangementen, maar schuwt er ook niet voor terug. Dus als je denkt, laat me eens een leuk folk rock album kopen, dan kom je van een koude kermis thuis, Dit is echt iets anders, maar na deze week 4/5 keer beluisteren raak ik steeds meer onder de indruk.
Ondanks het ultra linkse karakter heeft Catherine op een gegeven moment de groep Alpes 'ontslagen' en daarna is haar repertoire wat conventioneler geworden, hoewel ze ver weg is gebleven van de middle of the road muziek.

Een album door de Nederlandse folkband Cesair. Erg mooie en sfeervol. In 2016 is er een remasterd edition uitgekomen met exclusieve remixes. Gisteren in Zeist gezien, waarbij afscheid werd genomen van Fieke van den Hurk. De live muziek is harder dan de muziek op het album. Het album bevat melodische muziek, soms denkend aan Loreena McKennitt, maar soms komen ze ook stevig uit de hoek. Ze zingen in zeer veel verschillende vreemde talen en halen hun onderwerpen overal vandaan.

Verrast dat hier nog geen berichten staan, dus laat ik eens starten. Deze band kwam (dacht ik) uit Utrecht. De muziek is echte jaren 80 doem, goed geluisterd naar bands uit die tijd. Je hebt continu het gevoel in een onheilspellende parkeergarage te zijn. De muziek gaat door merg en been met als hoogtepunt Tourist Ghetto. In die jaren 80 leek het of de bands steeds depressiever wilden worden na Joy Division, je had bands zoals Siglo XX, Schleimer K, Section 25, en nog wat andere bands. Op zich hield het op een gegeven moment ook wel op, het is geen muziek die verbindt en ook niet erg dansbaar, zodat concerten redelijk Individualistisch werden beleefd.
In die tijd hèb ik deze plaat toch veel beluisterd, en als tijdsdocument geef ik het een drie.