Een tweede Foxwarren-plaat, daar had ik nou echt niet op gerekend. Het verhaal rond het eerste album was zo intrigerend - jeugdvrienden maken een album dat door een opeenvolging van onfortuinlijke omstandigheden jarenlang op de plank blijft verstoffen en uiteindelijk tegen ieders verwachting in toch nog wordt uitgebracht als de band allang en breed uit elkaar is - dat ik er volledig vrede mee had dat het altijd op zichzelf zou blijven staan. Bovendien leek frontman Andy Shauf elk gemis overbodig te maken, door met een grote productiviteit waanzinnig goede soloplaten uit te brengen. Wat zou het toevoegen om die band dan nog nieuw leven in te blazen, wordt dat mooie verhaal dan niet mogelijk bezoedeld door een geforceerd vervolg? Het tegendeel blijkt waar: 2 maakt het Foxwarren-verhaal er alleen maar intrigerender en fanyastischer op. Ondanks een hoop vertrouwde elementen - de catchy hooks, de droogkomische teksten en natuurlijk Andy's verdwaasde dictie - is dit album namelijk al net zo onderscheidend van Andy's soloplaten als van Foxwarrends debuut. Dat zit 'm in de originele en vernuftige productie, de dromerige manier waarop de nummers in elkaar overlopen met filmische intermezzo's, het geeft deze plaat een associatie die tot dusverre een onbekende leek in het Andy-versum: hiphop. Ergens geeft deze collage-achtige trip van sferen ook wel een White Album-gevoel. Dit is een fris-dromerig plaatje vol liedjes die zich steeds dieper onder je schedel nestelen, om immens blij van te worden. Als het zo kan gaan, mag deze band gerust elke paar jaar als een fenix uit z'n as herrijzen.

Mijn verwachtingen voor dit album werden almaar hoger: nu kan Jarvis ook weinig fout doen bij mij, en op alle projecten waar hij zich mee bezighield sinds het verscheiden van zijn band - waaronder het waanzinnige Jarv Is... vijf jaar terug en de ontroerende samenwerking met Chilly Gonzales drie jaar daarvoor - bewees hij keer op keer niks van zijn tekstuele scherpte en muzikale ideeënrijkdom verloren te hebben. Dan was het Pulp-concert dat ik vorig jaar zag, hoewel daar geen enkel nieuw nummer gespeeld werd, veel te magnifiek voor een band die enkel terugkijkt, je voelde aan alles dat ze elkaar en zichzelf echt opnieuw gevonden hadden. En dan waren er de twee singles, die ik expres niet teveel vooraf wilde horen, maar die het beeld verder versterkten dat deze band onmogelijk een schim van zichzelf zou kunnen spelen (of, om met hun eigen teksten te spreken, een 'bad cover version'), het niet voor minder willen doen dan met songs die net zo aanstekelijk, stekelig en onderscheidend zijn als hun oude werk.

Hoge verwachtingen al met al. En toch blijkt dit album ze ruimschoots te overtreffen. Op basis van de singles had ik min of meer een typische comeback-plaat verwacht, zo eentje waarop een band probeert hun meest succesvolle geluid nieuw leven in te blazen. Wat More. zo ontzettend krachtig en subliem maakt, is dat het dat voor een deel meer dan geslaagd doet, maar voor een nog veel groter deel simpelweg verder gaat waar de band op hun laatste plaat gebleven was, waar ze toen dus waren als band, alsof er niet in de tussentijd een kwart eeuw verstreken is. Dat maakt dat dit album vooral heel erg oprecht en natuurlijk overkomt, een voortzetting van een geschiedenis in plaats van een terugblik of herschrijving.

Dat laatste Pulp-album, het door Scott Walker geproduceerde We Love Life, was een stuk minder succesvol dan de paar platen ervoor en ook de meningen waren er sterk over verdeeld. De barokke arrangementen en kronkelige songs maakte dit juist mijn favoriete Pulp-plaat en ik was dan ook blij dat de band er altijd nummers van is blijven spelen. Als de band twee jaar later, in plaats van vijfentwintig jaar later, een vervolg had uitgebracht denk ik dat die behoorlijk dicht tegen More. had aangelegen. Hoewel Jarvis zich in de tussentijd natuurlijk wel verder ontwikkeld heeft en ik ook de nodige raakvlakken met het eerder genoemde Jarv Is...-project terughoor.

Naast alle herkenbare elementen - de sardonische maar ook ontwapenende teksten, altijd evenzeer uit het leven gegrepen als cultuurkritisch, Jarvis' stem die in alle registers totaal onveranderd lijkt en net zo zalig blijft kirren als knorren, de onderhuidse spanning en catchy hooks - biedt More. toch ook genoeg subtiele en soulvolle vernieuwingen om deze plaat op zichzelf te doen staan.

Ik zou graag iets over elk nummer willen zeggen, want elk nummer roept zoveel bij mij op. Maar een album als dit heeft de tijd nodig. Niet om mij te overtuigen, daarvoor had ik aan een enkele luisterbeurt genoeg (inmiddels zit ik op de zesde, en ik weet dat ik de komende tijd aan weinig andere klanken toe zal komen). Dit is een plaat zonder enig vulsel of inkakmomentje, elke noot doet ertoe, over elke woord en zucht is nagedacht. Dat het universum nu elf Pulp-nummers rijker is is bijna teveel om te bevatten. Ik wil niet proberen dit volledig te doorgronden, dat zou zonde zijn. Men zegt 'less is more', maar More is zeker niet Less.

Van een band als Elbow verwacht je geen grote veranderingen meer, maar voor hun doen was hun vorige (tiende) album best wel onderscheidend, want soulvol, groovy en op momenten aardig rockend, zonder in te boeten op de sterke teksten en meeslepende melodieën waar ze meesters in zijn. Deze vier nummers haalden de tracklist nét niet en worden nu los als EP uitgebracht - en meteen toegevoegd aan een luxe-editie van dat album, zoals dat dan gaat. Qua stijl hadden deze nummers er meer dan prima tussen gepast, alleen het hypnotiserende Timber is wat afwijkend. Qua kwaliteit doet ook geen van de vier onder voor het merendeel van de songs op Audio Vertigo, ze zijn allemaal even onweerstaanbaar melodieus en met een fijne onderscheidende groove, typisch Elbow en toch duidelijk nog behorend bij een verrassende nieuwe zet binnen het oeuvre van de band (die ze hopelijk nog een poosje door blijven zetten). Het enige wat ik op kan merken aan deze EP, is dat men een EP toch minder snel opzet dan een langspeler en het dus enigszins zonde is dat ze deze vier juweeltjes niet gewoon in de kluis gehouden hebben voor op een volgend album.

Jeetje, wat was ik aangenaam verrast door Bonnet Of Pins. Dit was verreweg het beste National-nummer dat ik in jaren gehoord had, ware het niet dat het niet The National was. Het voelde hoe dan ook als een vertrouwd weerzien, nadat mijn National-liefde toch behoorlijk bekoeld was geraakt. Het vorige album vond ik weliswaar een verbetering ten opzichte van de twee albums daarvoor, maar ook deze wist niet echt bij me te beklijven zoals hun oudere werken zijn blijven doen. Gek genoeg vond ik het vorige soloalbum van Matt, dat volgens mij redelijk lauwtjes ontvangen werd, dan weer wel heel fraai. Onderscheidend ook wel ten opzichte van zijn band, wat Bonnet Of Pins dus duidelijk niet is. En er blijken meer nummers op dit album te staan waarvan je je kan afvragen waarom hij die niet voor zijn band heeft bewaard, maar wat doet het er toe, het zijn sterke songs en misschien belangrijker nog: Matts prachtstem klinkt stukken beter, krachtiger, levendiger dan hij in tijden deed. En er staan ook wat liedjes op deze plaat die wel degelijk anders zijn, iets nieuws toevoegen. Als geheel voelt het voor mij lichtjes onsamenhangend, al heeft dat ook wel zo z'n charme. Er staat geen slecht nummer tussen, maar ook geen enkel ander nummer dat de onweerstaanbare kracht van Bonnet Of Pins kan evenaren (al heeft Nowhere Special een sfeertje waar ik moeilijk genoeg van krijg, en is Times of Difficulty een meeslepende afsluiter). De tijd moet uitwijzen in hoeverre ik naar dit album blijf teruggrijpen, of dat wanneer ik zin in The National heb ik toch eerder The National zal opzetten. Ik hoop dat Matt ieder geval z'n hervonden vonk weet mee te nemen naar die band.

Ik leerde deze Deense band kennen bij hun vorige album, dankzij de gastbijdrage van mijn grote Grandaddy-held Jason Lytle. Dat album bracht gelikte maar toch eigenzinnige indiepop, op momenten even dromerig als oppeppend. Al hun voorgaande platen bleken nog een stuk onweerstaanbaarder te zijn. Ik zie dat daar wel enige enthousiaste berichten zijn geplaatst, maar bij deze (inmiddels toch ook alweer een dikke anderhalve maand uit) is het bijzonder stil. En dat terwijl ik dit misschien wel hun sterkste plaat vind, alles wat deze band zo bijzonder maakte is hierop nog net een tikkie verder geperfectioneerd. Het is al een redelijk korte plaat, maar hij voelt nog aanzienlijk korter, want elk liedje is een oorwurm die zo aan je voorbij trekt. Een plaat dus om snel nog een keer op te zetten, en dan maar lekker nog een keer. Deze klanken kunnen onmogelijk vervelen, ze doen juist altijd naar meer verlangen.