Mooi verslag van RonaldjK. Ik was erbij op 12 juli 2004 in Tivoli Utrecht. Subliem concert, in november van datzelfde jaar was de groep inmiddels ontbonden en ging David Eugene Edwards door als Woven Hand. Ook fraai, maar zo goed als 16HP is het nooit meer geworden. Heb hem daar in 2008 opnieuw gezien en in de afgelopen jaren ook in 't Burgerweeshuis (Deventer) en Vredenburg Utrecht (Pandora zaal). Helaas ligt de nadruk steeds meer op (alleen) elektrisch en nogal luid versterkt, waarbij ik vaak met weemoed terugdenk aan de optredens waar hij met zoveel meer variatie en passie speelde, ook op accordeon en banjo + begeleider op contrabas, muzikaal heel dik in orde. En de religieuze teksten kon ik juist (als heiden) zeer waarderen, want doordrenkt met passie (alsof de duivel op z'n hielen zat) en absolute overtuiging.
Het was een bijzondere ervaring om dit te hebben gezien/gehoord. Bij mijn digipack versie van Hoarse (die 1e met foutieve vermeldingen op de achterkant), gekocht op dat concert in 2004, zat geen correctie-bijsluiter maar dat kon me weinig schelen, want alles klopt aan dit live album, ook de covers. In 2004 Tivoli Utrecht was hun toegift Heart and Soul (Joy Division), kippenvel zo mooi als toepasselijke afsluiter van die legendarische avond.

Ik wacht nog even met punten te geven. Begon pas deze week om me te verdiepen in hun muziek, vind hun debuut Architecture en opvolger The Art of Lying tot nu toe de beste platen. Waarschijnlijk omdat ik ook meer voorliefde heb voor oorspronkelijke postpunk - dus is het behoorlijk wennen aan hun recente lichtvoetiger werk. Het is (inderdaad) vooral een band om live te ervaren: was er vanavond (6 april) bij in 013 Tilburg. Groot compliment aan de techniek van 013: de lichtshow was indrukwekkend en het geluid buitengewoon strak afgesteld; zelfs goed te doen zonder oordopjes, terwijl je de zware bas en drums letterlijk achterin de zaal kon voelen. Veel songs van hun laatste plaat (Ghost was erg mooi) en bij de toegiften o.a.Emily, maar ook nieuw werk met zware electronica (beviel goed). Het blijft voor mij lastig om deze band niet te vergelijken met hun voorbeelden als o.a. Joy Division en The Sound. Ook omdat de zanger - is mijn persoonlijke mening - wat weinig emotie in zijn stem legt. Tsja, want bij de klasse en passie (en lijden) van Ian Curtis en Adrian Borland (R.I.P.) valt natuurlijk bijna alles in het niet. Desondanks: ben erg blij met de post-punk revival de afgelopen jaren (Rats on Rafts, Whispering Sons) waardoor er live weer genoeg valt te genieten.

MEESTERWERK! Als André Manuel niet in onze/zijn eigen taal zou zingen, was hij inmiddels net zo wereldberoemd als Tom Waits. Ja, Roes van Krang is zó goed, absoluut een van de meest gevarieerde albums ooit in Nederland gemaakt, met een half been over de grens (platzpatrone) en een ongekende passie/geniale gekte & overdosis humor. Hulde, dit is KUNST van de bovenste plank.

André Manuel verdient een veel groter publiek. Ik vind hem de Nederlandse Tom Waits, volg hem al sinds 1999 en herrinner me aan zijn (voor mij eerste kennismaking) concert in De Kom in Nieuwegein. Nee, de zaal was verre van vol, achter mij zat een ouder echtpaar: hij kon André's harde humor zeer waarderen, zij niet (uitgestreken smoel) en ze vertrokken al in de pauze, daarmee hét bewijs dat André niet iedereen's kopje thee is. Maar ik genoot met volle teugen, vooral De Kraaien door André in z'n eentje op harmonium kwam 'hard' binnen (kippenvel). Na het concert de wonderschone cd Krang gekocht die door André is gesigneerd incl. zijn persoonlijke vermelding 'dank u'. En nee, in de top2000 zal je hem niet tegenkomen, erg zonde want Kraaien mag zeker in de top 10!, maar ik koester zijn eigenzinnigheid, briljante teksten en 'in your face' humor. De grootste bard van de Achterhoek wat mij betreft, hoop dat hij nog lang prettig eigenwijze en actuele liedjes mag blijven maken.

Recent 2e hands voor een prikkie aangeschaft; prachtig overzicht van deze geweldige zangeres die een veel groter publiek verdient. Desondanks puntje van kritek aan de samenstellers: fijn dat Randy Newman's liedjes ruim zijn vertegenwoordigd, maar waarom niet dat ene pareltje van Tom Waits? Mathilde's uitvoering van Broken Bicycles (staat op haar top-abum Out of This Dream uit 1987) had hier echt niet mogen ontbreken. Had ik graag omgeruild voor 'I Believe I Can Fly' (al is haar versie absoluut beter dan het origineel) want, tsja daar zit helaas (vanwege R. Kelly's levenswandel) een naar luchtje aan.

Dit is het allerbeste debuut- én punkrock-album ooit gemaakt (met Sandinista! van The Clash op een verdienstelijke 2e plaats). Mijn favoriete nummer op dit meesterwerk van Nina en de Spliff-mannen is Naturträne: alle registers gaan open + flinke dosis humor/zelfspot (kipppengetok aan het eind). Best jammer dat de liefde tussen hen van korte duur was, al is die gelukkig voor de eeuwigheid geregistreerd door Rockpalast: dat concert is om je vingers bij af te likken. Spliff heeft met hun laatste album 'Schwarz auf Weiss' overigens nog een prachtig uitroepteken gezet (prachtig opgenomen bovendien) en in de tussentijd een flinke bijdrage geleverd aan de Neue Deutsche Welle dankzij hun productie van Nena's debuutalbum (incl. 99 Luftballons) dat eveneens klinkt als een klok. Maar zo bijzonder, uniek en prettig gestoord (bedoel ik louter positief) als de Nina Hagen Band is-en-wordt-het nooit meer.

Zeer belangrijk album: mijlpaal in de rap/hip-hop. Ik was er op 20 januari 1992 bij (1 dag na mijn verjaardag, kadootje aan mijzelf): dubbelconcert van Public Enemy & Anthrax in de IJsselhallen Zwolle. Waar ik Anthrax als voorprogramma verwachtte bleek dit andersom, al kwamen de bands in de toegift weer samen voor een muzikale 'battle'. Ik kwam voor mijn held Chuck D (beste rapper ooit), heb weinig met Anthrax maar sta gelukkig open voor veel stijlen (van Abba tot Zappa, jazz, bigband, pop, rock, blues, hip-hop, avant-garde en klassiek). Ik was die avond vooral onder de indruk van het gemengde publiek, op het podium én in de zaal black & white gebroederlijk zij-aan-zij: afro's, brothers en metalheads die er samen een feestje van maakten (en ik met mijn 1.94 meter in spijkerjack). Ja, zó kan het dus gelukkig ook: peace & yo, bum rush the show!

Prachtig gevarieerd en origineel album, sympatieke artiest en bovenal briljant musicus. Wordt een héle grote, 'mark my words'. Hij kan prachtig 'toveren' met lucht (wat erg knap is, moet je aanleg voor hebben én het kunnen beheersen). Riley heeft in o.a. de band van Wynton Marsalis gespeeld, waar hij (nu al) niet voor onder doet. Hij kent zijn klassiekers, incl. alle pioniers van de afgelopen 100 jaar (vanaf King Oliver). Heb hem met zijn quartet afgelopen vrijdag op het Rockit Festival in de Oosterpoort Groningen gehoord. Zelden zo'n talent gezien (kan het weten, heb vroeger zelf op redelijk niveau trompet fanfare en bigband gespeeld): beste jazzconcert van deze eeuw wat mij betreft (en dat terwijl eerder die middag Arooj Aftab met het Metropool Orkest al om te watertanden was). Het ogenschijnlijke gemak waarmee hij speelt en de vele technische hoogstandjes zijn verbluffend (prachtig om dat van dichtbij te zien in een zaaltje met slechts 100 stoelen: kippenvel). Riley is op en naast het podium aimabel en bescheiden, hij prees (terecht) zijn band en arrangeur (pianist Chris), nam na het optreden alle tijd voor een gesprek en kwam hierna zijn debuutalbum signeren (hij verontschuldigde zich dat deze alleen op cd verkrijgbaar was). In een latere reactie op Facebook liet hij mij weten, graag weer naar Nederland te komen gezien het warme onthaal en de positieve reacties. Hij speelde die avond een nieuwe compositie waarvan de titel nog ontbrak. Het sferische landschap dat ik in dit stuk hoorde, leek mij een passende soundtrack voor de Waddenzee - dus hem dat als advies meegegeven (ben benieuwd). Zijn pianist die ik later weer tegenkwam, was onbekend met het werk van Nils Petter Molvaer en erg geïnteresseerd n.a.v. mijn uitleg, hij ging dat zeker 'checken'. En voor alle lezers hier: hij heeft in 2020 (lockdown) met collega's (en dan iedereen vanuit huis via internet) een tribute gebracht aan Miles Davis en Gil Evans: fantastische uitvoering van Concierto De Aranjuez (Sketches of Spain): https://www.youtube.com/watch?v=szx4z9EHnyY

Weet niet wat Mike Scott vorig jaar heeft gedronken, gegeten of geslikt, maar hij is terug. Categorie 'beter laat dan nooit' met een album dat exact 1 uur duurt als één grote roadtrip (Easy Rider) in de 60s. Zó veel verschillende stijlen en wendingen dat je zou (kunnen) denken dat 't ook wel een onsje minder mag. Nee, meer! Alles klopt aan deze plaat, alsof iemand tegen Bob Dylan, Brian Wilson en Paul McCartney heeft gezegd 'kom op, daar moeten jullie toch samen een laatste definitief statement kunnen maken?'. Ach, en gooi er ook een 2 minuten liedje bij waarin je 50 keer Let's fuck! You fucker! You fucking fuck! schreeuwt, gewoon voor de grap, want eigenlijk kan dat in deze tijd écht niet meer. Mike Scott heeft er de ballen voor en het gewoon gedaan! Wát een plaat, om te janken zo mooi! Dank, dank, dank en nog eens dank. Dat ik dit nog mocht meemaken, voel me opeens weer 17 tijdens de 2e luisterbeurt. Is muziek een medicijn? De vraag stellen is hem beantwoorden. O ja, en graag op het eind ook nog een flinke scheut Ennio Morricone erbij: smullen maar! En wat betreft de teksten: "Golf, they say, is a beautiflul way to get to know your friends". Ook dat klopt helemaal. 5 sterren, voor minder doe ik het niet. ALBUM OF THE YEAR

3Mijn eerste bijdrage aan MusicMeter en bewust voor deze gebruikersnaam gekozen. Het is al 40 jaar mijn favoriete album en dat gaat nooit meer veranderen. Dankzij een buurman die mij in 1985 zijn eerdere meesterwerk Small Change uit 1977 uitleende, was ik verkocht (ik weet nog waar ik was en hoe het voelde toen ik Tom Traubert's Blues hoorde op mijn eerste zelfverdiende muziekinstallatie). Toen ik Swordfishtrombones bij Plato Zwolle in 1985 kocht zei een van de medewerkers 'heel goed concert vorige week'... bleek dat hij daar in de plaatselijke schouwburg was (later hiervan nog een prima audio bootleg kunnen vinden die echt prachtig is). Deze plaat is een ruwe diamant en tevens briljant kunstwerk dat kan worden vergeleken met de Tuin der Lusten van Hiëronimus Bosch: van bijzondere klasse en schoonheid maar bovenal tijdloos en wat mij betreft een ijkpunt in de muziekgeschiedenis. Hoe was het mogelijk dat zijn toenmalige platenlabel het na eerste beluistering meteen heeft afgewezen? Natuurlijk is het een stijlbreuk met wat hij daarvoor had gemaakt (al zijn er eerste tekenen te vinden op Heartattack and Vine uit 1980) en past in geen enkel hokje, maar gelukkig snapte Island het wel: juist dankzij de artistieke lef die Waits hier van zijn palet toverde blijft dit album mij telkens verbazen en (na de laatste tonen van Rainbirds) vol bewondering. Jazz, blues, folk (doedelzak, marimba), pop, ballads, rock en humor met ontroerende, wonderlijke teksten (oom Tom is een prachtige verhalenverteller), hoogtepunten zijn Johnsburg, Illinois (ode aan zijn vrouw Kathleen Brennan), Frank's Wild Years, Swordfishtrombones, Soldier's Things met instrumentale afsluiter Rainbirds waar zoveel gevoel en ontroering in zit dat woorden (letterlijk) te kort schieten. Er is zóveel in te ontdekken, maar je raakt nooit de weg kwijt in dit heerlijke eigenzinnige album.
Overigens las ik een paar jaar later in OOR een interview met Fay Lovsky die dit ook tot haar favorieten rekende. En ze noemde er een die ik nog niet kende: Van Dyke Parks - Discover America welke ik daarna blind heb aangeschaft op vinyl; een plaat als een toverbal met o.a. calypso, pop, folk, crooning en steelpan. Van dit meesterwerk hebben Little Feat en Robert Palmer later enkele prachtige covers opgenomen. Grote dank en hulde aan Fay Luyendijk, want haar 'Christmas was a friend of mine' is wat mij betreft het allermooiste kerstliedje ooit, waarin ze invloeden van Beatles en Beach Boys-koortjes samenbrengt tot een hemeltergende mooie compositie.

Mijn grote dank gaat aan Fay Lovsky, die in een interview of lijstje met haar favoriete albums in (Muziekkrant) OOR eind jaren '80 deze plaat in haar top-10 noemde, evenals Swordfishtrombones van Tom Waits (mijn nr. 1 album aller tijden). Fay heeft een geweldig talent (mooiste kerstsingle ooit) en dito smaak, dus ik was erg verguld dat ik dit meesterwerk indertijd bij Plato Zwolle op LP vond. De term 'crossover' past het beste bij Van Dyke Parks' wonderlijke muzikale snoepreis. Mocht iemand hier nog aan twijfelen: hij componeerde met Brian Wilson in de jaren daarvoor het prachtnummer Surf's Up (oorspronkelijk bedoeld voor het album Smile dat in 1967 op de plank bleef liggen, uiteindelijk in 1971 op het gelijknamige album van The Beach Boys). Als kers op de taart heb ik Parks op 16 juli 2003 solo zien optreden in Tivoli Utrecht met zijn zoon op drums en herinner mij dat Freek de Jonge toen op de 1e rij zat bij dit 'seated concert'.