Een ongelooflijk leuk album van deze drie Franse meiden, die elkaar hebben leren kennen op het conservatorium. Enkel waren ze niet enkel geïnteresseerd in klassieke muziek, maar ook elektronische muziek en hip hop stroomden door hun aderen. De cello is belangrijk en dat is ook te horen op dit cover album. Zang een beetje a la Laïs, altijd een herkenbare cello en minder folk achtig dan ed Belgische groep. Nu kende ik niet alle covers, er zitten ook een aantal Franse bij, maar het geheel klinkt erg verrassend. Ze zingen mooi (iets minder mooi dan Laïs), maar het is bijzonder energiek.
Hanging Tree bekend uit de Hunger Games wordt bijzonder stijlvol neergezet. Het tweede nummer Can't Hold Us van Machlemore and Lewis (ik kende het nummer niet) klinkt heerlijk. Le Mojo is volgens mij van de Franse artiets 'M', maar klinkt ook weer prima. Daarna 'Jimmy' van Mojarity, een beetje een americana nummer, maar weer prima naar eigen hand gezet. 'Summer 2015' was een ongelooflijke zomerhit in Frankrijk (nummer 1), 'Get Lucky' is natuurlijk overbekend. La Dalle zou zomaar een Stromae nummer kunnen zijn, duidelijk door hem geïnspireerd. De laatste twee nummers vind ik zelf wat minder, komt misschien ook wel wat doordat ik onvoldoende op de hoogte ben van de hip hop uit Frankrijk (en dat wil ik zo houden...)
De plaat heet 'En attendant l'album' : we wachten op het album, dat betekent dat L.E.J. van plan is om ook een album uit te geven met eigen nummers. Dat is intussen ook uit, staat ook op Music Meter.
Deze cd gevonden bij een tweedehands zaak in Frankrijk, kende het niet maar het is zomaar een ideale begeleider op de peages komende zomer. Zeker de mooie zang met cello maakt het zeer speciaal. Een aanrader.

Door de drie Krautrock original serie boxjes, kom ik terecht in een wereld die ik absoluut niet ken. Nu is de titel Krautrock wel heel erg breed getrokken, maar leuk te ontdekken wat er in die jaren 70 allemaal gebeurde in de alternatieve scene in (West) Duitsland.
Zo zat deze cd ook in een boxje 'Viva' van La Dússeldörf , nooit van deze groep gehoord. Het blijkt een groep te zij rondom Klaus Dinger en de producer is Conny Plank. Deze laatste die komt wel heel veel voor in de cd's bij de drie boxjes, balangrijk. Ik kende hem enkel door de bijdragen bij Popol Vuh.

Klaus Dinger heeft een verleden bij Kraftwerk en Neu ! en La Dusseldörf wordt vooral gezien als een vervolg op deze laatste groep. Het is de tweede plaat van deze groep. De eerste werd zeer goed ontvangen. Het verhaal gaat trouwens dat David Bowie in Berlijn als eerste een La Dusseldörf plaat aanschafte en dat deze van invlooed was op zijn drie synths albums die hij in Berlijn maakte met o.a. Eno.

Nu naar 'Viva'. Deze begint met de titelsong, een normaal nummer nummer met refrein en dergelijke. Balangrijk is wel de Apache Beat, een instrument waar waar Klaus Dinger voor pleitte. De Apache (Drum) Beat draagt volledig bij aan de melodie. De opbouw van het opgestapelde geluid creëert de muzikale ruimte. Sterk begin.
'White Overalls" lijkt meer een punk rock nummer, stevig. Rheinita is uit ander hout gesneden. Wat betreft "Rheinita", de piano slingert zich rond een gestaag ritme met het geluid van het keyboard. De flow die het geluid veroorzaakt is voelbaar. Het geluid en het ritme van een keyboard dat vrede uitstraalt. Bijna een beetje new age...
"Vögel" , ja we horen wat vogelgeluiden en dat is het wel. 'Geld' is daarna een toch wel stevig nummer, bij mij komt bijvoorbeeld Gary Numan naar boven. Dezelfde sfeer, dezelfe stevigheid, dezelfde synt rock.

Dan afsluiter' Cha Cha 2000' een nummer van 20 minuten. In ware Krautrock-stijl is het een schizofreen beest: de ene helft een typische motorische adrenalinekick, de andere helft een dromerig slaapliedje gespeeld op een solo piano. "The future is calling", zingt Dinger de hele tijd, en hier is het dan: een ode aan de moderne tijd in het Duitsland van vóór de eenwording, gemaakt van evenveel strak, glanzend chroom als aanstekelijk optimisme.
In het begin hoor ik trouwens het Kraftwerk verleden terug (The Man Machine, Trans Europe Expres), maar soms ook OMD aspecten. Bijzonder interessant stuk, dat zonder meer.

Het album zo beluisterend zit het nog ergens in het verleden van Krautrock, maar ook elementen uit die andere stroming uit Duitsland die dan nog moet komen 'Die Deutsche Welle

La Dusseldörf heeft nog een derde album gemaakt dat redelijk werd afgekraakt. Daarna lukte het bijna niet meer (ook door zijn felle anti-Amerikaanse houding) nog een platencontract te bemachtigen. ER kwamen nog wel een aantal projecten, maar die beleven in de marge hangen. In 2008 overleed hij plotseling.