Ik weet nog goed dat dit album een recensie in Vinyl kreeg. Vinyl met vooral aandacht voor de post punk en wave groepen, wat moest men met deze oude hippie groep. Van de teksten (a ram bam bam a ram bam bam , guli guli ) etc moest men niet te veel hebben. Toch herkende men wel dat dit niet zomaar iets van het oude hippie tijdperk was, daarvoor was het te origineel. Repeterende gitaren, klanktapijten, dat boeide wel.
Nu zonder die tijdgeest luistert het album als een avontuur. Het is geen gewone kost, wel spannend en verrassend. Het is een soort tussenperiode van Popol Vuh, hierna werd het meer elektronisch, zoals het ook ooit gestart was.
Ben benieuwd of meer mensen deze plaat kennen, want er wordt maar weinig gestemd op deze iconisch groep.

Blijft een mooie album, na de elektronische periode is dit de meer spirituele kant, samen met Seligpreisung en Hohelied Salomo. De gitaar en piano zijn moi op elkaar ingespeeld, heeft zonder meer psychedelische momenten.

Een bizarre film van Herzog, waarbij een schip over een heuvel heen wordt getrokken. De muziek past wonderwel. Het Wehe Kozarin, dat al eerder op plaat verscheen en verder allerlei korte stukken. Iets minder een eenheid dan bij andere Herzog films, heeft waarschijnlijk ook te maken met het vreemde verhaal.

Popol Vuh is een band die soms in de kraut muziek wordt geplaatst. De muziek is echter te divers. Gestart met elektronische muziek bij de eerste platen, hier is het hippiegehalte meer aanwezig. Met inheemse instrumenten komt er wonderlijk mooie muziek tevoorschijn. Dit is een van de betere werken. Spiritueel, er zouden nog een aantal platen verschijnen die dit laten horen. Florian Fricke was de man van Popol Vuh en de muziek paste wonderwel bij de soms vreemde films van Herzog. Later verandert de muziek weer wat en komen er zelfs samples in voor.
Maar op deze plaat is de muziek nog open en neemt je mee naar onbekende gebieden.

Dit album van Popol Vuh, het eerste wat ik van deze groep heb gekocht is vreemd. Met een groot koor ondersteund klinkt er soms bombastische muziek. Zeker het begin is dat. Het album hoort bij een korte film, die nauwelijks meer te vinden is. Op You Tube zijn er nog wel fragmenten te vinden. Vreemd is dat de plaat uitgegeven werd door het label van Klaus Schulze en de lp moest op 45 toeren worden gedraaid. Na het bombastische begin wordt de muziek anders met repeterende zang en gitaren. Een geheel apart element in het toch al vreemde repertoire van deze groep.

Een wat apart album van Popol Vuh, hoewel je dat van ieder album kan zeggen. Popol Vuh neemt hier de zaligsprekingen onder handen en doet dat zeer fraai. Langzame nummers, akoestisch met mooie zang van Florian Fricke en zangers, daarbij veel inheemse instrumenten en vanzelfsprekend de piano. Natuurlijk hoor je het hippie tijdperk er in door, maar nog zeer goed te beluisteren.

Een mooi album, het is niet echt elektronisch. Spirit of peace komt ook op andere platen terecht, er zijn dan 3 part en het is verstillende piano muziek. De rest is wat we kennen van Popol Vuh, origineel, niet in een hokje te plaatsen.
Ben benieuwd of meer mensen bekend zijn met deze muziek. Ik heb nina alle muziek nog op langspeelplaten, een enkele op cd. Veel is op verschillende manieren uittgebracht.