Toen ik dit album voor een schamele 1 euro op vinyl kan krijgen, geen moment getwijfeld. Hoes wat beschadigd, maar vinyl perfect.
ELO heb ik in de jaren 70 leren kennen als tiener en toendertijd de dubbelaar 'out of the blue' aangeschaft. Verder kende ik wel alle hits en heb later nog wel meer vinyl en cd's aangeschaft.Maar dit debuut bezat ik nog niet en ik ben bang dat ik dit eigenlijk wel het mooiste of in ieder geval het interessantste album vind van ELO. Ondanks de matige geluidskwaliteit en modderige productie.
Eerst de alternatieve titel 'no answer' dat voortkomt uit een compleet misverstand tussen twee landen (het album kreeg zijn naam omdat het Amerikaanse label "geen antwoord" gaf op de vraag over de albumtitel).
Op dit album zijn er nog twee hoofdspelers actief. Jeff Lynne, die later de man van ELO zal worden , kwam van 'Idle Race' en duidelijk geïnspireerd door de latere experimentele Beatles en Roy Wood. de man achter 'The Move'. een van de meest bizarre psychedelische bands eind jaren 60. Hij zorgt voor de wat harde sound binnen ELO met altijd een portie waanzin in zijn muziek. Ze hebben het verder eerlijk verdeeld Jeff Lynne heeft 5 nummers en Roy Wood 4 geschreven , maar qua arrangementen was Roy Wood duidelijk de man achter het album en Jeff Lynnes meer poppy nummers zijn rijkelijk doordrenkt met Roy Woods instrumentatie.
Juist de invloed van Roy Wood zorgt voor een redelijk afwijkend album binnen het ELO oeuvre.
De muziek op dit album is duidelijk prog met zijn zware klassieke instrumentatie à la Eleanor Rigby (luister maar eens naar Look At Me Now om een ​​idee te krijgen van de toonsoort van het album).

Een van de meest aantrekkelijke muzikale kenmerken van dit album zijn de renaissance-invloeden, net zoals Gryphon daar ook sterk door beïnvloed was. Luister maar eens naar Battle Of Marston Moor of hun verrassende hit 10538 Overture om een ​​idee te krijgen. Marston is een prachtig muziekstuk dat elke progrockliefhebber moet horen, terwijl First Movement doet denken aan Focus' Sylvia of House Of The King. Mr Radio is een typisch door de Beatles beïnvloed nummer van Jeff Lynne, maar dan met een veel progressievere twist. Manhattan Rumble begint als een sombere oorlogsmars en is wederom een ​​fantastisch instrumentaal nummer, terwijl Queen Of The Hours een ander hoogtepunt is, wederom met Roy Wood die de meeste instrumenten bespeelt (hij bespeelt bijna alle klassieke instrumenten, op een enkele hoorn en viool na).
Het album sluit af met een ingetogen compositie.

Voor mij een totale verrassing dit album. En dat is zeker positief bedoeld.
Vreemd genoeg zou Roy Wood, die zo hard en tegen alle verwachtingen in had gewerkt om deze groep op te richten, na dit debuutalbum de band verlaten om zijn eigen RW's Wizzard (een rockende renaissance-muziekgroep) op te richten. Jeff Lynne zou de band leiden en ELO zou een lange en gevarieerde carrière hebben met vele hoogtepunten, maar ook een aantal commerciële successen, die qua kwaliteit toch minder waren. Aan alle progliefhebbers die daardoor de groep wat hebben afgeschreven raad ik aan om dit album goed te beluisteren, want veel betere prog zul je niet snel tegen komen.

Vandaag in een pop up shop met een kast vol cd-s van 3 euro, heb ik deze nu wel of niet ? Ik herkende veel nummers maar dat komt door de geweldige verzamelaar 'This is the Moody Blues' . Toch maar meegenomen en inderdaad had ik deze nog niet. Maar bij het beluisteren bijna enkel herkenning. Dat is niet zo vreemd , op 'This is the Moody Blues' staan 8 (!) nummers van deze plaat. 8 van de 25, dus is er flink geput uit deze plaat. Terwijl deze plaat geen enkele hitsingle heeft voortgebracht.
Het is een andere plaat dan de voorganger 'In search of the lost chord'. Die plaat was zeer psychedelisch met een zeer sterke mystieke, hippieachtige, oosterse invloed. Met prachtige nummers, maar duidelijk beïnvloed door wat verdovende middelen, kan ik me zomaar voorstellen.
Deze derde van 'the magic 7 albums' is geheel anders. Minder mystiek, gewone nummers met kop en staart. Het is een wat somber album, het lijkt of The Moody Blues weinig toekomst ziet in de jaren 70 en nu al heimwee heeft naar de vrijheden en losse jaren 60. De plaat begint weer met een gedicht en ook the Dream is een gedicht. Hoewel er dus geen single hits waren (enkel Never comes the day was als single uitgebracht, maar dat deed niets) zijn er wel een aantal songs favoriet bij concerten. Denk aan het 'Lovely to see you' 'Dear Diary´. De twee nummers van Thomas blinken uit in zwaarmoedigheid, maar zijn wel mooi. Maar het mooiste komt van opperhippie Pinder met Have You Heard part 1 en 2 en het schitterende tussenstuk The Voyage. Dit behoort tot het mooiste wat the Moody Blues ooit gemaakt heeft. Ik beluister dat nog steeds na al die jaren met ver- en bewondering. Deze plaat was de eerste van de Moodies die op nummer 1in Engeland kwam en liet zien dat the Moody Blues een echte album groep was. Een plaat op de grens van de jaren 60 en 70, de vrolijke, onstuimige jaren 60 werden achtergelaten en de jaren 70 met aandacht voor milieu etc kwamen eraan. The Moodies zien dat somber in , maar heeft wel gezorgd voor een heel mooi album met opnieuw een prachtige hoes.

Wat is dit voor een band en muziek ? Deze band uit Rusland mengt van alles door elkaar , trip hop, world, folk. Een geweldige zangeres die er voor zorgt dat de muziek soms als Dead can dance lijkt, maar het is toch net anders. 2 percussionisten, gitarist, synths en heleboel inheemse instrumenten. De band begon als een Dark wave band, maar zeker deze cd heeft daar weinig meer mee tedoen. 2 jaar geleden hebben ze opgetreden op het fantasy Castle festival. Afgelopen zaterdag in Zeist, een mooi optreden, waar veel van de muziekmvanndeze cd werd gedraaid. De cd is afwisselend, maar zeker door gebruik van veel percussie synths en inheemse instrumenten kom je bijna jn een trance.
Echt een aanrader als je houdt van wat afwijkende, spannende muziek.