stem geplaatst

stem geplaatst

Deze week heb ik beide oren goed te luisteren gelegd om twee nieuwe albums die mijn bijzondere aandacht hebben te consumeren.

De Rolling Stones - Foreign Tongues en Deep Purple - Splat!

Beide acts zijn oude rotten in het vak, beide Rock groepen echter met een volstrekt eigen signature, wat ook weer goed op viel op bovenstaande albums.

De Stones vielen mij een beetje tegen, misschien was mijn verwachting na Hackney Diamonds wat te hoog.
Dat album kocht ik in de tijd van de release en vond ik verfrissend. Dit nieuwe album raakt mij veel minder.

Daar moet ik wel de kanttekening bij maken da tik niet per se een grote blues adept ben, alles behalve.
Dat genre heeft nooit echt mijn warme belangstelling gehad (Bij Stones albums en op de Mark Knopfler albums skip ik nummers met een hoog blues gehalte vaak door.

Dan Splat! Ik heb de laatste jaren een soort van persoonlijke Deep Purple revival, begin deze eeuw had ik op mijn -toen nog Sony Ericson mobiel het intro van Child In Time al beltune).
Vanaf Now What? Heb ik de band weer met meer nadruk gevolgd en vanaf Infinite ook weer al de albums gekocht.

Voorganger =1 vind ik nog steeds een superalbum! En Splat! val mij zeker niet tegen. Ik vind -in tegenstelling to sommige andere MM collegae- de tracks van 3:30 - 5:00 met een goede melodielijn en waarin er virtuoos gemusiceerd wordt tussen de Keyboards, de Percussie, Gitaar/Bass en Zanger - juist wel fijn.

Opener Arrogant Boy vind ik gelijk een lekkere binnenkomer. En bij track 2 Diablo vind ik de geraffineerde bridge in de zangpartij heel mooi. Dit album is duidelijk een staalkaart van waartoe de band nog steeds in staat is. En gezien de leeftijd van het overgrote deel van de groep is dat een uitzonderlijke verdienste.

Natuurlijk haalt Ian Gillan (Samen met Brad Delph nog steeds mijn twee favoriete Rockzangers) al heel lang niet meer de uithalen waar hij bekend om stond, maar de manier waarop hij hier zingt, met een gedreven felheid kan ik zeker waarderen.

Het duurt een tijdje vermoed ik voordat het album al zijn geheimen prijsgeeft, zovele tracks, zoveel melodielijnen en zoveel instrumentale Deep Purple momenten.

We naderen langzaam het einde van dat tijdperk, en dat stemt mij wel wat droevig, ik hoop dat de heren nog wel wat van plan zijn voor hun achterban.

Maar eerst is een tijd goed genieten van Splat!

Als vervolg op mijn eerdere berichten over CONFESSIONS II ben ik inderdaad wel opgeveerd.

De vooruitgesnelde tracks maakten mij warm nog koud, maar nu ik het album 10 dagen in huis heb en het een aantal keren heb gehoord, waaronder via de EarPods, ben ik positiever. Niet Himmelhoch juichend, maar ik vind haar wel volwassener over komen dan in de jaren van She's not me, of Bitch I'm Madonna, dat vond ik iets te veel schoolyard niveau. De gesproken delen in de eerste 6-7 nummers zijn mooi gestyled en die nummers lopen smooth in elkaar over. Hier serveren Stuart en Madonna royaal uit eigen doos en dat is prima en heel Herkenbaar (sfeer van MDNA, Rebel Heart en ook invloeden van haar laatste worp Madam X.
Het is dus ook niet echt vernieuwend qua dansinvloeden (en daar geef ik mijn gewaardeerde MM collega Gert1980 gelijk in, wie of wat is op dat niveau nog vernieuwend. Daarbij heeft Madonna dat nu op dit punt in haar muzikale loopbaan ook helemaal niet nodig, ze heeft in de afgelopen 5 decennia genoeg trends gezet en de boel opgeschud.

Ik snap goed de overweging om de rustigere en meer persoonlijke nummers in het tweede deel te plaatsen, aangezien anders de flow en vibe van de dance tracks ruw wordt doorbroken. Maar het zijn toch die laatste 7-8 nummers die ik het beste vind. Een vol album met nummers als Betrayal (de beste track in mijn oren) Fragile, The Test en L.E.S. Girls zou van mijn wel een 4.5 ster krijgen. Nu volstaat een goede voldoende (met een 7 op mijn rapport durfde ik wel thuis te komen…)

Maar het is overduidelijk dat Madonna een dance album wilde maken, wat ze ook zegt in de interviews ze begon als danseres. In dat opzicht is het niet vernieuwend maar wel een heel persoonlijk album geworden.

Ik zag de film en het interview met Graham Norton, waarin ik wel echt moet wennen aan haar 'nieuwe' gezicht en de strakke manier van praten. En wederom dacht ik, je bent een ras Artiest maar valt daarbij niet in de sympathieke categorie.

En nu zet ik CONFESSIONS II nog maar een keer op

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst