Ik was nog student, dus armlastig, maar mijn oudere broer werkte al en kocht regelmatig platen, die ik vanzelfsprekend ook verslond. Bands en muziek uit de jaren 70 die nog relatief onbekend waren of je wel moest horen.
En op een gegeven moment kwam hij thuis met deze box met de opmerking dat hij zoiets moois nog nooit had gehoord. Nick Drake, nog nooit van gehoord. Bijna niemand in deze tijd en deze heruitgave van zijn platen was maar bij een beperkte groep bekend. Maar ik was verkocht.
Later vanzelfsprekend ook zelf de box gekocht. Toen zeker niet goedkoop (al gauw zo'n 100 gulden). Zeker de hoezen in deze box waren zeer intrigerend. In het zwart-wit, waarbij Nick Drake steeds depressiever kijkt. Deze muziek bepaalt een groot gedeelte van mij leven. Bij het eerste grote liefdesverdriet diende het als troost, in het dorpje waar ik intussen beland wist ik velen tot Nick Drake te 'bekeren'.
Nadat de cd zijn intrede had gedaan zag ik ineens de Fruit Tree box met extra 4e cd bij een platenboer staan. Niet goedkoop, maar als ik één box op cd wilde hebben, dan deze wel. De platen waren intussen grijsgedraaid en doordat ik ze regelmatig uitleende waren ze er niet beter op geworden.Wat genoot ik van deze digitale uitgaven en intussen was NIck Drake bijna mainstream geworden. Maar dat kon natuurlijk niet. Een paar jaar geleden zag ik de Fruit Tree originele cd-box geremastered staan en die moest ik natuurlijk ook hebben. Met opnieuw die mooie zwart-wit hoezen. En de mzuiek die nog mooier, nog helderder leek te klinken. Misschien nu nog een keer de cd box op nieuw vinyl, dan is de cirkel weer rond. Na al die jaren raakt Nick Drake me nog steeds. Zeker de latere Nick Drake, waarbij wanhoop en prachtige muziek hand in hand gaan. Wat zou er gebeurd zijn als hij niet zo vroeg was gestorven, hoe zou zijn muziek zich hebben ontwikkeld. We weten het niet, maar wat hij na heeft gelaten is een monument van schoonheid.