stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Lang, lang geleden (midden jaren '70) kocht ik als jong jochie van George Harrison de toen fraaie LP-boxset The Concert for Bangla Desh. Vooral om de door George Harrison zo prachtig gezongen titelsong.

Later het album Thirty Three & 1/3, vanwege Crackerbox Palace, wat ik een aanstekelijk nummer vond.
Sowieso heb ik George Harrison altijd de meest sympathieke Beatle gevonden, hij was nog zo jong toen hij toetrad tot de fab four, dat hij gedurende de jaren zestig volledig overvleugeld werd door Lennon en McCartney.

Op de een of andere manier vond ik het solo werk van McCartney altijd wat 'saai', ook omdat ik zijn stem minder aansprekend vind dan de emotionele stem van George. Alhoewel ik later enkele van zijn albums als Flaming Pie en Chaos and Creation In The Back Yard o.a.) erg mooi vind.

Lennon had het in zich om een paar iconische songs te maken die zo sfeer-én tijdsbepaling zijn (Imagine, So This is X-mas, Jelous Guy) dat hij daarmee zijn naam in graniet heeft gebeiteld.

Terug naar George, want die wil ik hier nu graag in de zon zetten!
Na de twee genoemde producties heb ik destijds niets meer van hem aangeschaft totdat de Traveling Wilburries het licht zagen, die vind ik direct erg aansprekend.

Het oeuvre van George Harrison is heel lang moeilijk verkrijgbaar geweest. Ja voor top prijzen bij Discogs maar die liet ik daar…. Enkel Let it Roll, Cloud Nine en bij toeval zijn George Harrison, titelloze album kon ik enkele jaren geleden aanschaffen.
Nu zijn tot mijn vreugde dit jaar in twee shifts zijn solo albums opnieuw gereleased, met mooie cd hoesjes en veelal een bonus track.

Nu kon ik dus zijn albums beter leren kennen (naast de bekende songs) en dat was een aangename muzikale reis.

Brainwashed, zijn postuum uitgebrachte laatste album vind ik een bijzonder fijn album. Het staat bol van de opgewekte songs op een frisse, enthousiaste en melancholieke manier gezongen. Voor mij een beetje het handelskenmerk van GH.
De instrumental track Marwa Blues heeft ook iets melancholisch wat mij direct een hem doet denken.

Wellicht zal ik ook bij zijn andere albums in de komende periode nog wel wat toevoegen.
Want er valt nog genoeg moois te ontdekken in deze oude schatten.

Dit album krijgt hier zoveel exposure dat ik het ook een aantal malen helemaal heb beluisterd.
Maar het was een zware bevalling om maar direct met de deur in huis te vallen.

Dat Rosalía getalenteerd en geschoold is staat buiten kijf en is ook duidelijk hoorbaar in de songs. Maar haar stem vind ik niet direct mooi qua klank en er zijn op ieder conservatorium talloze vocale studenten die dit bereik met gemak halen.

Mijn grootste bezwaar is dat ik het vooral allemaal erg VEEL vind, het lijkt wel een staalkaart van kijk eens wat ik allemaal kan. Er worden hier duidelijk geen keuzes gemaakt en veel nummers volgen een bepaald patroon: fraai rustig intro, mooie strijkarrangementen dan komen er koortjes en andere instrumenten bij en ontaard het in een brij van tempo wisselingen die de composities vaak onrustig maken. Waardoor er een hee rij pompeuze nummers elkaar opvolgen.

Daardoor ervaar ik ook een gebrek aan afwisseling. Natuurlijk hoor ik ook wel diverse invloeden van flamengo, wereldmuziek, musical én lichte opera -Bizet / Puccini-invloeden, diverse Wibi Soejardi-achtige piano arrangementen en hip hop. Maar nergens zo geïntegreerd dat ik opveer van wow…. Integendeel, de meeste nummers kan ik niet ‘ontspannen’ weg luisteren. Het hele album vraagt veel van de luisteraar. Zoals in nummer 7 waar een op zich fraai Vivaldi-esque strijkarrangement weer overgaat in een Orff-achtige zangpartij.

Bij de tweede of derde luisterbeurt bemerkte ik zelfs een soort van luistermoeheid, door het overgeproduceerde, drukke aanbod. Het is alsof je hongerig voor een overvolle tafel wordt gezet met allerhande lekkernijen en gerechten en snel volledig verzadigd bent.

Voor mij is het bijvoorbeeld net als het zien van een fraaie voorstelling van het Cirque Du Soleil, wanneer je daar erg van genoten hebt, wil je het nog wel een keer zien, maar echt niet tien keer. Ik vraag mij dan ook af of veel mede MM schrijvers en lezers die hier super enthousiast over zijn, dit album over een jaar nog vaak op zullen zetten?

De voorlaatste track: Memória vind ik nog de meest subtiele en daardoor mooiste song op dit volle album. Waren er maar meer van dit soort Klein maar Fijn gecomponeerde en gearrangeerde songs op de tracklist gezet.

De laatste 10-15 -20 jaar zien (horen) we veel nieuwe zangeressen in diverse genres, vele daarvan, met een volstrekt eigen signatuur, ben ik ook gaan volgen omdat ik hun gekozen weg spannend, mooi en “eigen” vind, zoals o.a. Florence Welch, Lana del Rey en Marina Diamandis.

Bij weer andere houd ik het na één album wel voor gezien, Taylor Swift, Billie Eilish en nu ook Rosalía, zonder dat dit wat zegt over hun kwalitatieve aanbod, want dat ze kwaliteit hebben is evident, maar het is simpel een kwestie van smaak.

stem geplaatst

Afgelopen vrijdag de geremasterde versie van No Exit aangeschaft en die vandaag eens goed beluisterd.

Terugkomend op dit topic valt mij weer op wat een bak negativiteit er over dit album is uitgestort in de loop der jaren, gelukkig ook enkele positieve bijdragen. Maar het lijkt wel of het gros enkel de vooruitgesnelde single 'Maria' goed heeft beluisterd.

Den nieuwe uitgave klinkt ruimtelijker en meer gelaagd. Einde jaren '90 heeft de harde kern enkele maanden in de studio doorgebracht om weer op elkaar ingespeeld te raken en met het hier voorgeschotelde materiaal aan de gang te gaan.
Natuurlijk waren de leden 17 jaar ouder, wijzer en ervarener, de Stem van La Harry is iets lager dan voorheen, maar nog steeds authentiek.

Ik volg de band al vanaf voor hun doorbraak met Denis in februari 1978. Kocht in 1976 nhun debuutalbum welk ik grijsgedraaid heb en nadien alle uitgebrachte albums, inclusief de vijf soloalbums van Deborah Harry. Ik ken al hun materiaal uit en te na.
Dit album vind ik zonder meer een voltreffer, een staalkaart van een goed op elkaar ingespeelde band die hier op dit album een repertoire neerzet wat uitblinkt in grote diversiteit en toch draagt elke song het
kenmerk: Blondie.

Vandaar dat ik al die eenduidige kritieken hier boven dat enkel Maria een goede song is en de rest bagger maar met een kilo Jozo zout neem, ik vraag mij in alle oprechtheid af of die mensen dit album wel eens volledig gehoord hebben?

Naast Maria staan er nog veel meer klasse nummers op die de tand des tijds royaal kunnen / hebben doorstaan. De opener Sreaming Skin, een uptempo ska nummer met een vrolijke en originele tekst, met in de chorus: You're way out of proportion! We've got the hemodynamic connection. Don't call me germ!,

Forgive and Forget van Chris Stein is een prachtige gedreven song, met geweldig drumwerk van Clem Burke, die afgelopen april het tijdelijke voor het eeuwige heeft gewisseld, een heengaan dat heel veel reacties losmaakte . Vanuit alle hoeken werden zijn geweldige drumskills geroemd (naast Blondie werkte hij ook met The Ramones, The Eurythmics, Bob Dylan e.v.a.

Na Maria werd Nothing is Real But The Girl, een nummer dat zo uit de Eat to the Beat periode had kunnen komen, met tekst en muziek van Jimmy Destri, een onvervalst goed Blondie nummer waarin Deborah Harry en Clem burke wederom uitblinken.

Verder nummers met diverse sferen, jazzy (Boom Boom in the Zoom Zoom Room), Country (The Dream's Lost On Me), sixties, (Out In The Street) en ga zo maar door. …
In 1999 en 2000-01 heb ik dit album minstens zo vaak gedraaid als Paralel Lines, de band's Magnum Opus in 1978-79, en ook nu zal ik het nog regelmatig met groot genoegen consumeren.

Het wachten is nu op High Noon, het sluitstuk van de band na 50 jaar, Volgens Deborah Harry is het een typisch Blondie album met een grote diversiteit aan stijlen. Ik ben benieuwd, Clem Burke heeft op het hele album nog meegespeeld, dus dat zal de nodige weemoed met zich meebrengen.

stem geplaatst