Fascinerend verschrikkelijk album dit! Niet dat ik ooit nog op iets echt goeds zat te rekenen van Mad Richard, maar hiermee overtreft hij zichzelf toch wel echt op weergaloze wijze. Wie weet kan dit ooit nog uitgroeien tot een cultklassiekertje onder muzikale massochisten.

Ik houd erg van artiesten die steeds weer nieuwe muzikale wegen verkennen, waarvan je nooit precies weet wat je verwachten mag. Maar ik houd toch ook wel erg van artiesten waarvan je precies weet wat je mag verwachten, omdat hun gehele oeuvre erop gericht is een bepaalde sound te perfectioneren. In de laatste categorie valt overduidelijk het echtpaar Alison Alderdice en Alexi Erenkov, oftewel The Saxophones. Vanaf hun debuutalbum brengen zij hun totaal oorspronkelijke onderkoelde zwoelheid met snufjes jazz, lounge en softpop, die je bijzonder sfeervol zou kunnen noemen ware het niet dat Alexi's onvaste neuzelstem (die vaak klinkt alsof hij zelf niet doorheeft dat hij aan het zingen is) graag de sfeer komt bederven. Of nou ja, bederven klinkt wel erg heftig, 'ontwrichten' is wellicht gepaster. Of toch nog iets lichter: 'doorbreken'. Ja, hij doorbreekt de sfeer, maar maakt het tegelijk mysterieuzer. Zijn teksten, even nuchter als ongrijpbaar, dragen bij aan dat mysterie. Al die onwaarschijnlijke elementen geven de muziek van The Saxophones een bepaalde spanning waardoor je er nooit volledig in achterover kan leunen, hoe zeer de muziek zelf zich daar ook voor lijkt te lenen. Het is een fascinerend universum dat het duo nog albums lang verder zou kunnen uitdiepen, en op de eerste helft van deze plaat doen ze dat dan ook. Op de tweede helft worden er dan toch zowaar nog wat nieuwe wegen betreden, de band klinkt iets vreemder en duisterder dan we gewend zijn. Opeens lijkt een band als Timber Timbre niet zo heel ver weg, en dringt er politiek in de teksten door. Het maakt van No Time For Poetry enigszins een buitenbeentje binnen hun oeuvre tot dusverre, waar de hoes al op leek te duiden. Het maakt bijzonder nieuwsgierig naar welke wegen zij in de toekomst nog meer zullen gaan verkennen. Toch blijft dit allemaal wel relatief, want The Saxophones klinken hier grotendeels toch vooral heel erg als The Saxophones, en dat is maar goed ook, want ze doen dat als geen ander.

Sinds het vertrek van Tim Smith is Midlake bezig aan een interessante maar soms ook frustrerende zoektocht. In de loop der tijden heb ik steeds meer vrede kunnen krijgen met het gegeven dat er nooit meer een nieuwe Van Occupunther of Courage zal komen, maar het gevoel dat na het horen van elk nieuw Midlake-album overheerst is: 'dat valt eigenlijk alleszins mee'.

Nu hielp het waarschijnlijk wel dat de band vooral niet teveel als zichzelf wilde klinken. Antiphon ging meer de ouderwetse psychrockkant op, op Bethel Woods werd er geëxperimenteerd met synthesizers. Pakte allemaal veel sterker en minder gekunsteld uit dan ik steeds vreesde. Maar precies hierom werd ik op basis van de voorproefjes wel wat huiverig voor A Bridge To Far, want dit klonk opeens dan wél weer behoorlijk vintage Midlake, met die dartele fluitjes, galopperende drums en weemoedige samenzang. Zouden we hierdoor die kenmerkende stem van Smith niet des te meer gaan missen?

Misschien helpt het wel dat Smith zijn eigen mythologie een beetje doorbroken heeft, door twee jaar geleden na meer dan een decennium aan vermeend kluizenaarschap onder de naam Harp nieuwe muziek uit te brengen. Die plaat Albion is wonderschoon, maar zeker niet het geheime meesterwerk waar sommigen stiekem op waren gaan rekenen. Het plaatst Midlake wat meer in perspectief en heeft ze misschien ook het vertrouwen gegeven een plaat te maken die van begin tot eind baadt in de sound waarmee ze ooit onze harten stalen.

En goddank blijkt mijn huiver geheel onnodig. A Bridge To Far zit vol vertrouwde elementen maar voelt zeker niet als een herhalingsoefening, je hoort dat de zoektocht van de vorige twee platen ook veel opgeleverd heeft dat meegenomen wordt. Smith wordt dan ook nauwelijks tot niet gemist. Deze plaat steekt te goed in elkaar om je af te vragen hoe het ander geklonken zou hebben. Dit valt meer, véél meer, dan mee. Midlake kan weer even vooruit.

Na drie weken met dit album te hebben geleefd, durf ik het eindelijk aan er een mening over te vormen. Nou ja, in die drie weken heb ik heus wel wat meningen gevormd, maar het is lang geleden dat ik zo sterk bij een album merkte hoe zo'n mening constant aan verandering onderhevig kan zijn. Een spannend proces vind ik dat wel. Aanvankelijk vond ik het een nogal platte en stuurloze plaat, die in de verste verte niet in de schaduw zou kunnen staan van de eerste drie Tame-albums en misschien ook niet van The Slow Rush. Maar het blijkt - om dat smerige woord maar weer eens van stal te halen - een enorme Groeierd te zijn.

Voor het eerst maak ik zo'n groeiproces niet alleen mee, maar met een kritische mede-luisteraar: mijn veertienjarige dochter. Deze zomer op vakantie luisterden we samen naar End Of Summer en waren daar wildenthousiast over. Over de twee singles die volgden was zij aanzienlijk positiever dan ik (al hielp het vast ook dat haar idool Djo in een van de clips meespeelt). Ik vond het maar slappe liedjes, maar inmiddels hebben ze zich ook wel in mijn hoofd genesteld op een prettige manier. Over het album als geheel was zij aanvankelijk dan weer een stuk vernietigender dan ik, een nummer als Oblivion vond ze maar verschrikkelijk klinken. En zo bleven we toch maar steeds over deze muziek in gesprek.

We zetten de plaat vaak op bij het ontbijt, het is fijne muziek om mee wakker te worden (als we de tijd hebben om wakker te worden, niet als we vroeg op school of werk moeten zijn). Steeds vaker hoor ik haar melodieën ervan neuriën, vanmorgen nog Oblivion. De conclusie die we inmiddels delen is dat dit vooral heel erg een opzichzelfstaande plaat is. Alleen daarom al is het veel meer een waardige toevoeging aan het Tame-oeuvre dan The Slow Rush dat was. In de loop der jaren ben ik die plaat steeds meer gaan waarderen, maar toch blijft het grotendeels een wat makkelijk aftreksel van het magistrale Currents. En Deadbeat is echt weer een nieuwe stap.

Het 'stuurloze' waar ik me eerst aan ergerde, vind ik inmiddels juist het sterke element van Deadbeat. Sommige nummers lijken niet echt een bepaalde kant op te gaan, maar krijgen daardoor iets ongrijpbaars en hypnotiserends. Ik merk dat ik daarom ook lichtelijk de voorkeur blijf geven aan de meer techno-geïnspireerde tracks dan aan de poppy liedjes op deze plaat, al smaakt inmiddels elke track mij wel en vind ik vooral het geheel uitstekend werken. Het is een echte luistertrip, veelzijdig maar coherent.

Het intrigerende van Tame Impala was altijd dat het een eenmansproject was dat klonk als een band. Natuurlijk werden de platen steeds elektronischer en minder gitaargedreven, maar voor het eerst durft Kevin hier onbeschaamd te klinken als de studio-eenling die hij altijd al was. Het psychedelische randje is er helemaal vanaf, het schijnbare mysterie ook, en dat geeft deze plaat ergens iets behoorlijk radicaals. Zijn teksten lijken ook veel nadrukkelijker op de voorgrond te staan dan voorheen, ook daaraan moest ik best wennen (Kevin is geen groot poëet, maar wil wel duidelijk dingen kwijt). Door de herkenbaarheid van zijn stem (vaak zo'n prachtig weemoedig contrast met de opzwepende klanken) en de kracht van zijn melodieën, wordt het ieder geval nooit inwisselbaar. Dit is daarmee niet zomaar wat nieuwe muziek waar hij aan heeft zitten fröbelen, het is een daadwerkelijke en verrijkende toevoeging aan het Tame Impala-universum.

Volgend jaar gaan m'n dochter en ik het live meemaken - we visten net naast het Ziggo-net, dus we wijken uit naar Antwerpen - en zien inmiddels net zozeer uit naar alles van dit album als naar de vele (semi-)klassiekers die Kevin al op zijn naam heeft staan. Tot die tijd blijft Deadbeat binnen het Tame Impala-universum een sterrenstelsel om vele ochtenden lang nieuwe flonkerdingen in te blijven ontdekken.

Deze band heeft een vreemde uitwerking op mij. Elke keer dat ik een nieuwe plaat van ze hoor, denk ik: 'ja ja, zo weten we het wel weer, jullie hebben vooraan in de klas gezeten bij de cursus vroege jaren tachtig synthpop voor gevorderden, dat weten jullie griezelig goed na te bootsen, haast niet van echt te onderscheiden.' Nou ja, dat denk ik dan zo ongeveer smalend tijdens het luisteren naar zo'n plaat, die ik dan toch maar steeds niet afzet aangezien het nu eenmaal lekker wegluistert en het toegegeven toch ook wel behoorlijk sterke liedjes zijn. Liedjes die aanvankelijk niet al teveel opvallen, maar al gauw diep onder je huid kruipen. Waardoor ik toch elke keer weer terug moet komen op die aanvankelijke scepsis, moet toegeven dat deze band wel degelijk aan dat vertrouwde recept iets volstrekt eigens weet toe te voegen, wat dat dan ook moge zijn. Met dit album heb ik dat nog aanzienlijk meer dan met de voorgangers. Ik hoor hierop ook wel iets meer andere invloeden naar voren komen, hier en daar een snufje shoegaze bijvoorbeeld. Deze band ontwikkelt zich op een subtiele en intrigerende manier. En wat een sterke melodieën zijn 't weer, die zalig blijven rondspoken in je hoofd. Dat Nation Of Language een bedrielijke band is, moge inmiddels wel duidelijk zijn. Met albums als dit blijf ik daar maar al te graag keer op keer intrappen.

Een nieuwe Other Lives is altijd wat om naar uit te kijken. Van hun broeierige symfonische folk vol barokke westernelementen is het moeilijk niet volledig meegesleept te raken, daarnaast heeft ondanks de direct herkenbare Other Lives-sound (die instrumentaties, die samenzang) elk album toch ook weer een eigen karakter. Dat wil zeggen, tot dit vijfde deel. Voor het eerst klinkt Other Lives een beetje formule-achtig. Nou, niet helemaal voor het eerst, ik had dat ook wel op die soloplaat van Jesse Tabish, waarover ik me al verwonderde waarom hij zo nodig een soloplaat uit wilde brengen als het zo identiek klinkt aan zijn band. Het voegde niet heel veel toe, en dat doet dit album ook niet, ondanks een aantal echt sterke songs die heel prettig door je hoofd blijven galmen. Die songs zorgen ervoor dat ik deze plaat blijf opzetten, ook omdat de rest zeker niet vervelend klinkt. Echt negatief kan ik dan ook allerminst zijn over V. Maar zo'n bijzondere band als Other Lives heeft de lat nu eenmaal nogal hoog voor zichzelf gelegd. Op nummertje zes dus wat minder gemakzuchtige betovering graag.

Een ouderwetse topplaat van Soulwax stond niet echt op mijn bingokaart voor 2025, al mag je bij deze Gentse grootheden altijd wel kwaliteit verwachten. De laatste paar platen, of kan ik beter zeggen projecten, hielden best mijn aandacht vast, maar bleven ook op afstand. En dat is op zich prima, de Dewaele-broertjes hebben in de de loop der jaren duidelijk andere muzikale prioriteiten gevonden dan het uitbrengen van langspelers. Maar All Systems Are Lying blijkt een album waarop echt alles samenkomt: de gelaagde dansbaarheid waarmee zij als deejayende producers al enige decennia tot de wereldtop gerekend worden, maar toch ook het dwarse popgevoel van hun vroege werken, met uiterst aanstekelijke melodieeën, spannende sounds en zo nu en dan een verrassende uitbarsting. De luisteraar raakt wel enigszins uitgeput van deze contrastrijke luistertrip, iets meer rustpunten had het wat mij betreft een wat sterker geheel gemaakt, maar het is ook wel een behoorlijk onweerstaanbare uitputting waar Soulwax je hier op trakteert. Eigenlijk moest je 't niet doen, maar je zet hem toch maar gewoon nog een keertje op...

Jeff Tweedy kan waarschijnlijk nog in z'n slaap mooie liedjes uit z'n mouw schudden, vandaar dat wat hij maakt nooit vervelend is om te horen. En toch, in tegenstelling tot zijn werk met Wilco, draaide ik zijn soloplaten nooit meer dan een handvol keren en vergat ze dan weer. Mooi, fijn, degelijk, maar nooit echt onderscheidend of voldoende beklijvend, en er is ook zoveel muziek. In deze driedubbelaar stapte ik dan ook met het idee dat ik het voor het idee een keertje in z'n geheel zou luisteren en een paar keer in stukjes, dat er dan misschien een liedje of drie de moeite waard zou blijken om te bewaren in een playlist. Maar dit album blijkt een magische uitwerking te hebben: elke keer dat ik 'm opzet, ook al ben ik van plan hem gedoseerd (zeg maar per deel) tot mij te nemen, lukt het mij niet hem af te zetten en vliegen die twee uur zo voorbij. En dat terwijl het toch op het eerste gehoor een weinig afwisselende luistertrip betreft: het is allemaal uiterst sober en klein. Tweedy doet niks geks, hij klinkt geheel als zichzelf zoals hij altijd gedaan heeft, maar de ene prachtmelodie na de ander en de ene prachttekst na de andere worden op de luisteraar kabbelend afgevuurd. Het geheel is soms weemoedig, dan weer koddig, heel vaak troostrijk. En uiteindelijk daarmee toch juist behoorlijk afwisselend: Jeff neemt je mee, op zijn haast vanzelfsprekende toon, langs alle aspecten van het menszijn. Waar je uitputting zou verwachten, werkt het allemaal verrassend verkwikkend. En verslavend dus, om gewoon niet op uitgeluisterd te willen raken.