Mijn vriendin heeft deze plaat al een jaar lang zo vaak opstaan in de badkamer dat ik'em ondertussen ook al van buiten ken. Geen slechte zaak gezien zijn talent. En dijk van een stem die alles lijkt aan te kunnen maar dat soms niet doet. De nummers zijn vaak ietsje te 'plat' voor zijn stem. Pas in Like I Can wordt alles uit zijn stem gehaald, komt die écht tot zijn recht. En dan is dat moeiteloos een wereldnummer.
Voor de rest staat de plaat bol van hitgevoelige nummers die mij net minder raken. Erg aangenaam om naar te luisteren, dat zeker, maar het blijft vrijblijvend en grijpt je nooit naar de keel.
Besluit: prachtige stem maar meer mee te doen. Dat bewijst Like I Can. 3,5

Ik weet dat ik hier redelijk onrespectvol uit de hoek kom tegenover de fans van dit album. Hiervoor, bij voorbaat, mijn excuses.

Catch & Release is een goed nummer. Maar de eerste 4 of 5 waar iedereen zo opgetogen over doet vind ik walgelijk. Voer voor Tokio Hotel. Gewoon veel geluid maken met simpele muziek. Nietszeggend. En de zanger, inderdaad Dudeness, is een ongelofelijke etter. Stemmetje die op de zware maar erg makkelijke gitaarriffs er erg zwakjes uitkomt. Hij doet me denken aan een tienersletjesidool.

enfin. Ik zal nog een keertje naar de hel gaan en terug maar ik vrees dat ik dezelfde reactie ga hebben. Verveelt niet maar ik haal er mijn schouders voor op evenals mijn neus. Dan veel liever de catchy popsongs van The Duckworth Lewis Method, een ander album dat ik net heb ontdekt.

1,5

Ik ben te zat om een objectief cijfer te geven maar ik doe het toch: 4,5*. Een amerikaanse griet naast mij die van Pink Floyd houdt. This amazes her. Even op mume zitten. Straks naar bed met haar. Ze leest dit allemaal maar begrijpt er niets van. Gewéldig!