Een heel vreemde band uit de jaren 80. Tijd van de donkere new wave en dit is uiterst duister. Donkere bas, synths en lugubere zang. Het verhaal gaat dat het in een aula op een kerkhof is opgenomen. Tijdschrift Vinyl heeft er aandacht aan besteed.
Van het duo is verder weinig meer vernomen, 2 platen een ep en dat was het.
Ik geef het 3,5 ster , want het blijft uniek.
Nooit iemand ontmoet die het kende, laat staan zelf had.

Het tweede album van dit duo. Niet veel anders dan het eerste album. Nog steeds duister en macaber. Holle klanken, krakerige stem, je moet er van houden.

Sharron Krause is een neo folk zangeres, die heel goed heeft geluisterd naar de oude folk zangers. Dit is het eerste album dat ik van haar heb gekocht en de sfeer is melancholisch, bijna depressief. Zo gaat een nummer over een man die naarden galg wordt gebracht en meer van zulke liederen. Je moet houden van de stem van Sharron Krause, hoog, soms tegen het valse aan. De instrumentale begeleiding is sober, maar erg mooi. Een mooi album van deze Engelse zangeres.

Sharron Kraus blijft mooie albums maken. Ook dit album is weer mooi. Rustige folk songs, wat vreemde teksten en mooie begeleiding. Ze blijft vast houden aan haar eigen stijl en daar is, zo blijkt met dit album, niets mis mee.

Nadat ik wat geschreven had bij de tweede cd van deze groep 'welcome covalescene' en wat gegoogeld, besefte ik dat ik waarschijnlijk ook de eerste cd in mijn bezit heb. Als muziekliefhebber met een brede smaak zijn de platen en cd kasten intussen zodanig gevuld dat ik lang geen overzicht meer heb. Maar na even zoeken haalde ik 'songs/music' weer tevoorschijn en dacht direct, dat had ik natuurlijk al weer veel eerder moeten doen. Dat het kwartje niet gelijk was gevallen heeft te maken dat deze eerste cd van de groep van W. Johnson duidelijk meer alt country is dan zijn opvolger. Deze muziek is intiem, melancholisch, stress verlagend. Heerlijke rustige alt country folk muziek met de alt stem van W. Johnson met rustige mooie begeleiding. Soms wordt dat ruw verstoord bijvoorbeeld bij de viool solo van 'innocense kindly waits' waar ik gelijk dacht aan de viool solo's van Velvet Underground, die ook door merg en been gingen. Hier dus geen sound space achtige toestanden zoals bij de opvolger, maar eerlijke prachtige muziek. Heerlijk !

Waarschijnlijk heb ik deze lp een keer uit een Franse kringloop meegenomen en hem daarna opgeborgen. Weer eens opgezet. De plaat van Dominique Perrier komt precies één jaar na Oxygene van Jean-Michel Jarre , beide synthesizerspelers hadden trouwens veel contact. Dominique heeft nog meegespeeld op het album Rendez Vous. Nu was Oxygene een totale verrassing, Space Art vind ik zelf ook nog wel wat Duitse invloeden hebben. Wat verder opvallend is dat Space Art nog een echte drummer heeft , een zekere R. Rizzitelli. Het nummer Onyx heeft het bijzonder goed gedaan als single, wereldwijd 3 milioen van verkocht en in Nederland is het tot de 24e plaats gekomen in de Top 40. Tot zover de statistieken. Het is verder een goed album vind ik persoonlijk. Redelijk afwisselend, van rustige muziek ineens een fikse prog kant op , overgang van interlune naar Axius. Axius komt redelijk dicht in de buurt van Jean-Michel Jarre. Ook kant 2 start met redelijke Jean-Michel Jarre achtige muziek. Daarna weer een rustig nummer. Al met al een echt jaren 70 synth album, met Franse en soms Duitse touch. De groep heeft 4 jaar bestaan en vanaf 2012 weer opnieuw bij elkaar gekomen. Dit album is een tijdje geleden uitgebracht als dubbel vinyl + cd met daarbij ook extra nummers. Maar ik zet nog een keer mijn oude vinyl op, niks mis mee.

Eigenlijk het eerste echte album van Stephan Micus, een album wat ik nog regelmatig draai. Mooi, afwisselend, waarin Stephan al laat zien wat hij op een andere albums ook doet. Improvisatie, zang zonder tekst , maar met klanken en inheemse instrumenten. Dit alles zorgt voor een geheel eigen geluid, wat niet echt te plaatsen is. Folk, world, jazz, new-age, fusion, van alles heeft het wat. Een totaal eigen geluid. In april 2017 komt hij naar Rotterdam. Zelf heb ik concerten van hem meegemaakt. Niet iemand die veel contact maak met het publiek, gehel in zij eigen muziek zit. Maar mooi om mee te maken.

Het was de eerste kennismaking met Stephan Micus voor mij. Terwijl ik eigenlijk hoofdzakelijk wat obscure new wave beluisterde kreeg ik dit album in handen. Totaal iets anders, maar ik werd er door gegrepen. Mijn belangstelling voor ECM , degen die dit uitgaf was geboren. Het album is typisch Micus, met allerlei onbekende instrumenten en met zang. Het is sterk meditatief.
Mooi album, hoewel Micus later sterkere albums maakte.

Het 5e album van Stephan Micus voor ECM en het is een zeer verstild album. De steel drum is op dit album aanwezig en daarnaast nog een aantal inheemse instrumenten. In sommige recensies wordt het wel een lullaby album genoemd en wordt gesuggereerd dat Stephan Micus vast net vader was geworden.
Geen idee, maar gezien de muziek geen gekke gedachte.
Het is wel echte wereldmuziek in de breedste zin van het woord. Micus haalt zijn inspiratie en instrumenten overal vandaan en weet dit tot een zeer eigen sfeer te kneden. Een unieke muzikant. Hoewel ik dit niet het beste vind wat hij heeft gemaakt, steekt het toch altijd uit boven de middelmaat. Lager dan een 4 kan Stephan Micus niet krijgen van mij.

Tot mijn grote verbazing was deze plaat nog niet geplaatst op music meter. Vreemd, want dit is toch een 'klassieker' met betrekking tot musical en er is ook een filmversie uitgebracht. Net zoals bij Jesus Christ Superstar.
Deze musical is in dezelfde tijd gemaakt dan de veel populairdere van Webber en Rice, maar is vele jaren opgevoerd en een aantal jaren geleden weer in een wat aangepaste versie opnieuw uitgebracht.
Net als bij Jesus Christ Superstar wordt een gedeelte van het leven van Jezus nagespeeld, bij deze musical wordt het Mattheüs evangelie gevolgd. Maar dit wordt wel zeer vrij gedaan, hoewel de teksten wel regelmatig letterlijk uit de Bijbel komen is de hele entourage totaal anders.
Het verhaal in het kort : in New York is het zoals altijd een drukte van belang, een ieder is bezig met zijn werkzaamheden. Tot een zekere Johannes (de Doper) met een handkar bij een fontein terecht komt, op een sjofaar blaast en een lied zingt (Prepare the way). Een aantal mensen (wat jongeren) laten alles liggen waar ze mee bezig zijn en gaan naar de fontein waar ze in springen en zo gedoopt zijn. Als laatste komt Jezus enkel gehuld in kort broek, hij wordt gedoopt door Johannes en heeft daarna plots een tuinbroek aan met een grote S (van Superman). De hele groep gaat vanaf dat moment dansend, zingend, spelend in hippiekleren een leeg New York door, waar verhalen, gelijkenissen en teksten van Jezus langs komen. Een groot hippie gedoe, waar je de eerste keer soms wel bij denkt, waarin ben ik beland. Muzikaal zit het verrassend goed in elkaar, de hit Day by Day is bekend, maar ook de andere nummers zijn nog heel goed te beluisteren. Het is niet de rock van Jesus Christ Superstar, het is meer folk-pop achtig. Aan het eind van de musical wordt het wat grimmiger, Johannes is dan ineens Judas geworden en Jezus wordt verraden. HIj sterft aan een ijzeren afrastering van een vuilnisbelt c.q. autokerkhof. Zijn vrienden lopen met het dode lichaam van hem boven hun hoofden, eerst nog ernstig, maar daarna komen alle vrolijke nummers weer terug. Ondanks de dood van Jezus zetten zij de boodschap van Jezus door. En die boodschap was 'love en peace', protest tegen de maatschappij, burgerij en overheden. Via Marktplaats de film weer bemachtigd (bijna alle nummers zijn op You Tube te vinden) en toch weer met een bepaalde vertedering gekeken. De kerkelijke autoriteiten moesten niets hebben van deze uitvoering, waar Jezus meer als clown, nar, harlekijn werd afgebeeld. Na al die jaren kijk ik met wat weemoed terug op de erg onschuldige , naieve wijze waarop dit verhaal gebracht wordt, passend in het hippie tijdperk.
Een Jezus die de wereld op zijn kop zet, mooi passend in deze coronatijd.
Er zijn vele uitvoeringen, waaronder ook een Nederlandse. Misschien dat ik die ook nog op de site probeert te krijgen, maar muzikaal vind ik die bijzonder matig met een Serge Henri Valcke als een Jezus die onverstaanbaar klinkt maar ook met een Frank Groothof.
Welke oude hippie heeft die musical ooit gezien ?