stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Van de tientallen albums die ik in 2018 heb beluisterd, staat “You Will Not Die” van de Zuid-Afrikaanse zanger Nakhane bij mij fier bovenaan.
Nieuwsgierig gemaakt door een recensie in een Brits tijdschrift ben ik gaan luisteren. Het album bleek een groeibriljant. Nu ik het inmiddels zo’n 100 keer heb beluisterd, verveelt het nog steeds niet. Het geweldige optreden in Bitterzoet, Amsterdam op 28 oktober gaf het een nieuwe impuls. En ook de “Édition Limitée” (op zijn Franse label) met 6 extra nummers zorgden onlangs voor een boost.
Voor mij persoonlijk is het een van de allerbeste albums die ik in jaren heb gehoord. En dan ben ik in het goede gezelschap van Madonna en Elton John.
Nakhane beschouwt dit als zijn echte debuut (vergelijk Björk met “Debut”), maar dan doet hij zijn eerdere werk tekort. Dankzij @aerodynamic1970 heb ik onlangs mogen kennismaken met o.a. zijn eerste album “Brave Confusion” en “The Laughing Son” EP (allebei niet meer verkrijgbaar) en die geven alleen maar extra kleur aan zijn muzikale palet. Toen noemde hij zich trouwens Nakhane Touré (ter ere van Ali Farka!) (zijn eigenlijke achternaam is Mahlakahlaka) en presenteerde hij zich nog met een akoestische gitaar.
“You Will Not Die” is op voortreffelijke manier vormgegeven door producer Ben Christophers (wie kent hem nog van zijn debuut “My Beautiful Demon”?). Muzikale ijkpunten zijn o.a. Ahnoni (geweldig duet “New Brighton” op de deluxe editie), David Bowie en New Order, maar ook Kate Bush, Marvin Gaye, Joni Mitchell en Nina Simone. Als je hem volgt op Instagram, zie je zijn eclectische smaak (van Zuid-Afrikaanse artiesten tot Radiohead en Sonic Youth).
Zijn teksten zijn een belangrijk onderdeel van zijn identiteit. Als voormalig student literatuur aan de Universiteit van Witwatersrand en als auteur (“Piggy Boy’s Blues”) is dat natuurlijk niet verrassend. Het zijn openhartige teksten. Intiem, sensueel en autobiografisch. Geloof en homoseksualiteit in twee van de hoogtepunten, Presbyteria en Teen Prayer. En hij eert zijn oma in Star Red.
“You Will Not Die” is een krachtig en meeslepend statement. Meesterwerk!

Jarenlang was de Engelsman Bill Pritchard vooral de man achter het album Three Months, Three Weeks & Two Days (1989). Een perfect popalbum geproduceerd door Étienne Daho en met achtergrondzang van Francoise Hardy. Geen wonder dat het album destijds in Frankrijk een groot succes was en nog steeds in hoog aanzien staat. In Nederland was het allemaal op veel beperktere schaal, terwijl in eigen land zijn naam nog onbekender is.

Opvolger Jolie (1990), mede geproduceerd door Ian Broudie (Lightning Seeds, Echo & The Bunnymen), met een overigens schitterende Anton Corbijn hoes, was een alleszins uitstekende opvolger. Daarna zijn we Bill geheel uit het zicht verloren. Dat dit ten onrechte is, blijkt uit de schitterende albums die hij de laatste jaren gemaakt heeft. We noemen hier met name A Trip To The Coast (2014), Mother Town Hall (2016) en Midland Lullabies (2019).

Zijn nieuwste album Haunted doet kwalitatief nauwelijks onder voor zijn eerdere werk. Bill Pritchard is een echte songsmid, een muzikale ambachtsman. Avontuur en verrassing zijn weliswaar geen kenmerken van zijn muziek. Vernieuwend is het dan ook zeker niet, maar een tijdloze kwaliteit heeft het beslist.

Opgenomen in zowel Duitsland en Engeland met een aantal in Hamburg gevestigde muzikanten, grossiert Haunted in een twaalftal prima liedjes. Alhoewel het album iets poppier is dan de voorgaande albums, blijft Bill Pritchard in essentie een melancholieke singer-songwriter. Zijn droge, nasale stem heeft raakvlakken met iemand als Robyn Hitchcock.

In het zeer sterke openingsnummer kruipt hij in de huid van de eeuwige toerist, die wordt achtervolgd door herinneringen aan mensen en plaatsen. Perpetual Tourist zou zomaar semi-autobiografisch kunnen zijn. Met weinig woorden worden liefdesverdriet, alcoholisme en werkloosheid aangestipt. Met een zwierig orgeltje in de begeleiding is het een heerlijk aanstekelijk nummer.

Ook Smile is een opbeurend liedje, ondanks dat het over menselijke tekortkomingen gaat. Your comments are the jewels for getting on with the everyday. De korte duur van dit en de meeste andere liedjes zorgt ervoor dat het album vaart heeft.

The Quarter springt er door het smaakvolle gebruik van blazers meteen bovenuit, net zoals verderop op het album Intrigue And Wonder en de single Lillie. Het beschrijft een zwerver in kleren uit de kringloopwinkel die ronddwaalt door de straten van een buurt in noord London. There’s a beauty in what you do, so don’t let them get to you.

Curious Feeling is Bill’s poging om een liedje te schrijven voor een François Truffaut film, mocht hij nu geleefd hebben. Het nummer beschrijft een scène uit een denkbeeldige film. As the taxi leaves and the window is dressed. With a limited choice, a tattoo on your chest that says where has my future gone? Een jaren zeventig drummachine wordt vermengd met electronica, een akoestische gitaar en een piano. En er zijn literaire verwijzingen naar Ray Bradbury’s Fahrenheit 451 en Keith Waterhouse’s Billy Liar.

Suburb Of The World wil een jaren zestig sfeertje oproepen tijdens een bustrip van Euston naar Stoke Newington, waar de reis eindigt in een, echte of denkbeeldige, buitenwijk. Het gitaarmotiefje zorgt voor een nostalgisch gevoel.

Sweet Melody refereert muzikaal aan de synthesizers waarmee Stevie Wonder experimenteerde in de jaren zeventig, de Dream Machines. Sweet melody, I know that your sweet seduction kills me. What’s it worth or is it enough for me.

In het eerdergenoemde Intrigue And Wonder komen het orgeltje en de blazers mooi samen in een nummer dat twee oude mannen beschrijft die op een bankje zitten uitkijkend over een rivier. May you never grow up, may you never go under. Keep that look in your eye full of intrigue and wonder. Het nummer is een van de hoogtepunten.

De blazers spelen opnieuw een hoofdrol in het als single uitgebrachte Lillie. Met 5 minuten is het niet alleen het langste nummer, maar ook met een nadrukkelijker bandgeluid dan de andere liedjes, met een hoofdrol voor de drummer. Het is een ode aan een denkbeeldige torch singer uit de jaren twintig van de vorige of misschien wel deze eeuw.

Het country-achtige titelnummer is een ingetogen ballade over een langdurige relatie met alle ups en downs. Fraai zijn de bassaxofoon op de achtergrond en de banjo in het refrein. Haunted by everything we did. I’m haunted by all the facts we hid.

Op zijn vorige album zong Bill gedichten van de Canadees Patrick Woodcock. Sunsets In Poland is er nog een. Het beschrijft een chalet in een vakantieresort buiten het seizoen. Sunsets in Poland are fickle and weaken as they blacken and wane. Het is het kortste nummer op het album, maar eerlijk gezegd melodisch niet het sterkste.

Geïnspireerd door de Franse dichter Gerard Berreby beschrijft Imperfect de vergankelijkheid èn de duurzaamheid van de tijd. The imperfect is subjective just like the past. And the words that you heard and said will they really last. Het nummer wordt gekenmerkt door een onvolmaakt ritme uit een jaren zeventig drummachine en door een prachtige melancholieke en ingetogen bassaxofoon solo.

Het slotnummer Oxygen is Bill solo op een rechtshandige akoestische gitaar, die hij linkshandig bespeelt… You are my oxygen, you are my vitamin and we’ll grow together. Een mooi stemmig einde aan een melancholiek album, dat duidelijk groeit naarmate je het vaker draait.

Bill Pritchard - Haunted | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Mijn interview met Alexander.
Kwetsbaar en openhartig legt Alexander Wolfe zijn ziel bloot | Written in Music - writteninmusic.com

cunoleon muziekobsessie ExLibrisPetri angelin Proton Manfield HugovdBos tafkat LucM