Ik vind Antonio helemaal gelijk hebben. Deze Dylan-plaat is gewoon een succes dankzij de naam 'Dylan'. Maar dat feit interesseert me geen reet (sorry voor de uitdrukking). Ik vind dat, zoals ik al eerder zei, we moeten genieten dat een oude getrouwe ('Dinosaurus vind ik niet erg respectvol voor een man met zo'n staat van dienst) nog platen uitbrengt. Dit geldt ook voor een Neil Young. Bruce Springsteen en ACDC zijn nu niet zo oud (en maken wel degelijk goeie songs, hoewel The Boss niet bepaald mijn ding is.). Mijn hoge waardering heeft waarschijnlijk, deels te maken met het feit dat ik de glorietijd van de 'ouwe gouwen' niet heb mogen meemaken, tot mijn grote spijt.
Het doet me énorm veel plezier een Dylan-plaat op 1 te zien staan op de charts. Het geeft inderdaad hoop voor de mensheid en een teken van een betere smaak in de toekomst. Ik smacht naar goeie albums met goeie songs, niet-overgeproduceerd.
Antonio, je zei eerder dat deze plaat niet glad geproduceerd is. Hier ga ik toch niet helemaal mee akkoord. Het is toch allemaal wel netjes binnen de lijntjes en dit niet in de gewoonte van Bob Dylan. Dit is ook het geval voor zijn twee vorige platen.

Ik geef deze een 4 uit nostalgie en voor de goeie nummers op een album waar trouwens weinig zwakke noten vallen te ontdekken. It's All Good is btw een nummer waar ik Dylan hoor swingen als nooit tevoren. Er kan zelfs een 'oooohw'-kreetje af En de stem vind ik aanvaardbaarder dan op Modern Times.

Grappig dat dat bij mij ook zo is Gegaan. Tiental. Jaar geleden vond ik het oké. Enkel Death to everyone vond ik er echt bovenuit schieten. Dan, lied oer lied, won de plaat mij voor zich, tot ik nu, op mijn 32ste, het volledig beeld van de schijf apprecieer.