Teunnis & De Tentoonstelling der Tunes: Van Toen tot Tegenwoordig

Aflevering 3: Careful with That LP, Teunnis




Zoals in de vorige aflevering gezegd begon mijn interesse gedurende het jaar 2006 gestaag te groeien. De derde aflevering zal zich waarschijnlijk begin 2007 hebben afgespeeld. Jarenlang heb ik een halve meter naast mijn vaders platenkast gezeten om spelletjes te spelen op de pc, maar nooit kwam het bij me op daar gebruik van te maken. Misschien durfde ik ook wel niet; ik had geen idee hoe zoiets precies werkte en wilde niet het risico lopen iets kapot te maken. Dat veranderde toen mijn vader de groeiende interesse voor muziek opmerkte. Hij liet me kennis maken met zijn platenkast.

Dat deed hij met platen die je niet snel zou kwalificeren als juiste instapplaten voor iemand met een muzikale bagage bestaande uit de hitsingles van Coldplay, Kaiser Chiefs, U2, etc. en iets meer van RHCP. Dat was dan ook niet het geval bij mij. Als klein kind al hoorde ik dankzij mijn pa artiesten als Zappa, Dylan, de Bietels en Nelis de Jong regelmatig voorbij komen. Ik heb het idee dat dit een belangrijke basis heeft gelegd voor deze aflevering.

Twee van de eerste paar platen die mijn vader speciaal voor mij op zette waren van Pink Floyd: Ummagumma en Atom Heart Mother. Wablief? Ja, hij vond het een slim idee om meteen de twee moeilijkste platen van Pink Floyd uit te kiezen. En dat werkte heel erg effectief. Moet je je voorstellen dat de Chili Peppers je meest alternatieve bandje is. Om vervolgens van het grote Pink Floyd (ik kende PF uiteraard wel een beetje) nummers te horen waarin ongedierte staat te beatboxen met een dronken Schot of iemand uitgebreid aan het ontbijten is. Ik was direct gefascineerd, is dit muziek?!

Ik moet toegeven dat ik het in eerste instantie alleen maar leuk vond, omdat het zo extreem anders was. Dat zorgde wel voor een grote shock in mijn muzikale reis. Ik wilde meer horen, meer te weten komen over deze rare muziek. Voornamelijk Ummagumma liet me totaal perplex staan. De mystieke, spacende klanken van de live-plaat en de merkwaardige, soms ronduit absurde geluiden van de studioplaat. Uiteindelijk draaide ik steeds meer de live-plaat, de nummers van de studio waren de eerste paar keren extreem boeiend, maar op een gegeven moment kende je het wel en verraste het niet meer.

Nadat mijn vader een aantal platen had laten horen en me had uitgelegd hoe een platenspeler werkt ging ik zelf op excursie. Zo ging ik bij Pink Floyd verder met Wish You Were Here. De belangrijkste ontdekking op mijn excursie was toch wel Absolutely Free van de Snor. Freak Out! had mijn pa al in het begin laten horen, maar beviel me niet helemaal. In Absolutely Free was de poltieke/sociale satire wat makkelijker te herkennen. Muzikaal stelde het ook een stuk meer voor. Invocation & Ritual Dance of the Young Pumpkin was de eerste hint van het instrumentale werk van Zappa.

Ik deed een tijd lang bijna niks anders dan die platenkast doorspitten. Jimi Hendrix, Mike Oldfield, The Beatles, The Clash en wat later ook Pere Ubu kwamen ook aan de beurt. Het concept van de LP zorgde dat ik actiever leerde luisteren naar muziek. Je zet geen LP op om vervolgens er maar half naar te luisteren - zeker Ummagumma niet.

Wat vind ik er nu van?
Ummagumma heeft in mijn eerste Top 10 op MuMe gestaan en het daar ook een tijdje volgehouden. En nog steeds zou een Ummagumma met enkel de live-nummers niet misstaan. Betere muziek hebben ze niet op plaat gezet, het enige dat in de buurt komt is Animals en Pompeii. De studionummers hebben wel wat waardering verloren. Wright's compositie bij vlagen fantastisch. De twee nummers van Waters zijn meer dan uitstekend. Bij Gilmour wordt het al wat minder, maar Mason is degene die er persoonlijk voor zorgt dat Ummagumma tegenwoordig geen 5* meer krijgt. Met 4,5* mogen de heren alsnog niet klagen.

Teunnis & De Tentoonstelling der Tunes: Van Toen tot Tegenwoordig

Aflevering 4: Ster




Maart 2007 kwam KPN met een grote campagne voor het nieuwe MobielThuis. Ze maakten daar een mooi reclamespotje voor: klikkerdeklik. De oplettende luisteraar hoort de muziek van Regina Spektor. Ook waren er in diezelfde tijd reclames van Start People (de link is een nieuwere versie) met The Postal Service's Such Great Heights, WE met Bitch van Room Eleven en Audi had de mooiste met muziek van Simone White; The Beep Beep Song. Ik had destijds geen idee welke muziek er in die reclames was. Ik besloot dit op te gaan zoeken op het wereldwijde web. In mijn geheugen was het de Audi-reclame die me heeft doen besloten dit op te gaan zoeken, maar na wat research lijkt het erop dat die reclame pas in oktober werd uitgezonden. Het moet dus een van die andere drie zijn geweest. Hoe het ook zat, ik ging op onderzoek uit. Op YouTube kon ik niks vinden, maar ik kwam terecht op de officiële site van STER. Daar was een speciale sectie voor muziek in reclame en daar vond ik de pot met goud.

The Postal Service, Room Eleven en Regina Spektor werden al gauw mijn favoriete artiesten. Tel daarbij de ontdekkingen die ik deed in de platenkast van mijn vader bij op en ik had al een stuk meer favorieten dan een paar maanden daarvoor (eigenlijk alleen RHCP). Vooral Regina Spektor wist een bijzonder plaatsje in mijn hart te veroveren. Ik had haar meest recente album gedownload (Begin to Hope, afbeelding hierboven) plus nog wat losse nummers van andere albums. Ze kon me veel intenser bereiken dan de rest. Pink Floyd maakte prachtige muziek, maar de spaarzame teksten erbij deden me weinig. Zappa's teksten waren voornamelijk kritiek op de maatschappij en politiek, daar werd ik nou niet snel emotioneel van. Nummers als Samson en Chemo Limo waren ontzettend ontroerend, maar tegelijkertijd kon ze ook speels en humoristisch uit de hoek komen, in nummers zoals Ghost of Corporate Future en That Time.

Frank Zappa kwam langzaamaan op een voetstuk te staan vanwege zijn visie op de maatschappij en de creativiteit die hij in zijn muziek legde. Mijn bewondering voor Regina Spektor werd veroorzaakt door haar karakter, die ze heel goed in haar teksten wist te steken. Haar uiterlijke verschijning deed deze bewondering niet echt verminderen. Alles wat ze deed was geniaal. Ik wilde méér Regina Spektor! Zo kwam ik op haar eerste twee - zelf uitgebrachte - albums uit. Wat bleek, ze was nog beter dan ik dacht. Op haar tweede album, Songs, staan de mooiste "singer-songwriter op de piano"-liedjes ooit geschreven. Haar eerste album is een ruwe diamant, maar wel de mooiste diamant op de aarde. Met Pavlov's Daughter en Back of a Truck heeft ze twee van de meest bijzondere nummers ooit geschreven.

Dit alles hierboven klinkt als een fanboy die nogal aan het overdrijven is. Dat is dan ook waarom dit een essentiële halte in mijn muzikale reis is. Zelfs Zappa komt niet in de buurt wat betreft mijn blinde idolatie. Waar ik bij Zappa heel duidelijk mijn voorkeur heb voor een bepaalde periode en veel werk van hem nogal matig vind, daar smelt ik elke keer als ik iets van Regina hoor. Om er nog maar een fanboy-cliché in te gooien: zelfs als ze het telefoonboek voorleest is het prachtig. Ze is ook de enige artiest waarvan ik met enige regelmaat op het officiële fanforum kom en waarvan ik bijna alles van ken. Ze heeft een aantal moeilijk te vinden demo's en tientallen nummers die ze slechts paar keer live ten gehore heeft gebracht, in kleine café's in de Bronx. Dat ik bijna al die nummers op mijn pc heb staan is - zeker voor mij - veelzeggend. Dankzij STER heb ik mijn eigen ster, op eenzame hoogte.

Wat vind ik er nu van?
Zoals mijn avatar en mijn woorden hierboven al vermoeden staat Regina Spektor nog steeds op een hoog voetstuk. Nadat ik haar eerste twee albums had ontdekt begon mijn mening over haar derde en vooral vierde te veranderen. Ik vond het te commercieel en baalde ervan dat ze geen muziek zoals in haar begintijd maakte. Later is die mening toch wel flink bijgeschaafd. Op Begin to Hope (haar vierde) zijn de hiphop-invloeden meer aanwezig en ook is dat album gewoon sterk geproduceerd. Bij haar vijfde album, Far (2009), besloot de platenmaatschappij een aantal "top"producers erbij te halen, waaronder Jeff Lynne van ELO. Zoals een echt fanboy betaamt zijn die geldwolven schuldig voor de paar enorme missers op Far en de allernieuwste. Terecht, want de originele, zelf opgenomen demo's - die ik uiteraard al lang kende - waren alles behalve slecht.

Hè gatver, op zo'n vroege leeftijd al die MuMe-proof artiesten.

Regina!

Deze Begin to Hope vind ik zodanig geweldig dat ik dus schrik heb om haar ouder werk te gaan ontdekken.... beetje omgekeerde redenering van Teunnis

Ik word nu al blij van de gedachte dat Teunnis straks 6 stukjes binnen 4 dagen gaat plaatsen!

Haha, je was ongeveer even oud als mij toen je ook al zulke muziek luisterde.
Moie stukken, verder.

En het topic is bij deze vakkundig om zeep geholpen.

Excuses, de afgelopen dagen zijn nogal langs me heen gevlogen. En chevy moet niet zo pessimistisch doen, dit topic blijft gewoon leven!

Teunnis & De Tentoonstelling der Tunes: Van Toen tot Tegenwoordig

Aflevering 5: Wopwopwop




Het volgende essentiële album is een behoorlijke sprong in de tijd. Dat wil niet zeggen dat er weinig in mijn muzikale reis is gebeurd. Sterker nog, de periode die ik oversla is er een waarin ik heel veel nieuwe muziek ontdekte. Daarom nu toch eerst wat aandacht daarvoor.

Het jaar 2007 was dus het jaar waarin ik eindelijk echt interesse voor muziek kreeg en al aardig wat favoriete artiesten had. In 2008 kwam dat in een enorme stroomversnelling, voor het grootste gedeelte dankzij MusicMeter. Op 30 april 2008 heb ik me ingeschreven op deze site. Ik begon hier rond te snuffelen en ontdekte op die manier steeds meer en meer. Ik keek wat andere users goede albums vonden en probeerde veel albums uit de Top 250 en de rotatielijst. Ik kwam erachter dat de muziekwereld enorm divers is en kwam in aanraking met nieuwe dingen; de herrie van The Velvet Underground, de aparte stem van Joanna Newsom, de kille klanken van Portishead's Third, de jazzy post-rock van Tortoise, enzovoorts. Een hele hoop essentiële albums die mij geïntroduceerd hebben in de snobistische afdeling van de muziek, allemaal dankzij MusicMeter. Maar al die albums zijn voor mijn gevoel individueel net niet essentieel genoeg. Als geheel zijn ze zo essentieel als het maar kan. We slaan dat belangrijke jaar, 2008, gewoon lekker over en gaan verder naar 2009. En wel met muziek dat niet helemaal MuMe-proof is.

In zowel mijn basis als middelbare schooltijd was ik die ene hele slimme jongen die door iedereen aardig gevonden werd, maar niet echt bij een bepaalde groep hoorde. Ik had zeker wel wat mensen waarmee ik veel omging, maar ik voelde me toch nooit 100% op me gemak bij die vriendengroepen. In de vierde klas op de middelbare school (2007/2008) kwam ik in een hele nieuwe klas terecht, havo en vwo werden namelijk eindelijk gesplitst. Daarna was het nog een jaar aftasten, maar in de loop van de vijfde klas kreeg ik steeds meer het idee dat ik eindelijk die groep had gevonden waar ik echt bijpas.

De Jeugd van Tegenwoordig was dé act van het moment bij die groep jongens. Ik moest er niks van weten, puberale muziek. Faust, Pere Ubu, Frank Zappa, dat waren mijn helden! Wat betreft muziek was ik nog een beetje het buitenbeentje van mijn nieuwe vriendengroep. Een aantal daarvan waren naar een concert van De Jeugd in Amsterdam geweest en de maanden daarna kwam minstens elk uur wel iemand met een quote van de rappers. Ergens in 2009 (einde van de 5e klas) vroegen ze of ik meeging naar een concert van de JVT. Het leek me wel gezellig en ik ging ze voor de gein toch maar eens een kans geven.

Tot mijn eigen verbazing was het toch wel amusante muziek. De teksten waren af en toe zowaar grappig en spitsvondig. Dat had ik niet verwacht. Ik ging me verdiepen in de JVT en kwam erachter dat de act een grote, maar zeer geslaagde grap was. De leden namen zichzelf totaal niet serieus en ze verkochtten de media de grootste onzin. Het concert werd een groot feest, totale gekte - tegenwoordig zijn ze helaas een zeer treurige vertoning op het podium. Na dat concert had ik echt het idee dat ik eindelijk een vriendengroep voor het leven had gevonden.

Ironisch genoeg heeft het feit dat De Jeugd zichzelf totaal niet serieus er voor gezorgd dat ik hiphop een stuk serieuzer ben gaan nemen. Maar het heeft me voornamelijk hechte vriendschappen opgeleverd. Met vier anderen ben ik na de middelbare school gaan studeren in Groningen, nog steeds zie ik ze dagelijks. En ik weet (in zeer beperkte mate) dankzij De Jeugd bij wat voor soort mensen ik het best pas. Mijn jaarclub bij de studentenvereniging bestaat toevallig (of niet?) bijna alleen maar uit liefhebbers van de JVT en we hebben zelfs onze jaarclubnaam komt daar vandaan, al klinkt dat te eervol.

Wat vind ik er nu van?
Nog steeds vind ik de act briljant, maar muzikaal stelt het natuurlijk niet heel veel voor. Toch staat het op 4*. Nummers als Kerk, Wopwopwop (De Tentbakkers) en Centje Centje (Damsko Centje Express) zijn eigenlijk gewoon heel erg goed en voor de rest staat het vol met hilarische teksten (Sorry, Buma In Mijn zak, De Musical). En ik ben nog steeds van mening dat er weinig betere Nederlandstalige rappers zijn dan P. Fabergé/Faberyayo. Overigens prefereer ik de singles van Le Le (waar Faberyayo ook bij zit) boven die van de Jeugd.

Je hebt 2 weken om je stukjes te plaatsen en je weet echt maanden, maar dan ook echt maanden van tevoren dat je aan de beurt bent. En je hoeft niet per se 10 stations te doen. Of je geeft de beurt over als je het toch opeens te druk hebt.

Maar als ik alleen voor mezelf spreek dat ik een reis op deze manier niet zo boeiend vind, dan moet men vooral voortdoen op deze manier.

Ga maar gewoon door, Teunnis, wil het nog gewoon lezen. Wel jammer dat het tempo er niet meer in te krijgen lijkt, wat apart is aangezien de eerste paar deelnemers het wel binnen twee weken lukte.

Eens. Mensen horen geen week of langer te moeten wachten op een nieuw stukje wanneer iemand zijn muzikale reis blootlegt. Dat schiet niet op en komt ook de flow van het topic niet ten goede.

De Jeugd is cool, Vieze Fur is toch wel veruit mijn favoriet.

Iets meer tempo zou overigens inderdaad wel prettig zijn, maar een paar users hierboven gaan er wel erg fel in. Er is meer in het leven dan Musicmeter.

Ik zal het tempo flink opschroeven. Als ik voor woensdagavond nog niet mijn tiende stuk heb geschreven mag panjoe (toch?) gaan beginnen.


Vieze Fur is ook een baas, jammer dat ze een excuusneger nodig hadden

Teunnis & De Tentoonstelling der Tunes: Van Toen tot Tegenwoordig

Aflevering 6: Up on the Ladder




Op 29 december 2009 ontdekte ik de MuMeLadder. Ik kreeg eindelijk door hoe het forum hier werkte en dan kan je het populairste spel van de site moeilijk ontlopen. De finale was net een week afgelopen dus ging ik de finalenummers beluisteren. Daar maakte ik voor het eerst kennis Kate Bush, Nick Cave, Talking Heads, The Cure, The Smiths en Joy Division. Die laatste band vond ik destijd nogal raar, niet in de positieve zin. Het was voornamelijk Atmosphere waar ik moeite mee had; die clip met de Ku Klux Klan-mannetje, de trage muziek, de lage zang.

Ik besloot mee te gaan doen met de editie van 2010 en al gauw merkte ik dat er veel zou gaan veranderen in mijn muzikale carrière. Daarvoor kende ik namelijk van slechts zo'n vijftig artiesten een of meerdere nummers goed. Nu kwamen er elke dag minimaal vier nieuwe artiesten bij. Dat leidde ertoe dat ik niet alles een even goede kans kon geven en veel van mijn favoriete artiesten heb ik pas maanden of zelfs jaren later in mijn armen gesloten (Pixies is het beste voorbeeld).

Bij Joy Division duurde het niet lang voor ik ze een tweede kans gaf. She's Lost Control kwam al vroeg in het spel langs. "Verrek, toch wel een leuke bandje" dacht ik. Er volgden al gauw meer leuke nummers van ze en daarom besloot ik Unknown Pleasures te gaan proberen. Het was geen liefde op het eerste gezicht, ik was nauwelijks bekend met dit soort muziek (Pere Ubu leek er het meest op). Toch fascineerde het me; die hoge bas, de brommende gitaar en dan de stem van Ian Curtis. Ik bleef het draaien en ik vermoed dat dit het eerste album is dat mijn Top 10 is binnengekomen dankzij de MuMeLadder.

Joy Division is slechts een van de vele voorbeelden waarvoor ik de MuMeLadder dankbaar moet zijn. Als ik zo door mijn eerste paar stemmen kijk zie ik onder andere The Smashing Pumpkins, Soap&Skin, The Cure en Songs:Ohia. Zonder de MuMeLadder zou ik een aantal artiesten nooit hebben ontdekt en een hele hoop artiesten pas veel later. Hulde aan El Ninjo en Onweerwolf

Wat vind ik er nu van?
Joy Division is nog steeds een van mijn favoriete artiesten. Enkel Regina Spektor, Frank Zappa en Radiohead staan er duidelijk boven. Dan zijn er nog een aantal artiesten die met Joy Division om de vierde plek strijden wat betreft de favoriete artiest. Unknown Pleasures staat niet meer in mijn top, met name omdat de laatste drie nummers een stuk minder zijn - zeker in vergelijking met de drie ervoor. Closer heeft de plaats ingenomen, dankzij het consistentere niveau en net wat betere teksten.

De Jeugd Mijn favoriet is ook Pepijn, maar vooral dan vanwege Le Le en zijn mixtape Het Grote Gedoe. Op raptechnisch gebied heb ik de indruk dat hij zelfs de minste van de drie is (vooral live opvallend), ondanks zijn tekstueel vernuft.

EDIT: Bad timing. Over Joy Division kan ik niet meepraten.

Daar heb je helemaal gelijk in, ik bedoelde dan ook dat hij op tekstueel gebied de beste is.

Over JVT: Jammer genoeg niet zo mijn smaak. Ik vind ze niet grappig en ben ook niet weg van dat quasi-nonchalante. De producties zijn wel heel sterk.

Joy Division vind ik wel geweldig. Ook ik heb daar trouwens flink aan moeten wennen, maar dat geldt geloof ik voor zo'n beetje iedereen.

Teunnis & De Tentoonstelling der Tunes: Van Toen tot Tegenwoordig

Aflevering 7: P4K




Met de bekendste albums op MuMe, klassiekers van mijn vader en een aantal eigen ontdekkingen had ik de basis van de alternatieve muziek al redelijk gehad. Met dank aan het kleurrijke palet van de MuMeLadder kreeg ik steeds meer de behoefte om de buitenkant van het kleurenspectrum te gebruiken. Niet veel later (midden januari 2010) kwam toevalligerwijs de mogelijkheid om deze behoefte te vervullen. Ik stuitte namelijk op de Top 50 albums uit 2009 van het hier wel bekende online muziekmagazine Pitchfork. Tot mijn grote geluk was de gehele lijst te pindakazen. Nu staan er in die lijst niet echt veel obscure platen. Achteraf was het een ander lijstje dat veel betekend heeft.

Het was een lijstje van 25 andere albums die bij die download zaten. Dat lijstje bestond uit de Honorable Mentions; albums die om verschillende redenen net niet de Top 50 haalde. Omdat ik er van hou om zoiets structureel aan te pakken was mijn idee om eerst vlug de interessantste Honorable Mentions te luisteren en daarna de Top 50, in de volgorde van 50 naar 1. De nummer 49 heb ik nooit geluisterd, de nummer 50 een halve keer. Ik bleef namelijk hangen bij de HM's. Hier vond ik waar ik destijds enorm behoefte aan had, muziek dat mijn grenzen oprekte.

Zo was er de metalcore/hardcore punk van Converge, De eerste keer dat ik hem draaide had ik het volume vol open. Het opent met vier korte nummers waar je grootouders een hartstilstand van zouden krijgen, ik vond het geweldig. Ook Oneida kwam langs met hun album Rated O. Het begint met een noisy en electronische eerste cd en op cd 3 staat de meest psychedelische rock. En dan was er ook nog Emeralds, daarmee heb ik een van de meest intense muziektrips ooit gehad (zie hier een korte beschrijving). Verder was er ook nog wat dance (Lindstrøm & Prins Thomas, Washed Out, Omar-S en Delorean) waar ik tot toen nog weinig van had gehoord en andere voor mij onbekende muziek (Julianna Barwick, Fool's Gold en Kurt Vile).

Het album dat het meeste indruk op mij heeft gemaakt was de mixtape Jamz n Jemz van Javelin. Zoals de user "rabbit" zegt is het een beetje chillwave, een beetje The Avalanches en een beetje hiphop. Klinkt heel relaxt, maar het is enorm rommelig. Er is werkelijk geen touw aan vast te knopen. Pas toen het voorjaarzonnetje doorbrak viel deze plaat op zijn plaats. Ik ging op mijn fiets willekeurige routes fietsen om maar zo lang mogelijk van deze exotische cocktail van o.a. electronica, hiphop en synthpop te genieten.

Ik heb in dit verhaal gekozen om Jamz n Jemz er extra uit te lichtten, omdat dit de plaat is die het beste symboliseert wat er dankzij de Honorable Mentions van Pitchfork in mijn muzikale reis is gebeurd. Jamz n Jemz schiet alle kanten uit en weigert een duidelijk lijn te volgen. Sinds ik al die lijst heb ontdekt schiet ik zelf ook alle kanten op. Hiphop, jazz, klassiek, electronica, metal, dance of welke vorm van rock ook; alle genres hebben mijn interesse. Ik sluit geen genres uit en spreek niet onvoorwaardelijk mijn voorkeur uit.

Wat vind ik er nu van?
Jamz n Jemz is alleen maar in waardering gegroeid. Ik kwam er later pas achter dat het rommelige karakter typerend is voor mixtape, maar hier is in mijn ogen heel erg bewust omgegaan met dat karakter. Het old-skool negerkoor dat opeens opkomt na een opzwepend kort krautrock-achtig nummer en "play a slow jam" zingt en na de zesde keer abrupt wordt onderbroken door een dwarsfluit. Of eindigen met meer dan een minuut het geluid van branden houtskool om vervolgens nog 30 seconde een enorm catchy disco-deuntje erop los te laten, even een stilte laten vallen en tot slot nog 15 seconde hetzelfde deuntje in te zetten. Het kan niet gek genoeg op Jamz n Jemz.

Teunnis & De Tentoonstelling der Tunes: Van Toen tot Tegenwoordig

Aflevering 8: Techno




Ik had het forum van MusicMeter ontdekt en werd steeds meer vertrouwd met dit gedeelte van de site. De bekendere users werden ook voor mij bekend en ik wist bij wie ik moest zijn voor de beste muziek. Destijds waren er twee users die daar in uitblonken; Titmeister en herman. De top 10 van herman bestond zelfs bijna alleen maar uit 5*-sterren albums (we spreken over augustus 2010). Tegenwoordig lijkt het nergens meer naar met Pulp en de Stones. Twee onbekende platen voor mij; Kiki's Boogy Bytes en James Holden's At the Controls. Beiden uit het genre waar ik nog niet echt bekend mee was, dance. Oké, er waren wat quasi-/semi-dance acts als The Chemical Brothers, Daft Punk, Trentemøller, Fatboy Slim en Kraftwerk, maar dat stond nog ver verwijderd van wat me te wachten stond. Stiekem zeg ik niks over Booka Shade, dat zou mijn verhaal een beetje verpesten.

"Als herman dit in zijn Top 10 heeft staan, kan ik het niet langer links laten liggen", dacht ik. Vanaf de eerste klanken zat ik al op het puntje van mijn stoel. Op het moment dat Some Polyphony van Petter langskwam werd ik weggeblazen. Zoiets had ik nog nooit gehoord! Ik kende het idee van mixen wel, maar nog nooit wist een DJ mij te overtuigen. Maar ik had dan ook nog nooit dit soort dance gehoord. Daarvoor had ik het idee dan dance enkel bestond uit goedkope stamphouse of hardstyle. En dan waren er nog artiesten als The Chemical Brothers en de rest die ik hierboven noemde, maar daar waren electronica-elementen aanwezig die het verschil maakte. Dit was echte dance. Zoals ik het kende van de Tiesto & co, maar dan met kwaliteit.

Ik heb de dubbelcd twee keer achter elkaar beluisterd die avond/nacht. Het was dat de slaap me overmeesterde, anders had ik er nog langer dan die 4 uur naar kunnen luisteren. Ik opende meteen met 5*. Slechts vier platen staan bij mij vanaf het begin op 5*, een van Regina Spektor, twee van Frank Zappa en, door eerder vergeten te stemmen, Jóhann Jóhannsson. De weken, wat zeg ik, de maanden erna bleef ik deze plaat veelvuldig draaien. Ik was in september begonnen met studeren en elk weekend reisde ik 3 uur heen en terug naar mijn ouders, ik heb At the Controls grijs gedraaid in de busreizen. Letterlijk, want ik was hem na een tijdje wel een beetje zat. Gelukkig waren er nog velen andere fantastische mixen op het wereldwijde web beschikbaar.

Sinds James Holden is dance (met name minimal techno) een van de meest belangrijke genres in mijn muzikale reis. Minstens 1/3 van de muziek die ik vandaag de dag luister is dance. Soundcloud werd een veel bezochte site, vanwege de mixen die erop staan. Een mix heeft voor mij nu net zoveel waarde als een regulier album. Sterker nog, met een mix heeft de artiest nog meer vrijheid om de plaat in te vullen zoals hij dat wilt.

Tot mijn grote vreugde zijn mijn vrienden ook overstag. Twee jaar geleden viel ik ze constant lastig met (minimal) techno, sinds een half jaar luisteren sommigen niks anders meer. Awakenings Festival 2013 staat al in de planning

Wat vind ik er nu van?
At the Controls heeft ondertussen een plekje in mijn Top 10 weten te veroveren, dus je kunt wel concluderen dat ik hem nog steeds geweldig vind. Wel heb ik geleerd dat je mixplaten met mate moet draaien. Als je het te vaak luistert ga je dit soort muziek op automatische piloot luisteren, terwijl je het liefst intents mee wilt worden gedragen op de ritmische bliepjes.

Teunnis & De Tentoonstelling der Tunes: Van Toen tot Tegenwoordig

Aflevering 9: The Queen of Pop




Achter de Teunnis met de ontzettend verfijnde smaak school ook een typische student. Zo eentje die nooit naar colleges gaat, omdat hij het belangrijker vind om tot in de vroege uurtjes zich te bezatten en op die manier het belastinggeld van de hardwerkende Nederlander weggooit. Hoe kan een liefhebber van post-rock, krautrock, jazz fusion, freak folk, IDM, modern klassiek en ga zo maar door, het uitstaan om tijdens het stappen naar Taio Cruz , Flo Rida, Pitbull en meer van dat soort miskramen te moeten luisteren? In het begin had ik het daar dan ook wel moeilijk mee. Maar het was gezellig genoeg, de vreselijke muziek nam ik maar voor lief.

Als je constant wordt blootgelegd aan de Top 40 begin je steeds meer in te zien dat het zo verschrikkelijk nog niet is. Er waren genoeg nummers waar ik heel erg vrolijk van werd. Ik verstopte dat maar onder de term "guilty pleasure" - I Think I Like It van Fake Blood was overigens de grootste van allemaal. Want goed mocht ik die muziek echt niet noemen, stel je eens voor! Maar toen was daar ineens herman - ja, daar heb je hem weer! - met Madonna in zijn Top 10. "Wat zullen we nou krijgen?!" Tsja, Top 10-platen van herman moest ik een eerlijke kans geven en dat deed ik dan maar ook.

De eerste track, Hung Up, herkende ik. Dat was zo'n vijf jaar daarvoor wel een geinig hitje. Vervolgens ging het vloeiend over van de ene naar de andere fijne dansplaat. Sterker nog, dit was gewoon dance met Madonna-vocalen. Hele goede dance. Man, wat was Confessions on a Dance Floor verslavend. Na wat research kwam ik erachter dat er een hele goede reden was waarom de productie zo fijn was. Die reden heet Stuart Price. Deze man bleek een fantastische producer te zijn, onder zijn psuedoniemen The Thin White Duke en Jacques Lu Cont heeft hij een hoop sterke remixes achter zijn naam staan.

Het was dus niet zozeer dat ik de platvloerse, commerciële muziek begon te waarderen. Ik kwam er juist achter dat niet alle muziek uit de hitlijst platvloers is. De top 40-muziek waarvan ik stiekem genoot tijdens het stappen was helemaal niet zo slecht als ik mezelf voorhield. Ik hoef helemaal niet zo denigrerend te doen over bijvoorbeeld Rihanna en Katy Perry. De genres waarin zij zich begeven zijn misschien niet zo geliefd op MuMe, maar ze zijn wel de beste in hun genre. De producties zitten altijd erg goed in elkaar en vocaal brengen die twee dames echt wel wat extra - al snap ik dat Rihanna's stem niet overal gewaardeerd wordt.

Waar ik top 40-muziek voorheen al bij voorbaat bestempelde als commerciële meuk kan ik er nu veel minder bevooroordeeld naar luisteren. Een tijd geleden had ik de 20 beste nummers uit de top 40-jaarlijsten van 2009, 2010 en 2011 geselecteerd. Alle drie de lijstjes bevatte geen enkel slecht nummer. Dat was zo'n drie jaar geleden echt ondenkbaar.

Wat vind ik er nu van?
Confessions on a Dance Floor staat al sinds ik hem ken op 4,5*. Het begon als "ik weet niet goed wat ik hier van moet vinden", naar een "wow, dit is echt geweldig en zeker 5* waard, maar laat ik voorzichtig openen"-4,5* tot een "heerlijke plaat, maar mist net de X-factor voor de volle mep"-4,5*. Het feit dat Madonna - net als bij Ray of Light - volgens de verhalen een groot aandeel had in de producties, zorgt ervoor dat ik diep respect heb voor de Queen of Pop.

Teunnis van der Vaart.

Leuke afleveringen, Teunnis.

Volgende keer: Hoe Teunnis tijdens een korte crackverslaving helemaal leerde flippen op Crazy Frog

Leuke verslagen, Teunnis. Bizar dat je voorlopig eindigt met top40 pop

He, niet te veel verklappen Sander!

Leuke verslagen. En had me nooit zo gerealiseerd dat mensen via mij zelfs naar Madonna gaan luisteren.

Teunnis & De Tentoonstelling der Tunes: Van Toen tot Tegenwoordig

Aflevering 10: Feel da Vibe




Met de klassiekers (afl. 3), de MuMeLadder-klassiekers (afl. 6), dance (afl. , P4K (afl. 7) en zelfs de hitparade (afl. 9) had ik de basis voor een allround muziekliefhebber wel te pakken. Jazz en klassiek zijn niet in mijn reis beschreven, maar ook daar had ik de basiskennis en -ervaring. Het voelde de eerste jaren dat ik intensief muziek begon te luisteren ook alsof ik met een inhaalrace bezig was. Nu waren alle vakjes van de muziekkaart eindelijk grof ingekleurd. Natuurlijk moet elk vakje nog veel nauwkeuriger worden getekend - er staan nog honderden albums op mijn "To Listen"-lijstje - maar dat is allemaal verdiepende stof.

Het was eindelijk tijd om de ontwikkelingen in de muziek van dichtbij te volgen. Als geroepen kwam herman - het lijkt wel een obsessie - met de "MusicMeter: Song van het Jaar"-competitie. Voor degene die niet bekend zijn met het concept, even een korte beschrijving. Elke maand strijden de nieuwste en tofste nummers om het beste nummer van de maand te worden. Op het eind van het jaar wordt een van de nummers uit het betreffende jaar Song van het Jaar. Door hieraan mee te doen maak je kennis met de hipste muziek van het moment.

Een genre dat af en toe voorbij kwam en bij mij altijd heel goed in de smaak viel was Future Garage en al het andere dat uit de UK Garage is voortgekomen. Maar buiten dat was Future Garage ook nog eens het hipste van het hipste, een van de redenen waarom ik meedeed. Ook via James Blake kwam ik aanraking met deze muziek, zijn eerdere EP's is voornamelijk dubstep/future garage. Future Garage kwam steeds vaker langs, ook artiesten als Burial en Four Tet en de Britse hiphop (Ghostpoer, DELS) begonnen zich er mee te bemoeien.

Nu is het niet alleen maar Future Garage bij Song van het Jaar, sterker nog het is maar een klein deel. Maar ik kies dit genre, omdat hiermee heel duidelijk naar voren komt dat ik dankzij de SvhJ-competitie bovenop de nieuwste ontwikkelingen binnen de muziek zit. Het verdiepen in de oude klassiekers is op een lager pitje komen te staan en het ontdekken van de nieuwste muziek is prioriteit nummer 1 geworden.

Four Tet's Locked en Pyramid waren al voor mij de favorieten van het jaar 2011, in september kwam hij ook nog eens met een Fabriclive-release. Four Tet was voorheen vooral electronica-artiest (voor de duidelijk: da's dus geen dance), maar verraste eerst al met Locked en Pyramid (microhouse/future garage) en deed er toen nog een schepje bovenop met zijn Fabriclive. Vol met vergeten UK Garage-tracks en nieuwe Future Garage. Het was de absolute conclusie van een jaar waarin het herleefde UK Garage groeide alsof er tien kilo pokon overheen was gegooid.

Daarmee zijn we gekomen op het punt waar de Teunnis-trein zich op dit moment bevindt. We zijn al snel langs alle oude stations gereden en nu is het tijd om alle nieuwe stations zo snel mogelijk te bezoeken. Wees niet bang, onderweg komt de trein nog langs vele oude stations.

Zo, dat was hem dan.

Nu is het de beurt aan panjoe. Of wil Harderwiek nog zijn afgebroken reis afmaken?

Ik moet al jouw stukken nog lezen (vooral die laatste, dat is een retedikke plaat), maar heb echt op dit moment absoluut geen tijd voor mijn eigen reis. Ik heb het stervensdruk dit semester, en kan niet de tijd in mijn stukken steken die ze verdienen... Zet mij maar een flink stuk naar beneden in de wachtlijst, dus.

O.