stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Volgens vele recensenten het beste album van Jackson Browne, maar er zijn ook andere meningen. Het derde album van Jackson Browne, het debuut werd goed ontvangen en ook verkocht, het tweede werd goed ontvangen, maar de verkoopcijfers vielen hard tegen, ondanks dat 'Take it Easy' op dit album te vinden was.
Dus platenmaatschappij Asylum stelde wel een aantal voorwaarden voor dit derde album, zeer beperkte studiotijd en het moest redelijk goedkoop blijven. Vandaar dat Jackson Browne bijna geen gastmuzikanten uitnodigde , maar de begeleidingsgroep van hem bij optredens was aanwezig, waaronder de fenomenale David Lindley. Hij bespeelde gitaar (elektrisch en slide) en viool en heeft daardoor een redelijk stempel op de muziek gezet. En daar is niks mis mee !

Het is 1974, een turbulente tijd. In Amerika is net Watergate schandaal en het aftreden van Nixon achter de rug, De wereldeconomie bevond zich in een recessie en zou daar nog ongeveer een jaar in blijven. De aanleiding voor die recessie was de Jom Kippur-oorlog, die de OPEC ertoe bracht een olie-embargo in te stellen.
En waar was het vrolijke hippiegeluid gebleven, het optimistische en tevens opstandige jongeren geluid van 1968 ? Het positivisme van 'er komen andere tijden' was weggebd en het heil werd gezocht in de drugs en sprituele leiders in het oosten.
Ik weet niet in hoeverre de iconische hoes nog iets te maken heeft met het benzine tekort, het lijkt wel een heimwee naar vervlogen tijden, een wereld in de schemering, die van licht naar duisternis beweegt, van een glorieus verleden naar een onzekere toekomst.

'Late fot the Sky' (te laat voor de hemel) is allesbehalve een vrolijk album. Een grove samenvatting van deze plaat; het is een soundtrack van scheidingen. Jackson Browne kijkt ons allemaal aan, ziet de liefde daar slapen terwijl Lindleys gitaar zachtjes huilt. En hij had heel wat medemuzikanten die ook zulke melancholische platen maakten in 1974 over depressies en gebroken harten : Neil Young bracht "On the Beach" en "Tonight's The Night" uit, Bob Dylan gaf ons "Blood on the Tracks", Patti Smith zong "Jesus died for somebody else sins, but not mine", zelfs The Eagles waagden zich aan donkere thema's met "One of These Nights", en laten we Gram Parsons' postuum uitgebrachte tweede album niet vergeten, dat eindigt met het nummer "In My Hour of Darkness". In dat rijtje paste 'late fot the sky' naadloos in.
"Late for the Sky" is eigenlijk een reis door het lijden, waarbij Jackson Browne ons uitnodigt hem te volgen, hem te vergezellen op deze afdaling in de afgronden van ons menselijk bestaan. Maar het is een louterende reis geen zelfvernietigende. Verbondenheid met elkaar is daarbij belangrijk. Want vroeg of laat verliest iedereen iets in het leven. Een liefde, een geliefde, een baan en er komt een tijd dat ieder van ons in het reine moet komen met zijn of haar persoonlijke demonen. In dit alles wijst Jackson Browne ons de weg ,die wel te ontdekken valt bij het beluisteren van dit album.

Jackson Brownes nummers gaan vaak over het zoeken naar een glimp van goud te midden van de puinhoop, zoals bijvoorbeeld in 'Fountain of Sorrow'. En dat negatieve emoties niet altijd hoeven te worden overgebracht via een donker en somber nummer, en dat een nummer dat treurig klinkt nog steeds een positieve boodschap kan overbrengen. Dat maakt het een echt 1974 album, maar ook een album dat vandaag ook nog zijn kracht heeft behouden.
Filosofische teksten op prachtige westcoast muziek, gevoelens die we zullen herkennen, een waar pareltje. Het album piekte op nummer 23 Billboard lp top 100 en werd goud en platina. Maar met dit album had Jackson Browne de bodem van lijden, verdriet, negatieve emoties nog niet bereikt, die bodem wordt bereikt op the Pretender, waar het regelmatig gaat over de scheiding en zelfdoding van zijn ex vrouw.
Evenals 'Late for the Sky' een iconisch westcoast album. Welk album beter is, ik kan niet kiezen tussen deze twee.

In een outlet zag ik deze plaat op vinyl. Ik dacht dat ik nog meer Jackson Brown vinyl had, maar dat bleek niet zo te zijn. Wel een aantal cd's.
Jackson Brown kende ik van de hit 'doctor my eyes' , ik weet dat het een gerespecteerd singer songwriter is, maar me nooit echt in hem verdiept. De aanschaf van dit album was dus een mooie reden om dat wel te gaan doen.
The Pretender is het 4e album van Jackson Brown en er is al heel veel over geschreven. Het is uitgekomen na de zelfdoding van zijn ex vrouw Phyllis Major, de moeder van zijn zoon Ethan. Het huwelijk liep in 1975 stuk.
Jackson Brown geeft aan dat heel wat nummers voor deze dramatische gebeurtenis zijn geschreven, maar een aantal ook daarna. Maar de impact was er zonder meer en blijft de plaat ook in bepaald licht zetten. MIsschien dat de keuze voor een extern producer (hij had zelf het album van Warren Zevon geproduceerd) misschien ook wel met de toenmalige situatie te maken. Jon Landau , de producer had net bijzonder veel succes gehad als producer van 'Born to run' van Bruce Springsteen. Trouwens het is bijna onbegrijpelijk hoeveel artiesten en muzikanten van naam mee hebben geholpen met dit album. Een hele lange lijst en Jon Landau heeft dat prima binnen bepaalde kaders kunnen houden.

Het eerste nummer 'the Fuse' begint al anders dan de vorige platen van Jackson Brown. Daarin was altijd al een bepaald onheil herkenbaar, maar ook altijd het vertrouwen dat liefde hem wel op de been zou houden. Daar is nu geen sprake meer van, na eerst de scheiding en daarna de zelfdoding van zijn ex vrouw. Jackson Brown voelt zich door de liefde verraden en de vastigheden zijn er niet meer, enkel puin blijft er over. "Vergeet hoe het leven vroeger was", zingt Jackson Brown en hij stelt alles wat hij waardeerde ter discussie, evenals de nutteloosheid ervan, terwijl hij zich neerlegt bij de onvermijdelijke erosie van het leven. Ja de tijd. Ja, hij was gewond, ja, hij bloedde, maar hij was niet verslagen.
Het tweede nummer, 'Your Bright Baby Blues', laat Jackson Browne even stilstaan ​​bij de waanzin van de ratrace en het verlangen naar iets dat zo dichtbij kan lijken, maar toch zo ver weg is. Zoekt hij verlossing of gewoon verlichting van de pijn, van de schuld? Het is muzikaal een mooi nummer met leden van de E Streetband als begeleiding.
De song 'Linda Paloma' is muzikaal afwijkend, het heeft alles te maken met het definitieve verlies van zijn ex vrouw. Zonder die achtergrondinformatie zou het een vreemde eend in de bijt zijn, maar nu past het wonderwel op deze plaat.
Het vierde nummers heeft zelfs nog meer te maken met deze traumatische gebeurtenis. 'Here Come Those Tears Again', werd de eerste single van het album en bereikte nummer 23 in de Billboard-hitlijst. Dit nummer werd mede geschreven door Nancy Farnsworth, de moeder van Phyllis Major, en is, niet verrassend, het nummer dat rechtstreeks over haar gaat. Het is een lied over gedeeld verdriet en het omgaan met de terugkerende herinneringen die je elke dag achtervolgen. Ondanks de emotioneel geladen eerlijkheid die erin doorklinkt, is er ook een gevoel van zelfbehoud, zoals Jackson Browne toegeeft in de laatste regel: "Ik ga terug naar binnen en doe het licht uit. En ik zal in het donker zitten, maar jij bent uit mijn zicht." Bonny Raitt en Rosemary Butler verzorgen de achtergrond zang.
Kant B start met 'the only child'. Hier horen we Jackson Browne zich richten tot zijn zoon Ethan, die inmiddels twee jaar oud is, en hem vaderlijk advies proberen te geven dat voor zo'n jong kind waarschijnlijk veel te moeilijk is. Een foto van Ethan op het strand siert de achterhoes. Maar je vraagt je meer af of het nummer eigenlijk geen weerspiegeling is van zijn eigen (moeilijke) jeugd. Het zijn wellicht die onzekerheden die hem naar het volgende nummer, 'Daddy's Tune', hebben geleid, waarin hij zich tot zijn vader wendt, van wie hij al lang vervreemd is, voor advies, misschien vergeving, of simpelweg verlossing. Het is moeilijk te zeggen, maar je voelt wel de schaduw die Jackson Brownes vader over zijn zoon wierp. Het zijn mooie persoonlijke nummers met passende begeleiding.
Het nummer 'sleep's dark and silent gate' is een soort keerpunt met de acceptatie dat er geen weg terug is, zelfs geen stilstand, alleen vooruit en loslaten. Is de titel een metafoor voor de dood of simpelweg de veilige haven van de diepste slaap, waar dromen niet meer herinnerd kunnen worden? Mogelijk beide, want beide vereisen een acceptatie van het onherroepelijke. En zo komen we bij het titelnummer. Een recensent die minder gecharmeerd was van deze plaat had als titel 'Pretentie' beter gevonden. Ik ben het er niet mee eens. Het laatste nummer Pretender (de bedrieger, de vijnzer), maar in plaats van alles tot een voor de hand liggende conclusie te brengen, biedt het juist een nieuw begin, een wedergeboorte, want Jackson Browne is niet langer dezelfde artiest die het album opende. Weg is die naïeve romanticus die zich wanhopig vastklampte aan het verleden, hij zal niet langer op de rand van de afgrond staan ​​in de overtuiging dat de liefde zijn val zal breken. In plaats daarvan is er aanvankelijk een vaag gevoel van cynisme, al dient dit slechts om de leegte te vullen terwijl hij zijn vertrouwen probeert te herwinnen. Een prachtig doodeerlijk nummer, prachtige melodie, eerlijke tekst en dan ook nog de zang van Crosby en Nash ! Het lijkt daardoor we;leen viering, een eerbetoon aan wat verloren is gegaan, maar ook aan wat bewaard is gebleven en de belofte van de toekomst.
Ach, misschien hoor ik er wel te veel in en is het gewoon een mooie singer songwriters plaat uit de jaren 70. Want dat is het natuurlijk ten eerste.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst