Dit is zo’n plaat in de categorie ‘terug van nooit weggeweest’. Verwarrende categorie is dat wel, want vaak blijkt zulke vertrouwdheid bij nadere beluistering toch wat misleidend: wat ooit vernieuwend of onderscheidend was, is nu een wat opgewarmd prakkie, even lekker voor de nostalgische liefhebber maar die keert toch ook al gauw terug naar het oude werk. Bij Stereolab is dit zeer zeker niet het geval. Op de eerste plaats omdat in de vijftien jaar sinds hun laatste album, frontvrouw Laetitia Sadier geen moment stil lijkt te hebben gezeten. En al haar projecten - bijvoorbeeld met de Braziliaanse band Modern Cosmology, maar ook met altijd fantastische soloplaten - waren ondanks genoeg onderscheidende elementen, toch ook altijd wel een voortzetting van de Stereolab-sound. De honger daarnaar kon dus altijd wel enigszins gestild worden. Bovendien kán die sound nu ook eenmaal moeilijk ooit belegen gaan klinken. De combi van retroklanken en futurisme is per definitie een smakelijke aanvulling op elk muzikaal heden. En zo kan het zijn dat deze plaat nagenoeg geen verrassingen biedt en toch een meesterwerkje mag heten.

De verrassing is misschien wel hoe consistent het is, van de eerste tot de laatste noot blijf je aan je koptelefoon gekluisterd en creëeren de zwoele, licht-trippy klanken een landschap om gelukzalig doorheen te flaneren. En wat een melodieënrijkdom! Zelfs de intermezzo-achtige stukken nestelen zich al gauw onder je schedeldak en in je ziel. Terug van nooit weggeweest, deze flonkerende toevoeging aan dat imposante en toch ook wel invloedrijke oeuvre.

En wat fantastisch om deze band die ik al zo lang bewonder ook eindelijk eens live mee te mogen maken, komende zaterdag in paradiso. Wat een voorpret heb ik daarvan. Dat ik minstens zoveel uitzie naar nummers van deze plaat als naar hun klassiekers, mag toch wel behoorlijk wat boekdelen spreken.

Om maar positief te beginnen: Ik vond Year Of The Snake wel een verleidelijke eerste single, met een intrigerend soundje. Zou het dan toch... Maar nee. Hun gevoel voor melodie zijn Win en Régine nog zeker niet kwijt, zo bewijzen ook een aantal andere nummers op deze plaat. Wat ontbreekt zijn alle elementen die die melodieën ooit vleugels gaven en deze band zo bijzonder maakte: de eigenzinnige arrangementen, het spannende samenspel, de overrompelende overtuigingskracht.

Dat ze hier kiezen voor een heel andere benadering, is op zich prima. Reflektor klonk toch ook totaal anders dan The Suburbs, maar wat beide platen gemeen hadden was die collectieve zoektocht, iets wat Win en Régine oversteeg en vooral zo krachtig en meeslepend bleef. Op Pink Elephant lijkt de band nagenoeg verdwenen. De sound die ervoor in de plaats komt klinkt grotendeels bestudeerd en afstandelijk, gezocht en vermoeid. Win en Régine klinken ook gezocht en vermoeid, alsof ze iets brengen waar ze zelf niet meer in kunnen geloven. Ze proberen zichzelf krampachtig te overtuigen, maar zelfs dat lukt maar niet, laat staan dat de luisteraar erin mee kan gaan. Everything Now en We waren al behoorlijk wisselvallige platen vergeleken met de eerste vier klassiekers, maar dit is een ware draak.

Het is onmogelijk Wins praktijken niet te betrekken in de perceptie hiervan, dat is nu eenmaal de roze olifant in de kamer waar niet aan gedacht mag worden. Doorgaans ben ik wel een voorstander van het scheiden van kunst en kunstenaar, maar met titels als 'Circle Of Trust' refereren ze zelf openlijk naar deze periode. Dat lijkt dapper, maar tegelijk is het allemaal zo extreem vagelijk dat het niet veel meer lijkt uit te halen dan wat gewrijf in een nare vlek.

Deze band heeft ons zoveel fantastische muziek gegeven, dat een paar mindere platen best te vergeven zijn. Mijn verwachtingen waren realistisch laag, maar dit nieuwe dieptepunt is wel van een zeldzame pijnlijkheid. Dit uitgebluste duo mag zich hoogstens nog Arcade Waakvlammetje noemen.

Mr. Yorke kan al zo'n drie decennia weinig fout doen bij mij, en toch was mijn anticipatie voor dit album niet al te groot. De voorproefjes vond ik zeker niet vies smaken, maar deden mij ook niet watertanden naar een hemels gerecht. Bovendien was ik in de veronderstelling dat dit op de eerste plaat een Pritchard-project betrof waar Thom alleen zijn vocalen aan verleende, in plaats van de volwaardige samenwerking die het nu blijkt te zijn. Ik weet niet zo goed waar ik dat op baseerde, maar ik denk vooral dat na drie geniale Smile-platen binnen twee jaar tijd het mijn bevattingsvermogen te boven ging dat er nu alweer een volgende sterrenstelsel aan het Yorke-universum toegevoegd zou kunnen worden (dat zich ditmaal uitstrekt naar het door hem altijd zo bewonderde Warp-label, wat leuk voor die jongen toch).

Zoals ook eigenlijk wel te verwachten valt vallen de voorproefjes hier helemaal op hun plek en vind ik ze in deze albumcontext meteen ontelbare malen smakelijker. En krijg ik daarmee ook spijt dat ik de filmvertoning heb overgeslagen, want al sprak de esthetiek van die clipjes mij op z'n zachtst gezegd bepaald niet aan, kan ik me helemaal voorstellen dat ook die in het grotere geheel ervaren dienen te worden. Nou ja, hopelijk is 't ooit alsnog online te zien. Maar deze muziek roept van haarzelf ook al genoeg kleurrijke beelden op.

Hoewel vol herkenbare elementen, is dit toch weer een heel ander soort album dat Yorke eerder heeft gemaakt. Pritchards sounds zijn zowel abstracter als speelser dan wat Yorke doorgaans in z'n uppie of met Nigel fabriceert, alleen Tomorrow's Modern Boxes komt zo nu en dan in mijn gedachten, ook die is speels maar toch een stuk minder verfijnd. Het verrassendst van dit album is dat Thom z'n stem afwisselender dan ooit gebruik. Net als bij The Smile is die stem vaak op de eerste plaats een instrument, maar zo nu en dan - mooi gedoseerd en daarom juist zo effectief - zingt hij zich ouderwets je ziel in. Het album is een stuk langer dan Yorke-projecten doorgaans zijn, mijn enige kritiekpuntje is dat tussen de laatste paar nummers wat te lange stiltes zitten waardoor dat laatste stuk een beetje als een aanhangsel voelt, hoewel bepaald geen vervelend aanhangsel. Een perfect plaatje ambieert dit dan ook zeker niet te zijn, maar wat het zeker wél is is een fascinerende geluidenwereld om via je koptelefoon in te verdwijnen en eindeloos in te kunnen blijven verdwalen om steeds weer nieuwe ontdekkingen op te doen. Bah, wat een verwenneritus toch weer!

Kosmische country, prachtig gearrangeerd en bedroevend goed gezongen. Sterke liedjes bovenal, met subtiele melodieuze verwijzingen naar onder meer Neil Young en Nick Drake. Wat mij betreft een perfectionering van haar vorige plaat, die mij met vele prachtliedjes wist te verleiden maar me ook af en toe weg deed schrikken wanner ze poogde daar wat variatie in aan te brengen. Dat heeft die Kassi helemaal niet nodig. Deze plaat kabbelt van begin tot eind, zonder malle fratsen, maar vol meditatieve momenten om gelukzalig gebroken harten bij te warmen.

Ach, wat houd ik toch van artiesten als deze Neale, die een heel duidelijk eigen universum scheppen dat toch meteen zo vertrouwd voelt. Nou ja, op haar eerste album brengt ze nog weelderige folkpop die prachtig maar nog niet zo onderscheidend is. Maar vanaf haar tweede album is haar muziek onmiskenbaar van haar: elke noot klopt, vaak krakerig en een beetje spookachtig maar toch zo lieflijk en minimaal maar meeslepend en haast achteloos hypnotiserend. Elke volgende plaat is een logische voortzetting, steeds meteen herkenbaar maar toch altijd met voldoende subtiele verbredingen van het pallet om het spannend en fris te blijven houden. Een beetje zoals Beach House haar oeuvre opbouwde. Wie weet waar Lael ons op haar reis nog allemaal brengen zal...

Dit vierde album is ieder geval weer een tussenstadium om niet op uitgeluisterd te raken. Elk nummer heeft een melodie die je opzuigt, een tekst die simpel maar doeltreffend je hart in schiet en een sfeer om heel diep in weg te zakken. Het is haar meest rock&roll-plaat tot dusverre, op de verstild bezwerende wijze van een Spiritualized. Maar Nico is ook nooit ver weg. Hoe lieflijk Neale ook klinkt, je zou best een beetje bang van haar kunnen worden. Er zit een dreiging in deze plaat die ingehouden blijft, dat maakt het zo spannend. Maar haar stem, die van een door weemoed verscheurde nachtegaal, biedt toch vooral een Grootse Troost.

stem geplaatst

‘De beste band van de afgelopen tien jaar,’ zo omschrijf ik Big Thief toch wel met grote regelmaat. En solo is frontvrouw Adrianne Lenker misschien wel nóg beter. Twee keer zag ik haar zonder haar band, de eerste keer in de Tolhuistuin in 2019 toen ze trillend van de zenuwen al haar toehoorders aan het janken wist te brengen, vorig jaar in het Concertgebouw toen ze relaxt en zelfs wat nonchalant overkwam maar ook nu weer in haar uppie (alleen ditmaal zo nu en dan vergezeld door een toetsenist) iedereen in de wonderlijke greep van haar liedjes hield. Van die laatste tour is nu een registratie uitgebracht, Live at Revolution Hall. Naast de pianist speelt hier ook een violist op mee, maar uiteraard staan Lenkers stem en gitaarspel centraal. Over het algemeen ben ik niet zo’n liefhebber van live-albums, ze geven toch vaak het gevoel dat ‘je erbij had moeten zijn’. Deze liveplaat is echter zo pretentieloos, het klinkt haast als een haastig in elkaar gedraaide bootleg, en van de ruim twee uur gaat de nodige tijd op aan foutjes, grapjes en gegiechel. Door prachtlied Indiana zit de hele tijd iemand heen te niezen (en is op de tracklist dan ook omgedoopt tot ‘Indiana & Sneezing’). Maar dat er geen enkele moeite in gestoken lijkt om het ‘je had erbij moeten zijn’-gevoel te verdoezelen, zorgt paradoxaal genoeg juist voor een gevoel van nabijheid. Alsof Adrianne bij mij in de kamer zit te pingelen, en om de haverklap, haast tot haar eigen ongeloof, zo’n wonderschoon liedje uit haar mouw weet te schudden. Symbol vind ik misschien wel haar wonderschoonste lied, de studioversie grenst aan perfectie, maar deze live-uitvoering blaast het een geheel nieuw leven in.

KvKas: Mei 25 — Kasper van Royen - kaspervanroyen.com

Wat een heerlijke rarities-verzamelaar zeg! Die Strokes-cover was ik helemaal vergeten, indertijd veel gedraaid, wat een fijne herontdekking. De rest is grotendeels nieuw voor mij, maar voelt zoals eigenlijk alles bij deze band meteen zo ontzettend vertrouwd. En mooi ook dat het, veertien jaar en een gitaristenwisseling bestrijkend, toch verre van bijeengeraapt klinkt. Lekkere lome klanken voor bij het open raam, jammer daarom wel dat-ie pas in september op vinyl verschijnt.

Doorgaans zijn Destroyer-platen liefde op het eerste gehoor voor mij, maar om de een of andere reden had deze wat langer de tijd nodig. Terwijl alle ingrediënten inmiddels meer dan vertrouwd zijn (en dan met name Dans wonderlijke gedachtenkronkels en de gortdroge wijze waarmee hij deze declameert) weten ze hier toch weer iets nieuws te vormen. Dat vernieuwende aspect openbaart zich na meerdere luisterbeurten, waarmee dit album niet alleen een volstrekt logisch nieuw hoofdstukje is in dit steeds verder uitdijende oeuvre, maar toch ook steeds meer op zichzelf komt te staan. Liedjes die aanvankelijk wat langs me heen gingen, beginnen op zalig jeukende wijze aan mijn hoofd vast te hechten. Ik weet niet wat het is met deze plaat en ik vind dat niet-weten toch zoiets fijns, ik hoop het me altijd af te blijven vragen en er nooit achter te zullen komen.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Dít is nu het album waar ik twee jaar geleden zo enorm naar verlangde bij de vorige versie van dit album, maar waar ik nooit meer op had durven hopen (Jurado's wegen zijn altijd wat wonderlijk geweest, maar de afgelopen jaren echt extreem merkwaardig om te volgen). Hoe frustrerend vond ik die plaat, want ik hoorde heus wel dat de muziek fantastisch in elkaar stak, maar de extreme lo fi-kwaliteit deed echt totaal onrecht aan de prachtmuziek en dan met name aan de weelderige arrangementen. Deze verbeterde versie (met afwijkende tracklist, helaas ontbreken er wel een aantal fantastische nummers, je kan ook niet alles hebben blijkt maar weer...) klinkt vergeleken daarmee als een totále verademing. Eindelijk krijgen deze klanken de ruimte om te ademen. Hopelijk krijgt opvolger, het al even schandalig krakkemikkig klinkende Passing the Giraffes, dezelfde behandeling, de muziek op dat album verdient dit zonder meer evenzeer. En hopelijk worden deze platen dan ook eindelijk fysiek uitgebracht, om de Jurado-collectie weer enigszins compleet te krijgen. Prachtige hoezen ook bovendien.

Dat dit album zo weinig aandacht krijgt, is wel volledig aan Jurado's verwarrende werkwijze te wijten (vlak na deze release bracht hij meteen ook weer een collectie demo's uit, haast alsof hij dit werkje heeft willen verstoppen). Doodzonde, want ik vind dit echt (in deze zoveel beter klinkende versie dus) tot zijn prachtigste werken behoren. En dat zegt wel wat, met dit oeuvre. Deze plaat is melodieus, jazzy, soulvol en ouderwets-filmisch. Op momenten typisch Jurado en op momenten gedurfd maar aangenaam zijn grenzen oprekkend.

Bij de vorige versie schreef ik: Dit komt op mij over als een vijfsterrendiner geserveerd krijgen vlak nadat de tandarts je op een verdoving heeft getrakteerd. Wat een genot om dit diner nu alsnog met volle teugen te mogen proeven!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst