Tot aan de release van Listen Without Prejudice Vol.1 zag ik George Michael vooral als de smaakmaker van Wham. Zijn eerste Soloalbum Faith vond ik ook nog een hoog Wham gehalte hebben met I Want Your Sex (Parts 1 & 2) echter Father Figure en One More Try vond ik wel direct mooie ballads, evenals Careless Whisper. Maar ik bezat geen werk van hem en had er ook geen speciale belangstelling voor. Tot dat mijn jongere broer (mega hetero en de grootste Rolling Stones fan van het Westelijk Halfrond) tegen mij zei: wil je aub één keer met je goede koptelefoon dit album (LWPv1) met een open mind beluisteren?

Dat heb ik gedaan en toen de laatste tonen van het laatste nummer Waiting (reprise) langzaam weggleden heb ik George in mijn hart gesloten, waar hij nooit meer is uitgegaan.
Vanaf dat moment heb ik al zijn release nauwlettend gevolgd en al zijn werk aangeschaft. Ik was er al heel snell achter dat het een top componist en muzikant was met wellicht de mooiste Engelse herenstem van zijn generatie! Wat een timing en dictie en gevoel voor sfeer en arrangementen. Maar ook wat een mega talent op het gebied van dansnummers als Soul Free en Fast Love (van het album Older).

Zijn coming-out met het nummer Outside (al die dansende politiemannen) gaf ook aan dat hij niet wars was van zelfspot en beschikte over een grote dosis gezonde humor. Veel van zijn clips zijn tijdloos en stijlvol (o.a. Too Funky, Father FIgure, Fast Love, Jesus to a Child) en kunnen de tand des tijds moeiteloos doorstaan.

Er is een periode geweest -tijdens zijn leven- dat veel mensen die zijn muziek weliswaar ook fantastisch vonden dat kenmerkte onder de noemer ‘guilty pleasure’, vergelijkbaar met het etiket dat ABBA kreeg toebedeeld in de jaren zeventig. Een volstrekt belachelijke en ook onwaardige houding tegenover mensen die zo buitengewoon getalenteerd waren dat ze de muziek in hun Tijd een stuk Eeuwigheidswaarde hebben meegegeven.

Zijn allermooiste karaktertrek (en ook een talent, het talent van delen) werd bekend na zijn veel te vroegtijdige overlijden in december 2016, Hij bleek anoniem (dat stond hij vaak op) een zeer grote schenker te zijn aan veel goede doelen, behoeftigen en mensen in nood. Hij heeft heel veel gedoneerd in zijn leven en wilde daar geen ruchtbaarheid aan geven.

Tenslotte nog even terug on topic: Liste Without Prejudice Vol.1 herik Sinds de release nog heel vaak gedraaid en zal dat blijven doen. Er rest mij niets dan een heel diepe buiging voor George Michael.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Garbage geeft met - Let All That We Imagine Be the Light - een nieuw visitekaartje af en laat zien dat de band anno 2025 nog absoluut bestaansrecht heeft.

Naar mijn idee heeft de groep altijd een buitengewone plaats ingenomen in het moderne muzieklandschap. Het grote vakmanschap van de musicerende heren die ook beschikken over producers kwaliteiten aangevuld met boegbeeld Shirley Manson heeft de afgelopen decennia al diverse keren bewezen te beschikken over een unieke eigen sound. Manson heeft wel regelmatig aangegeven geïnspireerd te zijn door Deborah Harry en Blondie, de band die zij introduceerde met een prachtige speech (you tube) in The Great Hall of Fame (Deborah wordt hier ook weer in de liner notes bedankt).

De muziek van Garbage herbergt diverse stijlen en sferen die samengesteld een heel divers palet aan composities heeft opgeleverd, van anarchistische beukende rocksongs tot ijl gezongen bloedstollende ballads. Over het Algemeen is hun oeuvre ‘zwaarder’ dan van hun Amerikaanse vrienden en vraagt ook meer verwerkingstijd.

De basis wordt meestal gelegd met een stevige rock bodem, bass, drum en gitaar klinken stuwend en bonkend en worden aangevuld met geraffineerde synthesizers en de unieke zangstijl die La Manson aan de dag legt. Ze zingt, dwingt, fluistert en gaat soms over in de hogere regionen, in Hold.

De opener van dit album is vintage Garbage, There's No Future in Optimism, sleept je gelijk bij de les, want de teksten zijn ook niet misselijk…
Maar ook track 2 Chinese Fire Horse, is onmiskenbaar herkenbaar als Garbage, geen arbeidsvitamine song, maar een stevige opwarmer: wait a minute, wait a minute, wait a fucking minute….

Pas bij nummer 4, Have we met ( The Void) wordt er gas terug genomen. Een mooie soms bezwerend gezongen nummer, met mooie begeleiding van bass en synthesizer..
Ook Sisyphus, is rustig, een synthesizer song, een kalm rustpunt in deze oase van geluiden.

De tweede helft brengt ook genoeg afwisseling, wel is het een groeialbum, dat na diverse draaibeurten meer tot wasdom komt.

De afsluiter; The Day I Met God, is een prachtige ballad op mooie golvende synthesizer patronen.
Waarbij de painkiller Tramadol ook een belangrijke rol krijgt toegedicht.

Met Let All That We Imagine Be the Light, heeft de groep weer een fraai hoofdstuk toegevoegd aan de muzikale ontwikkeling. Voor mij is het net iets minder dan de voorganger No Gods No Masters die bij mij insloeg als een bom.

Maar een goed stuk vakwerk!