(reactie op ander bericht)


Na 15 jaar mag die vraag wel eens beantwoord worden.

Song 1 klinkt als een niet-zeurende, rockabillyversie van John Lennon. Niet helemaal mijn ding, maar er is ook zeker niks mis mee. “Woman, you’re born to be hurt” verstond ik eerst als “born to be heard”. Niet alleen David Bowie was een inspiratie voor dit plaatje — denk maar aan de losse handjes van Lennon.

Song 2 is een uptempo instrumentaaltje dat wat doet denken aan de surfmuziek van Dick Dale, zij het zonder diens gitaar-genialiteit.

Song 3 gaat niet over de imaginaire zus van de huidige paus, maar over de vergeten, tragische filmster ’Marie Prevost’. Het lied is verhalend zoals Bob Dylan dat deed over die van moord beschuldigde bokser. Bij Nick Lowe duurt het minder lang en klinkt hij ongenuanceerd kwaad. Dat plaatst Lowe even in het rijtje van andere angry young men zoals Elvis Costello. Maar Lowe voegt er een luguber kantje aan toe: de betreurde actrice sterft hier niet aan hartfalen, maar wordt opgegeten door haar uitgehongerde schoothondje. Sorry, maar in die context kan ik ’Marie Prevost’ alleen maar het prijsbeest van dit viervoudige singeltje noemen.

Song 4 is ingetogen en klinkt als een kruising tussen gospel en een slaapliedje. De begeleiding is minimaal, het resultaat straalt opnieuw maximale klasse uit.

En ja, ik kocht dit plaatje rond 2000 omwille van de geslaagde Bowie-gimmick. Lowe kende ik toen vooral van zijn hit over de halve jongen / halve man. Dat is toch iets anders dan de halve vent / half wijf waar Bowie het vaker over had. Nog een leuk weetje voor Bowie-fans: één jaar na Low en deze Bowi scoorde Lowe een hit met ’I Love the Sound of Breaking Glass’.

Velvet Trail is één van ’s mans meest consistente albums. Toch zit er nog genoeg variatie in de stuk voor stuk lekker toegankelijke nummers. Lounge à la Open All Night domineert, maar dat wordt stijlvol ingeleid en onderbroken door klassieke intermezzi. Structureel doet dit inderdaad wat denken aan Tenement Symphony. Nummertje 10 is een knipoog naar de electropop-soul waar Soft Cell een patent op had, nummer 13 is dan weer cabaret zoals uit Almonds artistieke hoogdagen.

Zoals (andere) kennersoren registreerden: werkelijk elke noot is toonvast gezongen. Dat was even anders op Stranger Things. ’Nergens een hoekje af’ betekent voor mij niet hetzelfde als ’een gebrek aan uitschieters’. Ik vind quasi alle nummers erg sterk, ook tekstueel. Eerlijker geformuleerd: geen nanoseconde van dit album ervaar ik als storend, overbodig of saai.

En om nog even m’n eerlijke zelf te zijn: dit is één van de weinige Almond-albums die ik niet fysiek bezit. Almond is altijd een bezige bij geweest, maar in die periode braakten indie-labels het ene na het andere zijproject uit. Die waren op het Europese vasteland vaak enkel online te koop; een lokroep waar ik destijds iets te trouw gehoor aan gaf. Het resultaat? Zware kost over o.a. feestende panters die vervolgens spreekwoordelijk liggen te verhongeren in m’n cd-rek.

Mede door die overproductie liet ik de release van Velvet Trail destijds aan me voorbijgaan. Enkele jaren later haalde ik het album op kostenloze wijze van het net. Enig schuldgevoel jegens Almond heb ik niet, die getatoeëerde nachtflamingo heeft me al genoeg duiten gekost. Maar dit album verdient beter. Laat me beginnen met 4,5 welverdiende sterren toe te kennen.