The Cure - 4:13 Dream (2008)

Ik ga hem morgen kopen.

Maar ik vind achteraf over deze plaat gaan zeiken niet kunnen. The Cure heeft verdorie 4 singles van te voren uitgebracht en als die je niet bevallen, koop je de plaat toch ook niet?

Als Cure liefhebber van het eerste uur (volg de band al vanaf Three imaginary boys) keek ik erg uit naar het nieuwe album, hun laatste album vond ik niet echt bijzonder.
Mijn top 5 cure albums (ter referentie) zijn;
1. Seventeen seconds
2. Faith
3. Pornography
4. T.I.B/Boys dont cry
5. Disintegration
Dat zegt misschien iets over dat ik in het verleden ben blijven hangen, maar vind deze nu eenmaal de muziek zoals ik die graag hoor en ben zeker minder van de hier op MM leuke omschrijving huppelcure
Na een paar luisterbeurten sluit me ten eerste direkt aan bij Suicidopolis, het geluid is niet goed(maar dat noem ik al tijden bij vele nieuwe albums en re-masters) en het ontbreken van dynamamiek neemt een groot deel van de muziekbeleving weg.
Inhoudelijk zitten er naast de wat meer poppy nummers ook goede, meer mijn smaak, nummers tussen zoals Underneath the Stars, Switch en The Scream.
Voorlopig toch wel positief en absuluut veel beter dan de laatste Cure.

Beste man, ik heb 19,99€ gedokt voor dit schijfje. Bijgevolg dunkt het me dat ik er zoveel op mag zeiken als ik wil, en zelfs meer als ik daar zin in heb.

Verder heb je niet gelezen wat ik heb geschreven. Misschien ben je er diagonaal over gegaan, of heb je gewoon gelezen wat je er in wou lezen, maar lezen wat er staat, dat heb je niet gedaan. Maar dat terzijde, als je persé over de singles wil beginnen...

Als jarenlang trouw fan, in het bezit van elk album, nagenoeg elke single, en nog een hoop andere opnames daarnaast, vaak in meerdere exemplaren (u kent dat wel, een franse persing, een duitse persing, een USA editie, een picture vinyl, de 7", de 12", de CDS, een numbered limited edition, enzoverder, enzovoorts), heb ik behoorlijk veel last van "completitis" wat The Cure betreft. Dus, ja, tuurlijk heb ik alle nieuwe singles gekocht, zowel de CD als de LP versies. Behalve die remix ep, daar weiger ik geld aan te geven. Anyway, één van de redenen, afgezien van completitis, waarom ik ook de LP versies heb aangeschaft, is omdat ik op voorhand al een beetje bang was voor de productie/mastering van het nieuwe materiaal, zeker gezien voorganger "The Cure" die al onheil voorspelde, en hoopte dat de vinyl versies beter, of toch zeker dynamischer, zouden klinken. Ijdele hoop, zo bleek zeer snel. M.a.w., de singles klinken naar mijn bescheiden mening inderdaad ook niet geweldig, maar...

Ten eerste was het op voorhand gezegd dat de single versies andere mixen zouden zijn dan de versies op het album. Dus, aangezien ik, nogmaals, de nummers op zich niet slecht vond, had ik nog hoop dat de versies op het full album beter zouden klinken. Toegegeven dat The Only One met gemak mijn minst favoriete nummer is van het nieuwe materiaal, maar B-kant NY Trip vond (en vind) ik zo fantastisch dat mijn enthousiasme voor het nieuwe materiaal vanaf de eerste single zeker aangewakkerd was.

The Only One viel nog mee kwa geluidsslachting, maar de single versie van Freakshow, met zijn gemiddelde RMS niveau dat schommelt tussen de -7 en -6dB, wat een absoluut volstrekt belachelijk niveau is, zeker voor zo'n nummer, voorspelde niet veel goeds. B-kant All Kinds Of Stuff, alhoewel weeral op zich zeker geen slecht nummer, lijdde duidelijk onder deze behandeling. Het nummer klinkt veel te druk en opgefokt, om nog maar te zwijgen over aggressief. Sleep When I'm Dead hielt hetzelfde niveau aan, maar, wonder o wonder, The Perfect Boy viel ineens terug met 4dB RMS, en ademde terug een ietsiepietsie meer. Een teken dat ze de gaspedaal dan toch aan het terugtrekken waren voor het album?

Ten tweede: de singles bestonden maar uit 2 nummers, voor een tijdsduur per single tussen de 5 à 7 minuten. Dit is veel korter dan een full album, en bijgevolg, ook al keur ik de praktijk absoluut niet goed, is het ergens begrijpelijk dat ze deze nog een extra push in het rood geven. Nu ja, begrijpelijk... Je steekt het in je CD speler, je drukt op play, je krijgt je snelle, korte shot, en hups, het is gedaan. En vooral, ze hopen dat het op de radio boven al de rest zal uitspringen, en dat jij, als luisteraar, en zo "imposant mogelijke" eerste luisterbeurt hebt. Wisten zij veel dat ze amper airplay zouden krijgen... En ondanks de erbarmlijke productie/mastering heb ik "Freakshow: The Single" een dag lang op repeat liggen draaien toen ik hem binnenkreeg, gewoon omdat ik het zo'n verdomd brilliant nummer vind. Dus, NOGmaals, de MUZIEK beviel mij.

Maar het vreemdste van allemaal is, dat alhoewel het album iétsjes stiller klinkt dan de single releases van Freakshow en SWID, maar nog steeds veel te belachelijk luid en bovendien ook nagenoeg gedurende een 10 keer langere tijdsduur, is het bovendien zo dat er op het full album nog eens een extra dosis artefacten en oversturing zijn binnengeslopen. Hoe ze dat hebben geflikt weet ik ook niet (opzettelijk?), maar het klinkt nog eens extra vermoeiend. De hele CD barst gewoon uit zijn voegen. Je hoort vervorming op zowat elk geluidje dat in de mix geperst is geweest, maakt niet uit hoe onbenullig het ook moge zijn.

Dus, om samen te vatten, muzikaal bevielen de singles mij wel. Dat had ik overigens al eerder aangegeven, zowel bij deze CD, als bij "The Cure". Dus zeker reden genoeg voor mij om het album te kopen. Komt nog eens bij dat ik ook één keer heb geluisterd naar opnames van het concert in Rome, waar ze de hele CD integraal hebben gespeeld, de dag na het optreden. De nieuwe nummers die ik daar hoorde bliezen mij niet weg, maar stelden mij zeker ook niet teleur, en wakkerden mijn hoop voor het nieuwe album zelfs verder aan. Er was iets gebeurd met The Cure, een nieuwe vonk misschien? Dat de CD klankgewijs zou klinken zoals hij doet, viel niet af te leiden uit de singles. Het volume viel te voorspellen, ijdele hoop terzijde. Is nu eenmaal spijtig genoeg een kenmerk van "moderne, professionele" CD's. Maar de extra vervormingen en wat nog allemaal... neen, die had ik niet zien aankomen.

Conclusie: ik zeik achteraf, en met alle f... recht, zoveel ik wil op deze plaat.

allé , als ik het goed begrijp heeft the cure zin zoveelste overbodige cd gemaakt ,

nee , ik moet hem niet hebben en draai morgen nog eens de 2 onlangs deluxe cd's gekochtte 17 seconds en faith , toen waren ze fantastisch

doei

Ik begrijp alle negatieve reacties van "zichzelf respecterende"fans niet!! Na deze plaat uitvoerig te hebben beluisterd met hoofd telefoon en zonder...kan ik niets anders zeggen dat dit echt wel een hele goede plaat is!!!

Maar gelukkig smaken verschillen en mijn smaak is altijd goed

de meeste nummers zijn leuk, dat sowieso, maar ik begrijp suicidopolis wel.
dat geklooi met de vocalen van smith begint op een gegeven moment wel te irriteren, en in het laatste nummer hoor je veel te veel lawaai waardoor er bijna niet meer naar te luisteren valt.
ook is het jammer dat ik die singles al had gehoord, want de verassing is er dan af, had ik freakshow (hot hot hot 2), the only one, en sleep when im dead niet gehoord dan was ik mischien meer onder de indruk geweest van dit album.
ook jammer dat the boy i never knew er ook niet op staat en dat de volgorde van de nummers niet helemaal logisch is, een van de mooiste en meest sfeervolle nummers van deze plaat, sirensong , had het beter gedaan als track 2, na underneath the stars, dan na freakshow.

Om de sfeer effe wat verlichten:

http://www.xfm.co.uk/news/2008/play-the-cure-beat-the-intro-game

Rustig Suicidopolis. Ik bedoelde meer, mensen die gaan lopen zeiken over de inhoud (dus niet de productie) hadden kunnen weten wat ze moeten verwachten.

De productie is inderdaad niet erg top, maar zoveel last heb ik er ook weer niet van. Had wel beter gekund. De liedjes vind ik dan wel weer sterk.

na meerdere malen aandachtig naar the scream te hebben geluisterd moet ik toegeven dat het ook een goed nummer is.
het doet me wat denken aan het nummer faith,
hoewel het daar nog niet aan kan tippen.
switch is nu duidelijk de zwakste schakel.

Ja, meer mensen die The Scream een meesterwerk vinden!
Eindelijk, het nummer is het ultieme The Cure nummer van deze cd vind ik, als ze dit op single zouden uitbrengen zouden ze ook een breder publiek trekken denk ik (in ieder geval beter dan een of ander popsingletje)

Switch vind ik dan weer sterker dan Sirensong, dat ik niet zo'n geweldig nummer vind.

Na zoveel negatieve reacties op deze plaat op MuMe durf je de plaat bijna niet meer te kopen, vantevoren ben je al geprogrameert "dat deze plaat nog slechter is als de laatste die op zijn beurt weer de slechter was als diens voorganger". Ik wacht denk ik maar totdat deze voor 6,95 bij de Plato staat om dan te concluderen dat deze plaat lang zo slecht niet is.

27 stemmen, dat zegt ook wel genoeg over het geloof dat zelfs fans nog hebben in het kunnen van hun band.

Nog niet veel nee, maar affijn, de plaat is ook nog niet zolang uit

The Cure is een onvergetelijke band en heeft nog steeds veel fans, Lost Highway en Orbit, maar ik ga toch wachten met het kopen van dit album. Ik hoop dat the Cure mij nog op een positieve manier kan verrassen (hun vorige album vond ik matig), in afwachting draai ik "Disintegration" en "17 seconds" nog een keer.

Hij is inderdaad nog niet zo lang uit, maar toch, als het hier de nieuwe Metallica of Tool zou betreffen, dan hadden we hier al schommelingen tussen 200 en 300 stemmen gezien. Smith rekent onder andere Elbow en Interpol tot zijn favoriete bands ( en nog een resem andere ); het is best knap van ouwe Robert dat hij liefhebber is van hedendaagse kwaliteitsbands. Ik denk dat als je aan Mick Jagger naar Interpol of Elbow zou vragen, de man letterlijk uit de lucht zou komen vallen ( of uit een boom, zoals zijn collega ). Smith's parate muziekkennis is dus ok, talent heeft hij natuurlijk zat, en de man lijkt me ook behoorlijk intelligent. Net daarom snap ik niet goed dat hij het zo moeilijk heeft om nog een relevant album af te leveren. Het vuur lijkt verdwenen. Zelfs ik, die The Cure tot mijn absolute favorieten reken, twijfel nog om het album origineel aan te schaffen.

Tja, er zijn veel metalfans op MuMe en de jongste generatie zal eerder Timberlake dan the Cure kennen.

Er zijn maar weinig (of geen) artiesten die alleen maar meesterwerken afleveren toch? Ik vind het niet echt vreemd. Als we het dan toch over de Stones hebben... Die hebben hun piek ook al heel wat jaartjes geleden gehad, maar gaan gewoon lekker door. Nu en dan brengen ze een aardig album uit, maar hoogtepunten zitten er al lang niet meer bij. The Cure gaat gewoon ook die kant op.

Het is niet te hopen dat The Cure een tweede Stones gaat worden, die hebben sinds Tatoo you uit 1981 geen één plaat gemaakt die zelfs maar matig is. Aan de andere kant begrijp ik de vergelijking wel, de meeste fans van The Cure vinden dat de groep na 1990 geen één redelijke plaat meer heeft gemaakt. Het is sneu voor Robert, maar hij is een mascotte geworden die de jeugd van vele vertegenwoordigd. Terwijl feitelijk niemand meer in de Robert van nu is geintresseerd. Ook al zijn zijn nieuwste platen wel goed, niemand hoort het, hij kan het gevoel van 1987 bij niemand meer terughalen, alleen en slechts als hij oude nummers speelt en zingt.

Het lijkt wel of we perse willen dat het een slechte plaat is....terwijl ik juist vind dat hij terug keert naar "ouwe tijden"

Beetje overdreven. Hoewel ze al die tijd geen werk hebben afgeleverd dat kan wedijveren met hun albums uit de jaren 80, is het altijd wel redelijk geweest. Dit is in mijn optiek de beste sinds Wish. Als ik niet al fan van The Cure was geweest hadden de voorgaande albums me dat waarschijnlijk ook niet gemaakt; hier hoor ik echter genoeg dingen die me erg bevallen: Sleep When I'm Dead, The Real Snow White, It's Over, Freakshow... Ik merk dat ik ze nu constant aan het neuriën ben. Met de productie heb ik geen enkel probleem; ik heb geen verstand van RMS niveau's maar het album knalt lekker mijn speakers uit. Het barst inderdaad uit zijn voegen, wat dat betreft was een grotere tegenstelling met Seventeen Seconds niet mogelijk geweest, maar op mij werkt de drukte en het enthousiasme aanstekelijk. Underneath the Stars vind ik, hoewel een prima nummer, als opener van deze verzameling liedjes niet zo geschikt. Het is, samen met Sirensong, eigenlijk het enige rustpunt op de CD. Nu krijg je een intro a la Disintegration, dromerig en uitgesponnen, om vervolgens bijna een dozijn up-tempo songs op je afgevuurd te krijgen. Enfin, ik zou het absoluut onterecht vinden als 4:13 Dream qua gemiddelde onder zijn voorganger gaat duiken, want beter dan "The Cure" is dit zeker.

Aangenaam maar nooit memorabel, misschien wel hun beste sinds disintegration maar het wordt helaas ook nooit meer dan dat.

Tja, wat wil je dan.Stoppen op het absolute hoogtepunt zoals Doors of Joy Division, al dan niet wegens tragische omstandigheden, levert wel vaak een legende op, en misschien zelfs wel enige overschatting van de betreffende band. Als The Cure na Disintegration gestopt was, stonden ze wellicht hoger in alle meetlijsten. En als Smith zich na 17 Seconds verhangen had, was die wellicht nog beroemder dan IC. Maar ik ben blij dat ze nog bestaan, levert enkele best aardige momenten nog op. En van sommige momenten op deze cd kan ik best genieten, al haalt die het niet bij vorig werk. En zo is het ook bij Simple Minds (al hebben die het nog veel bonter gemaakt., maar als je New Gold Dream hebt gemaakt zij alles je vergeven)...)en mijn andere 80thies helden.

Ik las hier eerder best veel negatieve recensies, maar ik moet zeggen dat ik het geen onaardig album vind. Na twee keer beluisterd te hebben vind ik het toch miinstens 3,5 * waard.

Je hebt het kort en bondig gezegd. Disintegration blijft mijn all-time favorite, en ik ben toch redelijk blij verrast na de nogal zwakke - is dit een eufemisme ?? - laatste studioplaten van de laatste jaren.
Eindelijk nog eens een Cureplaat die lekker wegluistert, op het eind zakt de pudding wat in, maar pakweg track 1-10 vind ik voorlopig erg geslaagd.
Meerdere luisterbeurten dringen zich op, ik moet vanavond toch eens vroeg onder de wol, ik zal dit album grààg met de Sennheiser intensief beluisteren en de repeat-knop maar eens indrukken.... Voorlopig toch al 3.5, ben ik te gul???
We moeten The Cure blijkbaar nog niet opgeven, ik had dit niet echt meer verwacht....

Blijkbaar is dit het gedroomde 3,5* album.. minder dan dat we kennen van deze band, maar ook weer niet desastreus. Ik ga hem morgen halen denk, to be continued.

Ik heb de nummers via internet beluisterd. The Cure klinkt hier wat meer rechttoe-rechtaan-gitaarrock, iets beter dan hun vorige, maar de magie van weleer is er niet meer. The Cure vind ik op zijn best met donkere atmosferische pop en dat mis ik op hun laatste album.

En als ik het goed begrijp baseer jij je mening op de beoordelingen van anderen.

Maar ja, deze plaat komt ook niet uit de jaren 70.

Ik heb de laatste 3 albums nog eens na elkaar geluisterd, en ik kan ze als volgt samen vatten:

I'm getting older, everythings is colder.
I'm sick and I miss you.

Eigenlijk komt dit de gehele tijd terug, misschien moet Robert Smith toch eens vaker genieten van de verboden vruchten.

snap precies wat je bedoeld Raven!
Waar smith vroeger als een magiër met zijn teksten omging,
zo Voorspelbaar is hij nu geworden. Voor mijn gevoel begon dit al een beetje bij Wild mood swings/ Bloodflowers, en helaas bleef dit doorgaan tot aan het laatste album. Nu heb ik niets tegen brutale eerlijkheid in teksten, maar dit word gewoon vervelend...

Verder vind ik het album een 3,5. Nummers als The Scream en underneath the stars vind ik stiekem toch wel kleine meesterwerkjes! en ook vind ik het fijn dat smith weer eens gekozen heeft voor wat luchtiger werk tussendoor als The only one.
Maar wat ik mis op dit schijfje is de SFEER! juist HETgene waardoor de muziek van the cure voor mij zo bijzonder was!
en idd...misschien zou smith eens wat vaker moeten genieten van de verboden vruchten.... ...uhmm, robert, heb je even?