Electric Light Orchestra - A New World Record (1976) 5,0
29 maart 2025, 17:38 uur
De opening van dit album is ongeëvenaard goed!
Het ruimteschip dat land onder het genot van heftige klassieks strijkers waarna de song via stevige gitaren overgaat in een moderne (ja ook nu nog anno 2025) prog rock song.
Dit hele album is gevuld met kroonjuwelen, na de geweldige openingstrack Tightrope valt er nog veel meer te genieten. Er staat geen enkel 'minder' nummer op.
In het bekende Rockaria maken we kennis met een opera geschoolde zangeres die het nummer naar een hoger nivo tilt en in de afsluiter Shangri-La ook haar prachtige zangsporen nalaat.
Er staat nog heel veel meer moois op; Mission en Telephoneline, twee prachtige ballads.
Maar ook Do Ya, een dampende stamper die in de laatste 50 jaar waarschijnlijk menig feestje heeft opgeleukt.
Zelf heb ik dit album op vinyl echt grijs gedraaid en ook als cd wordt deze zeer regelmatig in de cd-lade geschoven.
Deze zomer houdt Jeff Lyne in Engeland zijn afscheidsconcert, maar ik hoop dat hij als oude rot in het vat nog wel in de studio blijft werken om albums op te nemen. Talenten zoals hij, met zo'n staat van dienst zijn schaars in deze dagen.
De laatste twee weken zit ik een beetje in een Deep Purple Fase, vandaag dit album drie keer op de repeat gehoord en het was zeker een aangename luister belevenis. De band is totaal niet meer te vergelijken met hun Child of Time periode, maar er wordt naar mijn idee nog net zo bezield gespeeld door de spelers van diverse leeftijden.
De nummers met een fraaie opbouw zoals de openingstrack Time for Bedlam, hebben mijn voorkeur.
Gillan is hier overigens nog prima vocaal aanwezig….
Het derde nummer All I Got Is You, is een prijsnummer, subtiele opening waarna de dans tussen gitaar en orgel goed aanvangt, een stuwend gezongen nummer waar de klankkleur van Gillan heel goed aansluit op de gedreven passages. Het refrein is grand cru Deep Purple.
Na wat kortere tracks ontvouwt The Surprising zich ook als een progrock nummer, mijn favoriet!
een mooi 'vol' nummer, het lichte geluid van de Bekkens brengt mij terug naar het intro van Child in Time.
Johhny's Band is een lekker tussendoortje met een catchy refrein.
Birds Of Prey begint stevig maar niet uptempo, het derde progrock nummer, er zit een soort van vervormer op de stem van Gillan, na twee minuten komt de song in een rustiger fase. De melodie lijn is samen met de gitaarsolo's stuwend omhoog. Zelf vind ik de gitaarsolo's in dit nummer, zeker naar het einde toe, de beste van het album.
Het slotnummer is een bluesnummer, een genre waar ik niet direct warm voor loop…
Maar all over een prima albums, zeker een zeven, maar een halve ster erbij voor de gedrevenheid die de senioren hier aan de dag leggen.
