(reactie op ander bericht)


Je doelt wellicht onder andere op het album Muse van Grace Jones. Daar is ook één plaatkant een aaneengeschakelde disco-medley is. Bij Jones zij het dan wel grotendeels covers, de Jamaïcaanse speelt op muzikaal gebied toch een klasse hoger i.m.o. Al is dat wellicht ingegeven door het sterkere new-wave en reggaewerk dat Grace Jones later met Sly & Robbie zou uitbrengen. Jones en Lear waren eind jaren '70 trouwens graag gehoorde en vooral geziene gasten in eenzelfde Italiaans soft-erotisch muziekprogramma.

Maar hier gaat het over Sweet Revenge, een plaatje dat ik ook graag lust. 'Follow Me' is het bekendste nummer en doet wat het tekstueel suggereert: de luisteraar op sleeptouw nemen doorheen de aansluitende nummers. De orkestrale geluidsmuur is vakmanschap en voor ik het door heb, is het paatje helaas al halfom.

Kant twee gaat een beetje alle richtingen uit: van cabaret tot glamrock. Maar mijn absolute favoriet is toch het discohitje 'Enigma'. Onlangs zag ik mijn ex-dorpsgenoot en stand-up comedian Piv Huvluv dit nummer in z'n show erg functioneel gebruiken. Dank om mij aan dit fijn nummer te herinneren.

Over een raadsel gesproken: hoe echt zouden de ontblote borsten op de binnenhoes van Sweet Revenge eigenlijk zijn? De specialisten van dienst hebben in oude posts hierboven hun licht op de zaak al laten schijnen. Eén belangrijke naam is daarbij nog niet gevallen: Salvador Dalì. Ik las ooit - in een serieuze biografie - dat de meester la Lear gebruikte als een soort muze2.0. Gefascineerd en met zicht op haar ontblote onderkant hield hij dan in z'n ene hand een penseel vast en in z'n andere hand ... nou ja, een ander soort penseel. Zou "Oh Mother, Look What They've Done to Me" dan toch over het snijwerk van een genitale chirurgijn gaan?

Terug terzake: Sweet Revenge is van begin tot einde lekker leuk luisterbaar. Dat is volgens mij in grote mate te danken aan het puike productiewerk. Alleen al daarom geef ik deze plaat vier en een half sterretjes - een halfje meer dan bijvoorbeeld aan Velvet Underground & Nico. Zo kan niemand mij ooit nog van enig cultureel snobisme beschuldigen.

'Klaus Nomi' bevat minder space-geluidjes dan op opvolger Simple Man. Geen idee of die afwezigheid de reden is, maar kant A van de LP ging een beetje geruisloos aan me voorbij. Gelukkig las ik hierboven de Hazes-connectie. Als Nederbelg ken ik enkel 'Zij Gelooft in Mij' en 'Een beetje verliefd.' En ik lach me soms nog een breuk vanwege die lege barkruk in de drukke discotheek. Terug naar Nomi's 'You don't Own Me'. Leuk nummer dat voorborduurt op de gemakzuchtige woordspeling ”Will they know me ... Nomi" uit het voorgaande nummer ’Nomi Song’.

Voor hoogtepunten - niet vocaal want die zijn er doorlopend op dit album - moet ik de plaat omdraaien. 'The Cold Song' zou niet misstaan hebben op de soundtrack van A Clockwork Orange. Maar vooral hierna volgen mijn twee favorietjes. 'Waisting my Time' is versneden disco-pop. Stijlvolle gitaarpartijen hebben de traditionele plaats ingenomen van het meer klassieke disco-instrumentarium. De song krijgt hierdoor een erg luisterbare softrockabilly-dimensie.

When the toeters en bellen are marching in, wordt de luisteraar getrakteerd op 'Total Eclipse': een heerlijke over-the-top pastiche van stijlen. Hier lijkt Nomi door de afwisseling tussen zijn 'nomale' stem en zijn sopraan een duet met zichzelf te zingen. Geen toeval dat mijn all-time favourite artist dit nummer als een echt duet gecoverd heeft.

In 'Nomi Chant' gebeurt niks en de titel van dit instrumentaaltje is dus misleidend. De slotaria 'Samson & Delilah' klinks zoals het hoort: klassiek en plechtig. Maar dat is buiten het slotakkoord gerekend, waar stoom lijkt te ontsnappen uit een mafketel.

Rosenstolz & Marc Almond - Total Eclipse

Stranger Things was het allereerste Marc Almond-album dat ik meteen na de release in huis haalde. Er zouden nog heel wat dagverse aankopen volgen. Voldoende financieel vermogen en een modulair uitbreidbare platenkast zijn onontbeerlijk om ’s mans productie in deze eeuw te volgen. Een glasvezelkabel volstond in 2001 om zijn website ‘The Theatre of...’ te volgen. Hierdoor wist ik nog voor de eerste luisterbeurt al een klein beetje wat ik van dit album kon verwachten.

Op die website kwam de IJslandse producer uitvoerig ter sprake, maar er gingen geen belletjes jingelen. Blijkbaar genoot Jóhann Jóhannsson toen al enige roem door zijn filmscores. Luisteraars die er op letten, horen dat cinema-effect op meerdere plaatsen in dit album. Wat niemand toen kon horen is dat de jonge producer zeventien jaar later zou overlijden aan druggerelateerd hartfalen. Dit weinig glorieuze einde brengt me meteen bij de opener van Stranger Things.

'Glorious' is verdienstelijk, maar voor mij is het niet dat epische nummer dat sommige luisteraars er wel in herkennen. Het refreintje en de meerstemmigheid klinken me wat te braaf voor de sleazy Almond. Dit nummer had een hoger potentieel.

'Born to Cry' begint duister. Maar na een tijdje schiet het liedje de hoogte in, en dan doel ik op de toonhoogte. Almond kan dat hoge "Goodbye" net niet aan. Ten tijde van Soft Cell was die vocale onzekerheid een sympathiek handelsmerk. Je zou denken dat de ondertussen ontnuchterde en mentaal stabiele zanger hiervan afscheid had genomen. Helaas, en uit het keelgat van iemand met al een stuk of acht levens achter de rug, klinkt het nu eerder ijl.

Ook 'Come Out' klinkt bij aanvang veelbelovend. Gelet op 's mans levenswandel vind ik de titel echter wat inspiratieloos. Twintig jaar eerder riep Diana Ross al overtuigender op om uit de gesloten kast te komen. Het is natuurlijk wel wat moeilijker om uit te breken als je out of key bent.

'Under Your Wing' is een eerste lichtpuntje (!). Almond klinkt hier toonvaster en graaft af en toe wat dieper in zijn stemregister. Je hoort dat hij zich comfortabeler voelt. Niet toevallig werd dit nummer nog gespeeld tijdens het laatste concert van hem dat ik bijwoonde, voorjaar 2023. Tekstueel valt dit vleugelliedje wel wat vederlicht uit.

Die ondragelijke lichtheid wordt nog pijnlijker benadrukt met een lied dat 'Lights' heet. Het doorlopende basrifje kan de kleffe Kerstsfeer geen seconde onderdrukken. Waar is de rebel die tijdens een Mambas-optreden zijn ongezouten ongenoegen uitte over dit opgeklopte nep-feest?

'Tantalise Me' gaat mysterieus van start. Vervang de lichte elektronica door akoestische instrumenten en ik zie Almond-de-matroos voor me. Mother Fist-vibes: een groter compliment kan ik haast niet bedenken. Maar in het refrein ontspoort de trein niet, hij rijdt een ravijn in. Al is dat misschien geen geslaagde beeldspraak met een tempoverlaging en een toonverhoging.

In 'Moonbathe Skin' herken ik voor het eerst ten volle de zanger waar ik zo mee dweep. In deze eigen compositie wordt op zwoele wijze gerefereerd aan de Franse zangeres Juliette Gréco, van wie Almond eerder twee covers zong op het prachtige album Absinthe. Op Stranger Things is stukken eenvoudiger om het absolute hoogtepunt aan te duiden: dit nummer.

'Dancer' vangt nog een pak zwoeler aan en doet wat denken aan het wereldberoemde jazznummer 'Fever'. Alleen lijkt de zanger hier zelf aan koorts te lijden. Zijn stem mist af en toe kracht en de hoge noten zijn opnieuw meermaals niet raak. Voor de chronologie: dit album dateert van vóór Almonds zware verkeersongeval. Onterecht werd toen even voor het functioneren van zijn stembanden en nog veel meer werd gevreesd. Mijn toon (!) zou milder geweest zijn indien Stranger Things kort na het ongeval was opgenomen.

'When It's Your Time' zou ik op heel wat andere albums als een teder momentje beschouwen, zoals 'My Hand over My Heart' of 'Child Star'. Maar dit goed gezongen lied raakt wat ondergesneeuwd door de braaf kabbelende liedjes die eraan voorafgaan. Of om het met oude woorden van de zanger te zeggen: zo wordt tederheid een zwakheid.

Die stelling gaat ook op voor 'End in Tears'. De tristesse past mooi bij de bezongen thematiek. Maar ook dit lied wordt uitgevlakt door het merendeel van de songs die eraan vooraf gaan. Ik mis vonken en reliëf, een soort muzikale Eyjafjallajökull zeg maar.

Het laatste vocale lied, 'Love in A Time of Science', heeft een spanning opbouwend begin. Dit is zo’n moment waarop je de hand herkent van iemand met cinematografische ervaring. Maar zonde van die onbereikbare hoge noten, opnieuw.

De afsluiter is een tekstloze en wat mij betreft overbodige herneming van de titeltrack. Ook naar mijn smaak: te nadrukkelijke cinema-symfonieën, alsof Bugs Bunny op elk moment tevoorschijn kan komen ... in Santa-kostuum.

Op deze website lees je wellicht tienduizend keer dat een album soms moet groeien. Ik vraag me af of er al iemand gewag heeft gemaakt van een album dat kan krimpen. Een kwarteeuw geleden vond ik Stranger Things helemaal ‘wauw’, maar nu vind ik het één van Almonds mindere solo-albums. Doe mij maar een chaotisch album als Fantastic Star dat zowat alle richtingen tegelijk opschiet, dus ook af en toe kwalitatief de hoogte in.

Laat me toch maar afsluiten met wat vrolijkheid: Almond grapte tijdens het concert in 2023 dat de online verkoop van dit album op korte tijd fors was gestegen. Kopers dachten abusievelijk dat het om de soundtrack van de gelijknamige Netflix-serie ging. Hoewel Soft Cell in seizoen vier van die serie virtueel optreedt, kwam het niet tot een roemrijke cameo van Almond. Tot een roemrijk album kwam het zoveel jaar eerder evenmin, maar dat is louter mijn bekrompen mening.

"You can't judge a book by its cover," zong Frank-N-Furter exact een halve eeuw geleden. Tijdens de millenniumwende sloeg ik dat advies regelmatig in de wind. Al ging het toen vooral om muzikale albums. Langspeelplaten dus, en die waren toen in tweedehandswinkels vaak spotgoedkoop. Hoewel ik toen al verknocht was aan Bowie, Nina Hagen en Marc Almond, deed de naam Klaus Nomi bij mij totaal geen belletje rinkelen. “Een Duitse Japanner,” dacht ik. “Die heeft twee keer de laatste wereldoorlog verloren.”

De opvallende platenhoes én de weggeefprijs om het album tot mijn bezit te maken, haalden me over de streep. Ik had niet het minste idee wat ik ging horen. Wat bleek: Freddie Mercury op helium, maar dan zonder de - naar mijn smaak soms iets te nadrukkelijke - gitaarpartijen van Brian May. Ik was net als de tweedehandsplaat meteen verkocht.

Hoewel, luisteraars van Simple Man moeten wel wat geduld opbrengen. Op de trage en tekstloze opener "From Beyond" klinkt Nomi als een solerende Gregoriaan in een kapel waar de ramen en deuren te ruim open staan.

Het is geen misdaad om meteen te zappen naar "After the Fall". Daar luidt de eerste zin "I told you about the total eclipse". Nou en, dat deden Roger Waters, Bonnie Tyler en Chriet Titulaer ook. Nomi verwijst hier natuurlijk naar het bekendste nummer van zijn vorig album, waar hij in "After the Fall" ook muzikaal trouw aan blijft.

"Just One Look" klinkt wat ska-achtig. Ik vind dat genre niet matchen met deze tenor from outer space. En blazers ontlokken hier hetzelfde effect als dat ze op een song van de Sex Pistols zouden doen: WTF?

Gelukkig volgt "Falling in Love Again" waar de instrumenten soms doen denken aan Bowie's experimenten in Berlijn. Maar halverwege zingt Nomi met een min of meer natuurlijke stem in z'n moerstaal. Hierbij gaat de song onnodig over in Heimat-hoempapa. Het zou me niet verbazen indien Ome Klaus de Senf is gaan halen bij tante Nina. In een milde bui keur ik die zijsprong halverwege voor één keer niet helemaal af. Die gunst geldt niet meer bij elke herluisterbeurt, dus een half punt eraf.

"Icuroc" - spreek uit: "I see u are OK" - klinkt een beetje electro-wave maar verwacht hier geen Depeche Mode of Soft Cell. Instrumentaal moet ik meer aan "Warm Leatherette" denken dat ik vooral ken in de coverversie van Grace Jones. Natuurlijk zit alles hier minstens één octaaf hoger. Minder natuurlijk: Nomi klinkt heel de song lang als C3PO. Voor één liedje mag dat, inclusief herluisterbeurten.

In "Rubberband Lazer" wordt een over-articulerende Nomi begeleid door zowel spacegeluiden als violen. Space-western, indien het genre nog niet bestond heeft Nomi het daar en toen uitgevonden. Hoewel, zong Steve Miller voorheen al niet over Space Cowboys?

Ook kant twee opent met een soort aria. In "Wayward Sister" meen ik af en toe flarden tekst te horen. Maar misschien is het bevel "Papier hier!" toch een misinterpretatie van mij.

"Ding Dong" kennen we wel uit The Wizzard of Oz. De zin "Sing it high, sing it low" heb ik wel goed verstaan en is natuurlijk gefundenes Fressen voor de uiterst rekbare stembanden van Nomi.

"Three Wishes" begint zowaar met een schurend gitaarrifje. Het nummer blijft de volle 3:20 uptempo, zelfs wanneer Nomi naar een vertelstijl overschakelt. Wie één nummer van dit album wil uitproberen op een feestje of partij: neem deze.

Bij de titeltrack "Simple Man" daalt het tempo een beetje waardoor er meer nadruk op de teksten komt. Het refrein van dit nummer heeft een nog hoger musical-gehalte. En op het einde lijkt Brian May mee te spelen. Geheel inconsequent moet ik toegeven: ik hou er wel van.

"Death" is een serieuze aria, ondanks de occasionele space-geluidjes. Logisch natuurlijk, rekening houdend met het bezongen thema. Des te tragischer wordt het wanneer je Nomi hoort zingen "Remember me" en daarbij aan zijn snelvolgende fatale lot denkt. Het is niet allemaal Lof der Zotheid op dit plaatje. Mag ik zo'n muzikale moodswing een ijzersterk staaltje noemen?

Er wordt Gregoriaans afgersloten met "Return". Dank aan Herr Kapellmeister om nu wel ramen en deuren gesloten te houden. De tekstloze aria zou immers de zwanenzang worden van Klaus Nomi.

Een jaar na mijn ontdekking coverde niemand minder dan Marc Almond "Total Eclipse". Almond deed dat in collaboratie met de Berlijnse extravaganten van Rosenstolz. Geen paniek, de zangeres van dienst nam de hoogste noten voor haar rekening. Rosenstolz bracht rond die tijd trouwens ook een nummer uit met Nina Hagen.

Leuk dat haar naam dan een paar klikken hiervandaan opduikt in een post over Nomi’s debuutalbum. Minder leuk is dat een samenwerking tussen Almond en Hagen er nooit is van gekomen. Terwijl ze wél allebei meermaals model stonden voor Pierre et Gilles. En het minst leuke van alles: Nomi stierf in 1983 als een van de allereerste min of meer bekende slachtoffers van AIDS. Dat ontdekte ik zelf pas bijna twintig jaar later, samen met zijn bijzondere muzikale nalantenschap.

Nomi is geen Hagen, Bowie of Almond. Misschien moet ik zijn werk - veel is dat niet - wat frequenter beluisteren om er wat meer aan te wennen. Want echt mijn ding is het niet, nog niet. Daarom drie en een halve ster met geringe groeimarge.

Het jaartal van uitgave doet misschien anders vermoeden, maar de samenwerking tussen Almond en de Frans-Algerijnse zangeres - formerly een zanger - gaat terug tot de Enchanted-periode (1990). Daar zongen ze samen de enige échte hit van dat sprookjesalbum: “A Lover Spurned.” De videoclip en platenhoezen – van die single, het album én van deze mini-cd – kwamen allemaal voort uit de verfijnde handen van Pierre et Gilles.

Op deze release duetteren Marc en Marie - gelukkig zonder Huijbregts - enkel op twee bekende covers. In "A Quoi ça Sert ..." doet Almond het in het Frans, al is Franglais misschien een meer treffende omschrijving. Op de achtergrond van "Les Feuilles Mortes" gaan aangebrande dialogen al dan niet zaadloos over in kreunpartijen. Dat moet wel een dikke knipoog zijn naar Serge Gainsbourg & Jane Birkin. In “The Flame” en “Sheherazade” zingt Almond dan weer niet mee, maar beide tracks klinken opvallend almondesque. Geen toeval, want hij schreef eraan mee. Vooral “Sheherazade” baadt heerlijk in oosterse sferen, helemaal in lijn met enkele pareltjes op Enchanted en op zijn meer succesvolle voorganger The Stars We Are.

Jammer dat deze samenwerking nooit de vorm kreeg van een volwaardig album, want hier was een melodieuze, theatrale, guitige en ronduit betoverende Almond aan het werk. Ik ben er dol op ... moi non plus.

stem geplaatst

De originele cd kocht ik pas rond de eeuwwisseling en in die periode heb ik hem grijsgedraaid. Tenement Symphony is volgens mij, na The Stars We Are, Almonds meest toegankelijke soloalbum. Dit keer waren het niet één maar twee covers die voor het commerciële succes zorgden: “Jacky” en “Pearly”. Het zouden zijn laatste grote hits worden. Terugkijkend naar de monsterhit die tien jaar vóór dit album zijn carrière lanceerde, voelt het alsof een cirkel veel te vroeg werd rondgemaakt.

Fans en kenners – in Almondland is dat eigenlijk één en dezelfde groep – betreuren evenzeer dat zo weinig van zijn eigen, vaak briljante nummers ooit een groot publiek hebben bereikt. Ik kan bijna een honderdtal voorbeelden noemen, maar dit album grossiert daar helaas niet in. De meeste eigen composities op Tenement missen voor mij de betovering, de vileine twist en het poëtisch raffinement dat ik van Almond gewend ben. Hij is gelukkig wél uitstekend bij stem en ook muzikaal zit het meestal snor. Wijlen Dave Ball levert hier en daar een bijdrage, waardoor dit Almonds meest Soft-Cell-achtige soloplaat is.

De meest dominante stempel is echter die van succes-producer Trevor Horn. Het knettert hier helaas minder dan bij de muzikale mijlpalen "Relax" of "Slave to the Rhythm". Horn levert met “What Is Love” zelfs één eigen compositie. In mijn oren klinkt het als een tijdgebonden en Almond-onwaardig niemendalletje. In zijn autobiografie blikt de zanger er in andere bewoordingen net zo kritisch op terug. Maar het nummer hoorde nu eenmaal bij de “package deal” die hem aan Horn koppelde.

Ook over de belachelijke albumcover die hautain knipoogt naar Herbert von Karajan en co was Almond ontevreden. Over symfonieën gesproken: het nut van de korte instrumentale intro’s bij de twee coverhits ontgaat me volledig. Maar zodra die singles inzetten, is het er boenk op. Verder spreken “Vaudeville” en “Champagne” me het meest aan. Getuigenissen hierboven vermelden enkele zelfgepende pareltjes die het album niet haalden. Dat maakt van Tenement Symphony bovenal een onevenwichtige plaat, zeker in vergelijking met enkele voorgaande solo-albums van Almond.

Dat onevenwicht heeft waarschijnlijk te maken met de overstap die Almond destijds maakte naar een zoveelste nieuwe platenmaatschappij. Als kersverse aanwinst moest hij zich daar tegen zijn natuur erg inschikkelijk opstellen. En als Amerikaans label had Warner misschien te weinig feeling met Britse excentriekelingen. Ironisch genoeg zou datzelfde Warner eenendertig jaar later voor een kwart miljard dollar de rechten verwerven op het volledige oeuvre van een andere Engelse muzikale alien. Inderdaad, die met de bliksemschicht op zijn gezicht.

Kenners en fans moeten ook kritisch kunnen zijn. Daarom 3,5 sterren voor dit album waarop sommige onderdelen mooier klinken dan het totaalplaatje.