Dit album heeft inderdaad minder pit dan Groppers vorige. Seneca's Silence (vampire Weekend-achtig), We Are Free, Angry Young Man en We Are Ghosts (die me trouwens doet denken aan Human van The Killers) vormen hier wel een uitzondering op.
Het album is toch géén mislukking, ondanks de vaak ontbrekende spanning. Het blijft wel Get Well Soon, dames en heren, en Groppers songwriting is van hoog niveau. Het album spat weer van creativiteit en bewijst weer eens het talent van de Duitser.
Wat ik zo geweldig vind aan Get Well Soon is gewoon de sound, Groppers stem, het mysterieuze, de hele sfeer rond de muziek. Er zit ZO véél in de muziek, in élke song valt er na de 200ste luisterbeurt nog wel iets te ontdekken.

Vexations is misschien van mindere kwaliteit dan de vorige. Dit door gebrek aan pit en omdat het verassingseffect van twee jaar geleden weg is.
Toch is dit een heel mooi album geworden dat nog vaak van mijn luisterbeurten zal mogen genieten. Get Well Soon heeft zijn goddelijke status bevestigd. Op naar zijn derde plaat!

Naam en cover zeggen al alles over het album. Dit is postrock pur sang. Vergelijkbaar met This Will Destroy You en Earth maar gewoon... veel beter. God Is an Astronaut is hun 4de album en, zoals we het gewoon zijn van de drie Ieren, enkel instrumentaal. Met wederom duidelijke Porcupine Tree-invloeden is de langspeelplaat een afwisseling van rustig pianowerk en ruige progrock. De één uur durende plaat luistert lekker weg en je pikt het allemaal direct op. Het is to the point, pretentieloos en catchy. Dit in tegenstelling tot vele andere postrockers die vaak inspiratieloos blijken te zijn. Toch hadden de vakmannen iets meer werk mogen steken in de opbouw van de songs. De climaxen worden soms te vroeg ingezet en brutaal afgebroken. Het album duurt een uur maar met postrock mag je je tijd nemen. Tracks van meer dan 10 minuten zijn niet verboden. Ze zijn te ongeduldig geweest en geven daardoor de pointe van de songs te vroeg weg. Misschien zoeken ze naar meer commerciëel succes met kortere nummers of zijn ze te ijverig geweest om het album te snel af te hebben. Kortom, het album is een ongeslepen diamantje waaraan ze meer tijd hadden mogen nemen om de ruwe kantjes ervan af te slijpen.

Ik vind het eclecticisme die je hoort op deze plaat ronduit geweldig. Klassiek, electronisch, funk, pop, hip-hop,... Zet deze stijlen samen, gecombineerd met goeie tunes en beats en je krijgt deze nieuwe van Gorillaz. Er is duidelijk veel tijd gestoken in de productie en de de gastartiesten werden gepikt uit de meest uiteenlopende genres. Zo komt hier een Mark E. Smith (The Fall) de revue gepasseerd. Op dezelfde plaat krijg je ook Snoop Dogg te horen, Lou Reed, Mos Def en nog een paar orkesten.
Geweldig vind ik het dus. Toch zou deze plaat nooit een tien op tien krijgen. Waarom? De nummers. Het is aangenaam en leuk luisteren maar geen enkele song kan me echt overtuigen. Het is een erg constant album zonder zwakke momenten maar geen enkel nummer blijft me bij. Dit is toch, voor mij althans, het belangrijkste in muziek (het tweede deel van de plaat is in dat opzicht beter). Bijgevolg verliest dit album toch wel een beetje z'n waarde voor mij.
Ik ga hem de volgende dagen waarschijnlijk nog veelvuldig in m'n cdspeler stoppen maar ik voorspel eerder een 3 à 4 sterren. We shall see, ik hoop dat ik me vergis.