stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Wegens moverende redenen heb ik dit weekeinde het hele Earth and Fire nog een keer opgezet.

En het vile mij al met al weer op wat deze band een geweldig oeuvre heeft neergezet in met name de jaren '70. Een kist vol kroonjuwelen in een wat betreft de popmuziek heel creatie decennium.

Op alle albums staan wel tracks die ook internationaal beslist goed door de deur kunnen.

To the World of The Future beschouwde ik altijd als mijn grote favoriet. Én ik weet dat dit album
'Gate to Infinity' nooit veel hoge ogen heeft gegooid bij de Earth and Fire followers.
En nadat ik het vanmiddag aan een grondige luisterbeurt op behoorlijk volume heb onderworpen kom ik tot de conclusie dat dit eigenlijk toch echt onterecht is!

Om maar direct met de opener te beginnen: Recognition, dit is een droom opening van het album, het conceptverhaal dat zich afspeelt in het oude Egypte, krijgt hier een start die ik echt ongehoord goed en subtiel vind, geen overdaad aan instrumenten maar na subtiele synthesizer klanken het geluid van een soort tijdsklok die terug gedraaid wordt, ook een ratel die perfect past, wanneer je je ogen dicht doet kun je bedenken dat je terug gevoerd wordt naar de oudheid.

Vervolgens worden we in de vijf eerste tracks getrakteerd op geweldige instrumentale stukken, prachtige koortjes met stuwende melodiën en een Jerney Kaagman die haar heldere stem op de welbekende bezielende manier inzet.

Voor het eerst tijdens het luisteren naar dit album kwam bij mij de naam Steely Dan bovendrijven.
Niet dat ik de discografie van die band tot in den treure ken, maar ik ben zeker bekend met hun signature, de jazzy invalshoeken en hun hang naar perfectie. In de instrumentale delen van de composities op Gate to Infinity hoor ik schaduwen van hun stijl. Het zou mij niets verbazen als de Koerts broers erg met het SD werk bekend zijn.

Kant twee vind ik ook uiterst genietbaar. Die opent met een van mijn favoriete Earth and Fire singles:
78th Avenue, ik weet nog dat ik lyrisch was over die single toen die net uit was, het 45 toeren plaatje lag dagen op mijn platenspeler.

Maar ook de overige 'losse' tracks vind ik nu nog zeer goed de tand des tijds kunnen doorstaan.
Greenpark Station met zijn reggae inslag, en de jazzy sfeer in Dizzy Raptures.
Driftin doet mij ook wee aan Steely Dan denken.

Ik hoor duidelijk dat de band is gegroeid te opzichte van het vorige album.
Achteraf bezien denk ik dat ten tijde van de release dit album beslist niet de honneurs kreeg die het verdiende en op de een of andere manier is dat er altijd aan blijven kleven. Vandaar dat ik hier de lans breek voor een herbeluistering.

Hierna volgde nog twee conceptalbums, Reality Fills Fantasy, met een meer easy listening, jazz sfeer. en daarna nog Andromeda Girl, aan dat album bewaar ik heel specifieke herinneringen. Het kwam uit in de week dat mijn vader plotseling op heel vroege leeftijd overleed. Dat album heb ik toen veel gedraaid en is mij daardoor ook dierbaar.

Ten slotte heeft Earth and Fire daarna nog twee albums uitgebracht In A State of Flux en later Phoenix.

Menigeen ziet dit als 'lichtere' albums. Ik heb ze vandaag weer gehoord en ik denk zeker, het is een andere sfeer, geen conceptalbums, maar er staan op beide toch ook heel goede tracks.

Met het heengaan van Jerney Kaagman is er een tijdperk afgesloten, maar hun werk is voor altijd!
En ik hoop dat ook toekomstige generaties de rijkdom van hun oeuvre kunnen ervaren.