Meadowland vind ik pas goed na een 3 minuten. Het nummer komt wat op gang met een lekkere sound. Maar daarna stopt het en begint het te regenen of zoiets. Het eindigd met een orgel met weinig ondersteuning en niet echt opzwepend ofzo.

Miss Fortune heeft een goeie opening waarbij je meebeweegt, wat ritme. De synthesiser (??) of misschien computer laat je lekker wegvliegen. Erg geslaagd ook zijn de geluiden die er geleidelijkaan bijkomen. En plots stopt het. Het wordt weer rustig en de storm gaat liggen. Uit de verte komt er een geluid aan dat luider en luider wordt en later ook vervormt zodat het wat schel gaat klinken, maar ook dat geluid vergaat. Er komt een pianotje bij nog een paar geluiden meer. De sfeer is gebroken en er zit niet veel meer in dan een paar incoherente geluiden. Geen ritme maar wél een man die zingt alsof hij gaat sterven. Daarna komt het weer op gang met lekker zwevende geluiden en een drumm die je in de mood brengt/houdt. En weer houdt het op en komen we de rustgevende piano en de stervende man tegen.

Why Don’t you Eat Carrots? … jah wat moet je daar over zeggen? Het is gewoon nog veel gekker dan heel het album in z'n geheel

Ik verhoog naar 2.5*

Ik snap de kritiek op deze plaat wel (plat, geen diepgang, niet origineel).
Maar.
Luister hie eens naar alsof je de achtergrond van Goals niet kent.
Je hoort Talking Heads
Kevin Parker doet het niet beter
Lekkere drumpartijen en riffs.

Leuke plaat. Zonder meer. 3,5*

Dikke 4 van mij gekregen. Frank Carter heeft me helemaal overtuigd met zijn stem en songwriting. Luister (lees) eens naar Snake Eyes waar al zijn aspecten van zijn talent lijken samen te komen: de tekst is waanzinnig goed geschreven, gaat wel degelijk over iets, iets persoonlijks waar sommigen zich er misschien in zullen herkennen. De eerste strofes vóór het eerste refrein zitten er spot on: drankmisbruik. Beeldende taal die plakt op de melodie. Je denkt dat wat hij zingt wel cool en rock'n roll is. Maar dan komt voor de eerste keer het refrein. Hij zingt met heel zijn hebben en houden om hulp. Dat kleine lijfje van hem van 1 meter 50 lijkt wel volgestouwd met longen die van kop tot teen gevuld zijn met wanhoop dat er op dat moment uit moet.
'Ik doe alles om me voor te doen als stoere jongen maar eigenlijk zit ik diep in de shit en heb ik hulp van jou nodig.' Weinig gehoord in rockmuziek, zo'n authenticiteit en kwetsbaarheid. Het contrast met de soms hele zware scheurende en pompende gitaarriffs maakt het eens zo goed. Over de hele lijn van de plaat gáát het ergens over. Vakman.