Het beste live album dat ik min of meer bewust heb meegemaakt bij de release. Al dacht ik er toen anders over. In die tijd dweepte ik als 18-jarige met gevestigde waarden als Queen, The Stones, Purple en Floyd. Nirvana beschouwde ik als een hype voor mijn leeftijdsgenoten die ook wel van rock hielden maar niet beter wisten.

Ruim dertig jaar later schaam ik me net niet voor het feit dat ik Nirvana destijds half negeerde, wat ook wel een anti-mainstream pose van me was. Door het megasucces vanaf Nevermind was dit voor mij geen alternative muziek. Een inconsequente puberhouding: alsof de bandjes waar ik toen gek van was niet vlot over de toonbanken gingen.

Met een bassist occasioneel op accordeon en een drummer profetisch op (bas)gitaar illustreert de band haar veelzijdigheid en vakmanschap. Al gaat de meeste aandacht geheel terecht naar de emotionele diepgang van de betreurde zanger. Precies door deze MTV Unplugged in NY is mijn visie anno nu gelukkig een stuk positiever t.a.v. Cobain en co.

Het is hierboven al meermaals aangehaald: hulde voor de songkeuze.
- Geen ’Smells' door overkill en/of omdat het niet past in de intieme sfeer van het optreden.
- Geen ’Lithium’ wegens ook al te veel herrie.
- Prima covers over een weigerachtige Jezus en over een soort Judas die de wereld verkocht. Die laatste song heeft me instant richting Bowie gestuurd, daar kan een mens niet dankbaar genoeg voor zijn. Geen dertig zilverlingen maar vijf sterren in return.

Video killed the radio star. En MTV was bij deze misdaad geen medeplichtige, maar nondegodver de opdrachtgever. Tien jaar later kwam de zender met een soort tegenproject: popmuziek strippen van alle tierelantijnen. Er werden talloze Unplugged-sessies gehouden en elke artiest die onhip hip wilde zijn, deed mee aan de rage — binnen én buiten het MTV-format. The Naked Truth van Golden Earring schiet me nu te binnen.

Een kwarteeuw later durf ik te stellen dat er uit al dat akoestische gejengel maar twee klassiekers van wereldformaat zijn voortgekomen. Eentje waarin de zanger/gitarist in wollen trui een essentieel Bowie-zaadje in mij wist te planten, en deze van Eric Clapton.

'Layla' is een nummer dat één artiest in twee al even magistrale versies heeft gebracht. Ik denk niet dat een songlijst met dat criterium erg lang is. 'Tears in Heaven' kun je, gelet op de tragische thematiek, niet omschrijven als het andere grote prijsnummer van deze Unplugged, maar ik krijg er nog altijd kippenvel van. Leuk dat hierboven ook aandacht wordt geschonken aan de muzikale begeleiders. Het klinkt minimalistisch maar het blijft Grote Kunst.

Aanhoor dè missing link tussen glamrock en punk. Die scharnierpositie wordt al meteen duidelijk vanaf het openingsnummer. 'Personality Crisis' is muzikaal misschien nog iets te onhard om als onversneden punk door te gaan. Maar dat is buiten frontman David Johansen gerekend. Hoe hij zijn zinnen spuwt, vormt de absolute blauwdruk voor Johnny Rotten. Het heeft geen zin om dit in vraag te stellen, u zal geen antwoord krijgen.

Bij 'Looking for a Kiss' wijkt de glam-o-meter nog meer uit naar de rechterkant. Een flinke dosis camp ook, wat heerlijk matcht met de legendarische hoesfoto waarop vijf dames (?) provocatief poseren.

In 'Vietnamese Baby' erkent Johansen een gewetensbezwarend dilemma: wel of niet effe de Viëtnamgruwel op tv vergeten om zorgeloos een concert te spelen? Door het beukend ritme komt de luisteraar tot volgend inzicht: diepgang hoeft niet steeds vanaf het eerste gehoor diepzinnig te klinken.

In 'Lonely Planet Boy' doen ze het wat zachter, met hints naar folkmuziek en flarden sax. Voorwaar een bijna unieke mix, want wie hier niet aan Bowie moet denken, heeft een falend stel oren en dito kunsthistorisch besef. 1973 is dan ook het eerste jaar na Ziggy. U mag zelf bepalen of The Dolls van die space-glamrock een graantje meepikken of er een steentje aan bijdragen. Door de instrumentale gelaagdheid klinkt de band op hun debuutplaat niet als een stelletje DIY-amateurs. Ongetwijfeld is dat mee de verdienste van muzikale regisseur Todd Rundgren.

'Frankenstein' klinkt alsof de eerder genoemde John Lydon de rol van Tim Curry heeft overgenomen in de geestigste aller musicals. The Rocky Horror Show was de eerste stap naar wereldfaam voor Meat Loaf. En wie ramt enkele jaren later ronkende gitaarherrie op Bat Out of Hell? Juist, ome Todd.

'Trash' klinkt erg Ramones, al dwingt de chronologie om die beïnvloeding om te keren. Ook geen alledaagsheid: de opgetutte pioniers brengen hier een ode aan een door iedereen uitgespuwd meisje.

'Bad Girl' lijkt de thematiek verder door te trekken maar Johansen laat zich hier van zijn meest opportunistische kant horen. "De wereld gaat naar de knoppen door atoombommen en zo, dan kan je beter met mij het bed delen, bitch". ”En al zeker geen huiswerk maken”, moeten een ingeweken polderjongen toen al gedacht hebben.

Rockabilly op speed met een Lou Reed-achtige melancholie, dat vat 'Subway Train' voor mij min of meer samen. De observator in de metro is aan het woord en wat aan hem voorbij raast, stemt niet vrolijk. Of het ritme 's nachts doorgaat, moet je aan een andere Brabander vragen.

'Pills' is een cover van Bo Diddley. Het strakke tempo verraadt wel al enkele essentiële substanties van de pillen die de nachtzuster heeft toegediend. Zou die andere punk-peetvader, Iggy Pop hier de mosterd hebben gehaald voor zijn 'Sister Midnight'? Of was dat bij hem gewoon uit het leven gegrepen? Nog namedropping: we horen Johansen op mondharmonica. Dat zou hij twintig jaar later nog eens vrolijk overdoen als gastmuzikant op 'Adored and Explored' van mijn persoonlijke nummer één artiest.

In 'Private World' wordt het cliché der clichés bezongen: LDVD. De bas- en gitaarriff klinken wat Kinks-achtig. Als proto-mods vormen Davies en co één van de wortels onder de punk-stamboom. Maar The Dolls klinken een stuk nerveuzer en ongeduldiger. Zich langdurig in het eigen wereldje terugtrekken is zelden bevorderlijk voor de gemoedstoestand.

Bij 'Jet Boy' geven de jongens dusdanig van jetje dat 'Human Punk' van The Ruts en 'Fascist Cops' van The Kids in m'n gedachten komen. Maar de gitaarsolo in 'Jet Boy' is te melodisch om de song als eendimensionale punk af te doen.

Alle Dolls vertoeven ondertussen in een definitief gesloten speelgoedkist op zolder. Dat the last man standing uitgerekend David Johansen was, maakt hem nog meer een buitenbeentje. Hij ontwikkelde op tijd een gezonde dosis weerstand tegen de lokroep van allerhande drugs. Daarvoor al beschikte hij over een letterlijk en figuurlijk grote bek waar moeiteloos een mondharmonica in past. Voeg er nog zijn gespeeld verwijfde maniertjes aan toe je krijgt een Jagger-parodie. Een makkelijke valkuil maar Johansen kwam ermee weg. Al besefte hij de beperkte houdbaarheid van deze gimmick, hence zijn latere transformatie tot Buster Poindexter.

Met z'n minder voorzichtige kornuiten leverde Johansen in 1973 - wat een magisch albumjaar - een plaat af die z'n tijd enkele jaren vooruit was en veel buitenechtelijke nakomelingen zou baren. Het zou me niet verbazen dat elke jongere die destijds New York Dolls kocht, kort daarna zelf een bandje oprichtte. Een beetje zoals Velvet Underground & Nico. Heiligschennis? I couldn't care less! 4,5 punten en een fivepack lippenstift.