Niets nieuws onder de zon met dit album. Maar wat blijft die man toch mooie, goede, nummers schrijven. En dat is, wat mij betreft, uiteindelijk wat telt. De 70 voorbij maar het is er op geen énkel vlak aan te hoor. Ik wacht ongeduldig op zijn volgende plaat!

0,5*meer

-> 4,5*

toppers hierop zijn Roll On, Old Friend en Donw to Memphis.

Hun twee grootste hits White Rabbit (subliem) en Somebody to Love (iederéén kent dat nummer 40 jaar later nog steeds) staan hierop en niet te vergeten het hele bekende Embryonic Journey. Maar is het zo dat als een album commerciëel succesvol is geweest, dat het daarom ook een goed album? Laat staan dat het dan per definitie hun beste is? (Trouwens ik vind de bovengenoemde hits niet hun beste nummers.)

Als album, als gehéél is Volunteers beter dan deze plaat. Je hoort dat ze twee jaar na deze plaat gegroeid zijn. Ik vind ze zelfs wat op Buffalo Springfield gaan lijken. Dingen van het niveau als The Farm, Good Shepperd of Wooden Ships is hier niet terug te vinden, buiten de hits dan, die zijn natuurlijk goed geschreven. En dan vind ik de single Volunteers op het album Volunteers beter nog dan Somebody to Love.
Enfin, voor mij is Volunteers een betere, volwassenere plaat. Evenwichtiger, volwassener en van een instrumentaal erg hoog niveau. Dit album moet het op al die vlakken met ietsie pietsie minder stellen.

Out of The Blue is het enige nummer dat Strokes-achtig is. Het is dan ook meteen het beste nummer van het album.
Andere sterke punten op dit album zijn 11th Dimension enLeft & Right in The Dark . Leuke synthesiserdeuntjes en lekkere drive.

Ludlow en River of Brakelights maken verpesten het dan weer voor het album. Deze nummers zorgen ervoor dat het album een 3 ipv 3,5 krijgen van mij. De ongenoemde liedjes zijn leuk maar niets speciaals.

3*

btw: Wat een héérlijke stem heeft deze man toch. Zijn stem mààkt de nummers volledig. zie: Left & Right en Out of The Blue