menu

Massive Attack - Mezzanine (1998)

mijn stem
4,12 (1422)
1422 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Electronic
Label: Circa

  1. Angel (6:18)

    met Horace Andy

  2. Risingson (4:58)
  3. Teardrop (5:29)

    met Elizabeth Fraser

  4. Inertia Creeps (5:56)
  5. Exchange (4:11)
  6. Dissolved Girl (6:07)

    met Sarah Jay

  7. Man Next Door (5:55)

    met Horace Andy

  8. Black Milk (6:20)

    met Elizabeth Fraser

  9. Mezzanine (5:54)
  10. Group Four (8:13)

    met Elizabeth Fraser

  11. (Exchange) (4:08)

    met Horace Andy

totale tijdsduur: 1:03:29
zoeken in:
avatar van HammerHead
4,0
Een mooie donkere en warme plaat dit, zoals Zachary ook al zei: "niet duister, daarvoor breekt er teveel licht door".

Van de heerlijk stroperige ritmesectie op Risingson (ik heb 2 jaar lang niet eens beseft dat dit een Massive Attack nummer was) tot het lichtvoetige geluid van Exchange; het sluit allemaal naadloos op elkaar aan. Deze plaat is een eenheid, ondanks het licht uit de toon vallende Teardrop, wat ik ook het minste nummer vind.
Een duidelijk beter album dan het debuut, wat op mij als een bijeengeraapt zooitje voornamelijk mislukte nummers met één raak tussenstation (Unfinished Sympathy) overkwam.

Persoonlijke favorieten: Risingson, Mezzanine en Group Four.

Ik denk niet dat ik ooit nog een dergelijk degelijk werkje van deze groep kan verwachten (al heb ik de laatste nog niet geheel gehoord), maar dat hoeft van mij ook helemaal niet.

avatar van orbit
5,0
Een uitgebreider stuk over deze plaat, die nu al vele jaren mijn top10 siert... lastig. Waarom vind ik dit geweldig? Het zijn niet de scheurende gitaren, manische drums of prachtige zangstemmen in ieder geval, want die heeft MA niet.
MA heeft wel een aantal buitengewoon getalenteerde studioproducers binnen de gelederen, die werkelijk elk geluid binnenstebuiten draaien en uiteindelijk met de meest ijzingwekkende samples, keyboards en wat al niet meer in de knoppendozen en dradenkasten zit op de proppen komen

Waren hun eerdere platen nog speels, mellow en relaxed, met een duidelijke urbanvibe en de befaamde triphop-signatuur, op Mezzanine slaan de heren een geheel andere koers in. Duister, onheilspellend en broeierig. Vooral het laatste woord vind ik erg van toepassing op de muziek van MA. Er rommelt van alles onder het oppervlak, wat vals egaal lijkt, maar af en toe flink kringen maakt! Ieder nummer zit tot in de perfectie in elkaar en vormt een steentje in dit bouwwerk, wat het meest wegheeft van een grote aftertrip op een rokerige afterparty.. de partydrugs zijn nog actief, maar langzaam trekt de nevel weg en zie je spoortjes van real-life gekte en ellende opduiken. Dit is beslist een plaat in het cynische post-ecstasy tijdperk, toen de grootste pret er wel af was en mensen langzaam door het vernis van de massahype en de loze love-illusie heen begonnen prikken. Althans de mensen van MA, stel ik me zo voor

De plaat begint al meteen met donkere onderaardse slepende beats van Angel, met een vrij rock-georienteerde climax. Mooi, etherisch, maar inktzwart. Daarna komt meteen een van de hoogtepunten, Risingson, broeierigheid ten top! Precies wat ik net beschreef over die aftertrip/party ervaring.. het zit er allemaal in! "Boy-like people, make me toy-like" prachtig! Ook de afwisseling met het fluisterende stemgeluid (Horace Andy) en de bijna onmenselijke diepe tweede stem, kippenvel mensen! Teardrop is eigenlijk een buitenbeentje, liefelijk wiegeliedje van Elisabeth Fraser van Cocteau Twins met een onaardse lichtheid. Mooi, maar breekt de sfeer eigenlijk een beetje.. Het nummer daarna trekt je er gelijk weer in echter! Inertia Creeps is ook een meesterlijk nummer, traag, meanderend, bijna tribal. Heerlijk tripnummer. Daarna komt een lekker muzikaal intermezzo, vrij upbeat. Gevolgd door Dissolved Girl, met een zangeres die ook naadloos de sfeer aanvult van de broeierigheid en het thema van de afterparty Man next door is een reggae-achtige bedoening, maar wel prima in cue met de donkere atmosfeer van deze plaat. Een donker stukje dub dus, zoals Sly & Robbie of Aswad dat zouden omschrijven. Leuk detail: hier zit een sample van The Cure in verweven (dripdripdripdrip). Goed nummer! Daarna Black Milk, een redelijk upbeat nummer, weer met Fraser aan de vocals, zou zo op "Protection" kunnen. Desalniettemin toch zwaarder en meer inline met de plaat dan Teardrop imo. Het titelnummer is wellicht een van de meer broeierige nummers op de plaat, met weer die afwisseling tussen gefluister en die streng klinkende diepe stem. Group Four is een heerlijk doortrippend nummer, triphop ten top! Afwisseling tussen de twee zangeressen van de plaat, Andy.. prachtig nummer, lichter dan de rest en bijna een soort verzoening op de plaat na wat roerige momenten Daarna krijgen we de uitluiding weer in dezelfde trant als het intermezzo Exchange.. beetje blue lines-achtig zelfs. Maar het kabbelt heerlijk weg naar een welverdiende rust na een enerverende luistersessie.

Een monumentale plaat! Zoals ze in dat genre, of in welk ander genre, maar zelden worden gemaakt. Als alle "zwarte" muziek zo zou klinken zou ik er meteen hooked aan zijn.. Een retedikke 5* en deze plaat zal altijd in mijn geheugen blijven hangen, ook al staat hij misschien ooit niet meer bij mijn top10 (wat natuurlijk ook maar een arbitrair concept is )

Afsluitend kan ik zeggen (Risingson):
"... And now's about the time you gotta leave all These good people...dream on ..."

avatar van aERodynamIC
5,0
Hoogste tijd om 5* lievelingetje Mezzanine van Massive Attack eens onder de loep te nemen.
Mijn persoonlijke voorgeschiedenis met deze band is een ietwat merkwaardige.
Unfinished Sympathy van het debuut vond ik toen het een hit was eigenlijk maar zo zo (en volgens mij bedek ik het nu nog met de mantel der liefde). Dat bijbehorende album gleed dus ook volledig langs me heen. De opvolger daarvan mocht weer wel rekenen op enige belangstelling. Ik draaide het niet echt veel en de klik was niet heel erg groot, maar het kon er mee door. Ik besefte toen ook dat het dezelfde band was van die hit (die ik al wat beter begon te pruimen).
En toen zat dit Mezzanine er aan te komen. Gezien het feit deze sound ineens erg populair was viel de aankomende release er van mij zeker ook op. Sterker: ik keek er enorm naar uit (Unfinished Sympathy waardeerde ik inmiddels volledig). En Dummy van Portishead was een enorme favoriet van mij geworden.
Nu zal ik zometeen de vergelijkingen met deze band achterwege gaan laten simpelweg omdat ze nergens op slaan, ook termen als herfstachtig, glaasje wijn, open haardvuur, loungy of lekker chillen zal ik vermijden.
De reden daarvoor is heel simpel: je doet er dit album een groot onrecht mee!
Alleen opener Angel al. Dat tergende, haast treiterende. Hier staat dus echt wat te gebeuren en de spanning is om te snijden. Woorden waar ik wel in het wilde weg mee kan smijten zijn luguber, duister, donker, onheilspellend. Maar eigenlijk kan ik dat nu ook wel weg laten, want de meeste voorgangers die wat geschreven hebben over dit album hebben die termen ook wel voorbij laten komen. De vocalen van Andy vind ik overigens zorgen voor een wat luchtige toon tegenover de aggresieve gitaarriffs. Ik denk een grote reden waarom ik dit album ook zo hoog heb zitten. Het is er eentje van vele contrasten binnen de nummers zelf.
Risingson heeft dat lekker lome gevoel waar Massive Attack zo goed in is (ook op de vorige cd's). Dat heerlijke herhalende ook: één grote, vloeiende voortgang. Ondanks de loomheid herbergt het ook wat beangstigends. Inclusief Velvet Underground-sample (I Found a Reason).
Teardrop zorgde er voor dat de verwachtingen voor dit album abnormaal hoog gespannen waren bij mij. Wat een betoverend nummer is dit nog steeds. Cocteau Twin Liz Fraser is natuurlijk heel veel eer verschuldigd voor haar hemelse zang op dit nummer. Hiermee trekt ze het op naar eenzame hoogten. Zo hoog dat het haast ijl wordt.
Inertia Creeps is nog steeds een grote persoonlijke favoriet. Ik vind dit een vooral een heerlijk, stuwend nummer die toewerkt naar een hoogtepunt dat eigenlijk nooit echt komt. Vlijmscherp gaat het voort, en voordat je er erg in hebt ben je begonnen aan Exchange. Telkens als dit nummer van start gaat denk ik altijd heel even dat er een andere cd opgestart is. Huh? Toch die termen die ik wilde gaan mijden gaan gebruiken? Het is opeens veel kalmer, er gaat geen dreiging van uit. Is dit niet Moon Safari van Air die toch per ongeluk (shuffle) draait nu? Nee dus. Het lijkt wel alsof de heren medelijden hebben gekregen met ons arme luisteraars en ons even een moment gunnen om bij te komen. Dank u daarvoor, het was nodig
Gelukkig hakken we er met Dissolved Girl niet genadeloos opnieuw in. Sara Jay mag hier de vocalen verzorgen. En dan slaat de vertwijfeling na 2 en een halve minuut toe. Ongemerkt is het nummer zich wel degelijk gaan verwijderen van het lievige van Exchange. Hoe mooi ze ook zingt, het lijkt wel of ze in een nachtmerrie is terecht gekomen en met de meest grote glimlach dapper door staat te zingen alsof er niks aan de hand is, ons luisteraars vervolgens in een lichte staat van verwarring achterlatend.
Man Next Door is dan weer veel toegankelijker. Misschien door de sample 10.15 Saturday Night van The Cure (toegankelijk en The Cure in 1 zin bij een recensie van dit album: toch wel opvallend).
Black Milk krijgt meteen al meerwaarde door de zang van Frazer. Wat dat aan gaat sluiten haar vocalen naadloos aan bij de instrumentatie. Een fantastische zet om haar te vragen mee te doen aan dit album.
Titelnummer Mezzanine is er weer eentje uit de categorie 'heerlijke flow'. Is het raar als ik dit nummer iets heel sensueels vind hebben? Mede-user Faber de Echtste schreef dit een echte sexplaat te vinden. In die richting denk ik dus totaal niet als ik de term sensueel gebruik. Want sexplaat is nu niet bepaald een term die bij mij als eerste naar binnen schiet als ik aan deze cd denk.
Group Four bevat wederom vocalen verzorgd door Liz Frazer, alleen vind ik haar hier veel minder een hoofdrol hebben. Hier is het meer onderdeel van het grote geheel. Acht minuten lang in trance raken is het gevolg van beluistering naar dit nummer. Je komt bijna gedrogeerd tevoorschijn na die 8 minuten.
En aan het einde is ie er weer: Exchange. Haast pesterig lijkt het wel of ze je kenbaar willen maken dat de cd ten einde is. De aftiteling is al volop begonnen en jij hebt dat nog niet eens in de gaten. Sufkop: wegwezen hier. Zoek de heldere donkere buitenlucht nu maar op. Het is mooi geweest.
Zelden zo bedwelmd kunnen raken door muziek, daar is geen chloroform voor nodig .............

avatar van herman
4,5
Ook dit album heb ik weer 's van stal gehaald in het kader van 'Een maand geen nieuwe muziek? Dan stoffen we maar wat oude platen af.'

Nu moet ik zeggen dat ik nooit overmatig geïmponeerd ben geweest door Mezzanine. Indertijd werd je op MTV doodgegooid met het foetus-clipje en op een gegeven moment was ik dat nummer zo zat dat ik dit album op een bandje heb gezet om het nummer niet meer te hoeven horen als ik dit album draaide. Sowieso werd ik toen al meer gegrepen door het debuut met zijn warme, broeierige en liefdevolle klanken. Dit album schiet daar voor mij vaak in door en ik ben eigenlijk ook wel een beetje verbaasd over de klassiekerstatus van dit album (op het moment van schrijven op 60 in de top 250 ). Die zou ik dan meer nog aan het vergelijkbare Maxinquaye van Tricky (en zelfs zijn 2 platen daarna) toebedelen.

De plaat begint met de vier bekendste nummers, waarvan ik Teardrop inmiddels wel weer redelijk aan kan horen. Wat wel hielp is dat het op een gegeven moment langs kwam in de serie Prison Break. Zo uit het niets wist het me toch wel behoorlijk te grijpen. Het werd ook wel erg goed gebruikt (volgens mij is het ook het enige bestaande nummer dat werd gebruikt in de eerste twee seizoenen van de serie, dus dat zegt ook wel wat). Het is natuurlijk ook een fantastisch nummer en ik vind jammer dat het zo is stuk gedraaid. Opener Angel was vroeger een favoriet, maar kan me evenals Rising Son niet echt meer boeien. Overigens is de remix van Damon Albarn en Graham Coxon op de single wel weer de moeite waard. Van de singles is het hectische Inertia Creeps altijd mijn lievelingsnummer geweest, maar helaas heeft dat na 10 jaar ook wel een beetje aan impact verloren.

Gelukkig komt de plaat al snel in een wat beter vaarwater: de flow die wordt opgepakt na het niemendalletje Exchange spreekt me veel meer aan. Dissolved Girl is een werkelijk fantastisch nummer met een slepende baslijn, urgente melodieën en zeer droevige intense zang ("i need a little love to ease the pain..."). En wat een magistrale climax ook.

Man Next Door is mijn tweede favoriet: ik ben sowieso wel fan van de nummers waarop Horacy Andy zingt. Zag hem ook ooit eens live (naast een paar keer met Massive Attack ook solo) en hij heeft gewoon een uitermate prettige stem. Een mooi traag nummer dat me qua sfeer wel wat terug doet denken aan het debuut. Grappig ook die samples van Led Zeppelin en The Cure; de laatste keer dat ik dit album draaide kende ik van beide bands maar een paar nummers en haalde ik dit soort dingen er echt niet uit.

Daarna wordt het weer langzaam minder. Black Milk gaat lekker lang door en dat is zeker niet onprettig; beetje bij beetje word je in een soort trance gespeeld. Met name het koortje geeft het een fijne meerwaarde. Het heeft ook wel een beetje wat van Portishead ten tijde van Dummy, eigenlijk. Moet zeggen dat ik Portishead wel een (of twee?) klasse beter vind. Het titelnummer is ook al een hoogvlieger, vocaal gezien eigenlijk het beste van de plaat. Mooie zanglijnen die elkaar af en toe knap aanvullen. Sowieso knap hoe de zang en muziek hier op elkaar inspelen. Helaas bloedt het een beetje dood op het einde. Group Four vind ik ook wat minder, al is de plotselinge wending wel een mooi slotakkoord van dit album.

Het allerlaatste nummer zie ik dan ook een beetje als aftitelingsmuziek (zoals iemand al schreef). Prettig aftitelingsmuziek, dat zeker. Fijn einde van een plaat die me nooit helemaal heeft weten te grijpen. Misschien omdat ie me soms te wat makkelijk in de oren klinkt, er een wat gekunsteld donker sfeertje overheen ligt. Maar omdat het muzikaal allemaal dik in orde is en er in ieder geval twee briljante nummers opstaan toch wel een plaat die niet zo'n dikke laag stof verdient.

avatar van Mandylion
4,5
€ 8,- voor een album dat ik al een tijdje wilde hebben door nieuwsgierigmakende berichten is toch niet veel, en dus heb ik de verleiding niet weerstaan en sindsdien is Mezzanine (wat een mooi woord al) in mijn bezit. Eerst een paar keer geluisterd onderweg in de auto, en toen een paar keer thuis, wat erg leuk was, want toen hoorde ik nog wat extra details die ik nog niet had gehoord door de autoruis, zoals het begin van Angel, overgangen tussen nummers en een vreemd vals geluidje bij Black Milk. Leuk is dan ook dat je dans-achtige bewegingen kan maken, wat goed past bij het album, met nog herinneringen aan rijden door de Ardennen (die ik bij Teardrop voor me zie) en de chaotische buitenkant van Antwerpen (dat misschien wel chaotisch is geworden door Inertia Creeps). Maar goed, even terug naar het album.

Sinds anderhalf luister ik zeer graag naar The Gathering, en als ik recensies over hen bekeek (vooral bij hun latere werk), werd Massive Attack nogal eens aangehaald. Waarom dat is, hoorde ik gelijk in Angel, een erg bijzonder nummer (vooral toen ik erachter kwam dat het om een man ging die dit zong, en wel dezelfde Horace Andy als bij Man Next Door! Dat had ik zelf nooit geraden). De combinatie van de beats en rock, ik werd er gelijk vrolijk van, maar dan niet op de letterlijke manier, want de muziek is inderdaad nachtelijk duister. Toen ik voor het eerst naar het album luisterde, vond ik het dan ook al gelijk leuk. Bij de tweede keer zakte dat helaas in, om vervolgens weer te gaan groeien. In ieder geval vind ik de opener al gelijk erg goed.

Risingson houdt dit niveau vol door veel leuke geluidsdingen die overigens de rest van het album doorgaan, wat goed in mijn smaak past. En om maar weer over The Gathering te beginnen, één van hun nummers dat naar mijn mening het meest geïnspireerd lijkt op Massive Attack, heet These Good People, een titel die nergens op sloeg, vond ik. Totdat exact die drie worden in Risingson voorbij schoven...

Ook Teardrop valt zeer in de smaak bij mij. De sfeer is heel anders, maar prachtig. De zang is erg mooi en de melodie is aparter dan op het eerste gezicht lijkt. Vooral het doorgaande achtergrondgeluid past erg goed in het nummer. En het laatste stuk wekt verwachtingen op die niet worden ingelost en daardoor een soort losgelaten gevoel geven. Mooi gedaan.

Met Inertia Creeps keren we weer terug naar de duistere en enge sferen, zeer apart. Het gaat maar door en de aparte ritmes en invloeden doen het nummer veel goed. In onheilspellende tonen eindigt het, tot een zeer relaxt geluidje infadet en het begin van tussendoortje Exchange aankondigt, een nummer waarover ik hier al veel discussies heb gezien wat betreft het nut ervan. Ik vind Exchange niet echt bijzonder, maar toch wel even een fijn intermezzo van Mezzanine (sorry voor deze flauwe woordcombinatie). Aan het eind flipt het nummer even en gaat zo over in Dissolved Girl, een nummer dat pas later bij mij naar de voorgrond trad. Het gaat vrij lang door maar blijft eigenlijk best interessant. En er zit een mooi rockstuk in.

Dit gaat dan weer over in Man Next Door, een wel zeer aparte cover als je naar het origineel luistert (hoewel ik heb gehoord dat het eigenlijk een cover is van een andere cover die al veel elektronischer klonk dan het origineel). Zoals eerder wordt er lekker gesampled maar het zijn de lage tonen en het prachtige ritme die het samen met de zang bij mij doen. Erg mooi nummer.

Black Milk is ook een nummer dat ik eigenlijk wel aan de lange kant vind, maar het zweverige en dromerige dat daarbij ontstaat is wel weer mooi en het past goed in het album. Zoiets geldt ook voor het titelnummer. Eigenlijk heeft het album het daar wel een beetje gehad vind ik, hoewel er nog aardig wat goede momenten zijn en als geheel blijft het goed klinken. Group Four vind ik vervolgens best leuk, en vooral die uitbarsting is ook goed, maar ik merk dat het eigenlijk nog wel wat wennen is aan het einde van dit bijzondere album, dat nog een extra afsluiting beleeft aan (Exchange), een goede afsluiter.

Al met al vind ik toch dat we hier te stellen hebben met een aardig briljant album, waarvan ik erg blij ben dat ik het heb ontdekt. Dat veel nummers nogal eens door mijn hoofd spoken duidt, hoewel het erg vervelend kan zijn, hier ook op. En het voelt ook zoals ik al heb gehoord van anderen: dit is een bijzonder album en een pionier in het mengen van stijlen. En dat het duister is, is door niemand overdreven, en dat is een groot pluspunt. Maar daardoorheen is het ook mooi, spannend, swingend, verdrietig, sexy en dromerig! Geweldige muziek.

avatar van Gajarigon
3,5
Opener Angel is een schot in de roos, een broeierig nummer dat zich snel onder je huid nestelt, en uitstekend spanning weet op te bouwen. Risingson is wat minder, iets te repetitief naar mijn smaak - een struikelblok dat ik meestal tegenkom bij electronica. Teardrop is die andere klassieker. De zoete zang vloekt een beetje met de sfeer van de rest van het album, maar op zich beschouwd een érg mooi nummer, het ideale nummer om iemand te laten kennismaken met Massive Attack. Het soort muziek dat je meteen naar hogere sferen brengt.

Vervolgens komen er wat Oosterse invloeden in de muziek, met de nogal bruuske overgang naar Intertia Creeps. Een wat vreemde wending in de muziek, want met Exchange komt er een soort overgangsnummer. Ideaal als achtergrondmuziekje, maar met de koptelefoon irritant repetitief.

Tweede helft van het album dan, met de geslaagde combo Dissolved Girl en Man Next Door, waarvan de drums wat aan When the Levee Breaks doen denken. Hierna zakt het album helaas als een pudding in elkaar, alsof ze plots creatieve bloedarmoede kregen. Geen spetterende finale, eerder een kwartier lange fade-out. Erg spijtig.

avatar van deric raven
5,0
Mezzanine.
Verheffing van een achtergestelde lening.
Investering in de toekomst van Massive Attack.

De acts uit Bristol hebben allen een duister sfeertje.
Tricky, Portishead en Massive Attack.
Mezzanine gaat nog een stap verder.
De Unknown Pleasures van de Triphop.
Tripgoth.

Angel is het verslag van een stervend persoon.
Goedgelovig aan het wachten op een mooie witte verschijnsel.
Die hem mee neemt naar het hiernamaals.
De zwarte engel des doods komt zijn ziel op eisen.
Eerst fluistert hij wat in het oor.
De hemel is vernietigd.
Een geschrokken grimas op het gezicht.
Waarna het lampje uit gaat.

Het spookachtige van Risingson.
Gefrustreerde zang van 3D en Daddy G.
Spanningen binnen de band.
Opnameproces bemoeilijkt.
Bewuste keuze om dit naar buiten te brengen.
Resulterend in een song.

De clip van Teardrop.
Een ongeboren kind.
Niet wetend of hij de bevalling zal overleven.
Niet wetend of hij er klaar voor zal zijn.
Glansrijke rol van Elizabeth Fraser.
Die bij samenwerkingsprojecten al eerder zichzelf oversteeg.
Getuige haar aandeel in Song To The Siren van This Mortal Coil.

Inertia Creeps is de woekering in een lichaam.
Kankercellen die zich langzaam maar slopend vermenigvuldigen.
Onwetendheid dat je van binnen totaal weg gevreten wordt.

Exchange.
Verraad van overspel.
Mannen kunnen niet liegen.
Sfeer van Barry White.
Die met zijn romantische stem al vrouwen kon bedriegen.
Doelbewust ontbreken van zang.
Suggestie is genoeg.
De afsluitende versie is met die aanvulling juist minder sterk.

Dissolved Girl.
Bijna fluisterend.
Een groot geheim mee dragen.
Onbeantwoord.
De verscheurde bladzijde uit een dagboek.

Man Next Door.
Wie kun je beter vertrouwen.
De motorrijder met tatoeages aan de ene kant.
De politieagent van tegenover.
Zoek je veiligheid bij de laatste.
Blijkt juist hij de kindermoordenaar te zijn.
Verantwoord gebruik van 10:15 Saturday Night van The Cure.

Black Milk in White Coffee.
Bewijs dat blanke zangeressen soulvol kunnen klinken.
Ademen.
Rustpunt.

Mezzanine.
Afrekening met het verleden.
Stap voorwaarts.
Eigen beslissingen.
Compromisloos.
Schijt aan de platenbazen.
Geen tweede Unfinished Sympathy.

Group Four.
Zelfbewustwording.
Logisch vervolg op Karmacoma van Protection.
Het boven jezelf uit stijgen.
De stervende die zichzelf van boven af ziet liggen.
Het lichaam als leeg omhulsel.
De cirkel is weer rond.

avatar van Ataloona
4,0
Mezzanine

In het recensie topic werd mij door Hoi123 gevraagd dit album van een recensie te voorzien.
Dat doe ik maar al te graag.

Dit album is heerlijk duister, mysterieus. Het pakt je, het besluipt je en als je even niet oplet pakt het je bij de keel om je mee te sleuren in onheil. Dit album kun je meerdere belevenissen geven. Deric Raven beschrijft een belevenis al prachtig en zo zijn er meer belevenissen.
Zonder ook maar naar de tekst te luisteren zie je in je fantasie een film over een duistere overval verteld door 2 kanten. De vrouwen en de mannen...

1. Angel.

Dit begint zo spannend. Erg onheilspellend geluid. Een geniale beat. Spannende geluiden. Is dit een gewoon muziek album? Nee. De toon word al gezet met dit eerste nummer. Het word sterk gezongen.
De beat veranderd. Het word harder, spannender. Damn het word weer rustig om later weer uit te barsten.De toon is zeker gezet.
Scherpe gitaren klinken. Het nummer komt tot zijn climax. Om weer rustig te eindigen. 5*

2. Risingson.

Begint onheilspellend. Huh weerwolven? Ik hoor vreemde geluiden. Er komt een beat. Er klinkt zang. Ik word er gelijk ingetrokken. De 2 zangers wisselen elkaar mooi af. Een mooie gitaarsound komt er bij. Prachtige sfeer word er gecreeërd. 4.5*

3. Teardrop.

Mijn favoriete nummer van het album.
Het begint prachtig met een lekkere beat. Er komen snaren bij. Ik stel me regen voor op een donkere dag. Een vrouw lijkt verdrietig maar ook blij en laat dat met een prachtige stem blijken.
Die piano er bij ''ties the song really together'' om ''The Dude'' maar te quoten. 5*

4. Inertia Creeps.

Dit begint een beetje om zijn indisch. Zo lijkt het. Een beetje vreemd maar mysterieus. Geweldige drums klinken. Dit is zo'n nummer die je meeneemt in een zwart gat en je de mystieken van een andere wereld laat ontdekken. "Het komt langzaam naar boven" word er gezongen. Het is zo verdraaide spannend. Dan klinkt er ook nog eens een rustige maar mooie gitaar. Damn dit is goed. Op een minuut van het eind ongeveer komt het nog even flink los. Nice!!
5*

5. Exchange.

Begint rustig en lekker. Eindelijk ben je een beetje los van de spanning van de voorgaande nummers. Een lekkere beat. Rustige piano klanken. Mooi begeleid door de bas. Met koptelefoon helemaal mooi.
Het geluid cirkelt mooi door je heen. Het heeft iets mystieks. Prachtig.
Mooi instrumentaal. Je koelt even af om door het volgende nummer weer gepakt te worden. 5*

6. Dissolved Girl.

Begint gelijk snel om je ook zo snel mogelijk mee te sleuren.
Een serieuze bas met een piano die er soms een keer door heen mag klinken. Er komt een lekkere beat. En er volgt een prachtige vrouwelijke stem. De gitaar komt er bij. En het mysterieuze sfeertje is er weer. Het lijkt een rustig nummer te zijn maar niets is minder waar. Ongeveer na een derde van het nummer volgt er een uitbarsting van gitaar geweld. Als de storm gaat liggen volgt er een energieke beat en de gitaar komt rustig terug. Het nummer vervolgt weer zoals het begin van het nummer. 4.5*

7. Man Next Door.

Begint wat vreemd met een redelijke beat. Er komt een geweldige bas bij. Klinkt goed. De beat word harder. Dit klinkt sterk. De man die hier zingt zingt dit prachtig. Een andere manier is er gewoon niet voor dit nummer. Hij zingt dit werkelijk prachtig!! Voor de rest van het nummer blijft dit het zelfde. Geen spannend nummer dus maar nog steeds een 4*

8. Black Milk.

begint leuk met een piano in een lege hal met een bas en drumstel. Het is een donkere hal. De vrouw zingt met duistere emotie in haar stel. Dit is weer lekker mysterieus. Aan het eind van het nummer word het weer wat anders maar het nummer is niet zo bijzonder. een 4*

9. Mezzanine.

Begint heel mysterieus. Een lekker deuntje, sterke beat, goede bas. Erg spannend gezongen. Op de achtergrond hoor ik nog een gitaar wat toch nog enigzinds ontspannend klinkt. Over het hele nummer zijn zeer vreemde geluiden te horen wat het allemaal zeer onheilspellend maakt. Daar houd ik wel van. Zeer Sterk nummer. 5*

10. Group Four.

Het langste nummer van het album.
Begint heel spannend. Net of je in een spannende situatie zit.
Op de achtergrond is een onheilspellende beat te horen en de gitaar maakt het wel heel erg spannend. In een klap verandert het nummer. Een man verteld zijn verhaal. Dan komt een vrouw die haar verhaal doet. Onnder begeleiding van heerlijke muziek. Goed nummer maar zeker niet het beste. 4.5*

11. (Exchange)

Een reprise van Exchange. Heerlijk rustig. Cirkelt wat rond in je gedachten. Geweldige afsluiter. 5*

Kortom: Geweldig album waar je verschillende belevenissen aan kunt koppelen. Waarschijnlijk komt dit album in mijn top 10.
Voor nu een verhoging van 4* naar 5*

avatar van panjoe
4,0
panjoe (moderator)
Het kan aan mij liggen, maar het popgedeelte is mij niet helemaal duidelijk. Ik ben Mezzanine gaan luisteren vanwege zijn hoge positionering en mijn interesse in triphop, en ik ben zeker niet teleurgesteld. Ik hoopte op iets dat in de buurt kwam van DJ Shadow (aan de hiphop kant van de triphop) maar dit gaat meer in de richting van Portishead - en verder. Sfeer is troef op Mezzanine, en er is dan ook zeker geen tekort aan. Dat ligt denk ik aan de contrasten in sfeer: rustgevend en onheilspellend tegelijk, waardoor het blijft boeien zonder ergens te druk te worden.

avatar van dazzler
5,0
MEZZANINE 1998

Als een gepantserde kever sleept Angel je het album binnen.
Het korte geklik van zijn chitine schild contrasteert met het venijnige gitaarwerk.
De spaarzame vocalen kleuren de track die qua opbouw aan Dead Can Dance doet denken.

Risingson zet ons meteen in de juiste groove: Portishead met dub ambities. Vet cool.
Dat de jaren 90 het woord crossover een nieuwe dimensie gaven is een understatement.
Toch verstoort de wat dunne stem van de zanger de pret enigszins. De muziek is dik in orde.

Teardrop is een juweeltje. Minimalistisch in zijn soort, maar tegelijk toch met een krokant randje.
Van het juiste akkoorden schema voorzien om Elisabeth Fraser een nieuw forum te gunnen
na het ontbinden van Cocteau Twins. Het vocale arrangement lijkt me dan ook van haar.

Haal je tamboerijn en toeter maar uit de kast, want op Inertia Creeps gaat Massive Attack
weer behoorlijk etnisch. Opnieuw voel ik enige verwantschap met Dead Can Dance. Het lijkt
wel of Massive Attack een drum 'n' bass variant brengt van DCDs zuiderse roffels (Spiritchaser).

Exhange paart de muzikaliteit van Air aan de filmische beats van Portishead.
Dat zorgt zonder meer voor een jazzy injectie. Muziek om bepaalde dingen bij te doen.
De opbouw van het album verloopt tot hiertoe perfect. Een instrumental op nummertje vijf.

Dissolved Girl start al helemaal als All I Need van Air. Maar Moon Safari en Mezzanine zijn
dan ook tijdgenoten, broer en zus. De Britten omarmen de beat, de Fransen de melodie.
Het eerste nummer trouwens dat zichzelf wat meer ten dienste stelt van de zanglijn.

Het lijdt weinig twijfel dat de gastzangers het niveau van het album optrekken.
Horace Andy maakt van Man Next Door zowaar een echte song. Met de druiper
van Robert Smith in de achterkeuken zelfs voorzien van een vleugje humor.

Black Milk heeft een blinkende piano in de achtergrond. Een nummer
dat de nodige suspense in zich draagt en met Fraser als de perfecte vertolker.
Toch treedt de song iets te lang in hetzelfde spoor. Pas aan het einde krijgt ie wat kleur.

Mezzanine is een topnummer. Een compositie waar de inkleuring primeert op de basis.
En dit keer vocaal best in orde, zonder dat men beroep moest doen op gastzangers.
Het lijkt soms even of je naar een slaperige Neil Tennant zit te luisteren.

Heel wat albums uit het genre pakken uit met tracks die tot ver over de 6 minuten lopen.
En het moet gezegd dat een hypnotiserende beat de nodige tijd vraagt om te kunnen inwerken
op je geest. Toch resulteert de optelsom van al die lange composities in een wel erg lange reis.

Group Four is dan een nummer dat nogal ongelegen komt aan het einde van de rit.
Ik weet ook niet precies of Frasers kristallen stemgeluid zo'n fluisterende gozer verdraagt.
Voorlopig het minste nummer van een anders erg sterk album. Maar als Group Four
dan zachtjes brommend begint te rocken, kan ik er toch wel weer weg mee.

De echo van Horace Andy in track 11 beschouwen we als een mistige reprise.

avatar van andnino
5,0
Ik ben nog steeds niet zo'n enorme fan van de Exchanges en Mezzanine (het nummer), maar omwille van de rest moet ik nu toch wel verhogen. Op Mezzanine staan niet een paar prachtnummers, maar echt een hele reeks klassiekers (of zouden-moeten-zijn-klassiekers). Teardrop was natuurlijk een vroege favoriet, en daarna kwamen Angel en Group Four. Maar nu ben ik ook echt verslingerd aan Inertia Creeps en Black Milk. Misschien moeten de twijfelaars nog wat beter inzinken. Als dat nog gebeurt, dan maak ik er vijf sterren van.

avatar van ASman
5,0
Sinds ik terug op MuMe actief ben, ben ik volledig de metal ingedoken. Vandaar dat mijn volledige activiteit hierzo zich nagenoeg volledig op dat genre, en alles wat eraan vasthangt, is gaan concentreren.
Af en toe is het echter ook eens tijd om wat bij een album uit een ander genre te plaatsen. Mijn oog viel hierbij op Massive Attack's meesterwerk: het onovertroffen Mezzanine.

Elektronische muziek, het doet mij doorgaans niet bijzonder veel. Het vergt daarom ook een werk van uitzonderlijke klasse om mij in dit genre te beroeren. Mezzanine is een album dat als geen ander broeierig, duister, mysterieus en tegelijkertijd ook wondermooi weet te zijn. Iedere luisterbeurt haalt nieuwe klanken en nieuwe elementen naarboven die je bij de vorige draaibeurt nog niet had ontdekt. Van de dreigende beats tot de samples tot de atmosferische effecten en soundscapes, zonder daarbij de schitterende gastrollen van vocale klasbakken als Horace Andy en Cocteau Twins' Elizabeth Fraser over het hoofd te zien...ieder element van de muziek is erop gericht om zich voor onbepaalde tijd in je hoofd te nestelen.

Wat mij betreft is Mezzanine een once-in-a-lifetime album, waar de sterren gunstig stonden bij het componeren. Veel woorden kan ik er niet over schrijven, want woorden kunnen geen recht doen aan een belevenis als deze. In een alternatieve non-metal top 10 vloog deze er zonder ook maar de geringste twijfel in - en met de karrenvracht aan fantastische muziek die in een onuitputbaar aantal genres doorheen de jaren gemaakt werd, wil dat heel wat zeggen.

avatar van adri1982
4,5
Stem voor dit album met een halve ster verhoogt naar 4,5*. Dat verdient dit album, omdat het enkel maar uit mooi(e) (uitgewerkte) nummers bestaat.

Naast de drie prachtige singles Angel (met reggaezanger Horace Andy, Risingson en Teardrop (met zangeres Elizbeth Fraser) staan op dit album o.a. ook het zweverige Exchange in twee uitvoeringen. Op de laatste is wederom Horace Andy te horen die meezingt op de mysterieus klinkende triphop-ballad Man Next Door. Daarnaast worden Dissolved Girl, Black Milk en Group Four uitmuntend geassisteerd, de eerstgenoemde door Sarah Jay, de laatste twee wederom door Elizabeth Fraser. Het geluid van dit album beval mij ook zeer goed.

Gast
geplaatst: vandaag om 06:20 uur

geplaatst: vandaag om 06:20 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.