Nog steeds een geweldig album dit. Vind deze samen met het debuut er nog steeds bovenuit komen, deze plaat is wat minder vlak dan het debuut, wat complexer en harder en daarom net wat minder swingend dan de eerste. Alhoewel Wannabe in LA dat weer wel doet.
Opener Anything except the truth zet meteen de toon, Wannabe in LA is geweldig. Afsluiter im your torpedo is een van de beste EODM nummers die er is en tussendoor vallen High Voltage en Cheap Thrills vooral op.
****

aardige plaat met een aantal uitschieters zoals Because of This en Waiting on a train die tot zijn beste werk horen.
Gemaakt in de tijd toen Lanegan zijn bodem aantikte. Werkloos, zwaar verslaafd aan crack & heroine, op de vlucht voor misdadigers en min of meer berooid.
Ergens in deze tijd kwam hij via Courtney Love in aanraking met een rehab programma voor muzikanten in LA, min of meer een must aangezien het zijn enige kans was om uit Seattle weg te komen omdat hij als drugsdealer een drugsbaas had geript (of in ieder geval een belangrijke " meerdere" ).
Het programma heeft hem uit de put van Seattle weggetrokken en werkte voor een tijdje, mede ook omdat Duff McKagan zijn huis aan Lanegan verhuurde (zonder hem ervoor te laten betalen overigens, zo kon hij zijn zaken op een rijtje zetten). Resulteerde ook weer in muziek zoals deze plaat en de coverplaat i ll take care of you een jaar later. Na deze tijd namen ook Greg Dulli van the Afghan Whigs hem op sleeptouw, vice versa trouwens ook, en uiteraard Josh Homme. Na een terugval eind 2004 begin 2005 met een 10 daagse coma als resultaat stopte Lanegan met the Queens, wellicht op vriendelijk doch dringend verzoek van Homme zelf, en maakte hij pas weer zijn volgende solo plaat in 2012. Wel vanaf dat moment sober en wel.
Met de Conner broertjes van Screaming Trees botert het nog steeds niet

Goed album maar ik mis Lanegan en Oliveri. Lanegan opent het album nog wel maar zingt meteen de luisteraar in slaap. Geen nieuwe Song for the Dead dus.
Overige topnummers zijn I Never Came, everybody knows your insane, Broken Box, Long Slow Goodbye. Staan ook wel wat nummers op die me niet veel doe

aardig album maar voor Queens begrippen hun minste imo. Mist de pit, kracht en verrassing ten tijde van begin dit millennium. Elke keer hoop ik dat het weer zo goed wordt als toen, misschien moet ik me er maar bij neerleggen dat destijds uitzonderlijk was (de eerste 3 4 platen) en dit gewoon redelijk goed.

de big 4 is voor mij een big 5 met Screaming Trees er zeker bij maar Stone Temple Pilots inderdaad niet. Alhoewel ik een grote liefhebber ben van STP en Scott Weiland in het bijzonder wil ik ze daar niet bij schalen. Plush raakt mij niet maar Sex Type Thing en Where the River Goes zijn gruwelijk. Hierna trok STP wat bij grunge weg en zocht het andere wegen

VInd dit een echt Harrison en Lennon album met van hen louter goeie nummers (oke covers) maar de nummers van McCartney vind ik dit album niet veel aan. Till there was you, all my loving beetje van die kriebel krijgende ballads.
Dont bother me is erg sterk en vooral Lennon is goed bij stem dit album

Geweldig tijdloos album. Vind dat dit album de tand des tijds beter doorstaat dan de voorganger.

Geen gelul maar gewoon 11 stevige rocksongs en 2 ballads die als een huis staan. Persoonlijk vind ik de stem van Weiland meer dan een toegevoegde waarde voor het gitaargeweld van de mannen. Op het volgende album probeerden ze meer diepgang te vinden wat eigenlijk wat averechts werkte.