Tears for Fears - The Hurting (1983)

@Dazzler. Is het juist om van een duo te spreken? Ik bedoel tot en met 89 zat Ian Stanley bij de band en t/m 86 Manny Elias. Zijn dat meer een soort van studiomuzikanten die deden wat ze moesten doen of hadden zij ook een creatieve inbreng? Ik weet niet of jij hier meer van weet...

Orzabal en Smith zijn de kern van TFF. Vergelijk het met OMD:
McCluskey en Humphreys, maar met Holmes en Cooper als extra muzikanten.

Ian Stanley en Manny Elias zijn de extra muzikanten die aanvankelijk
de live optredens ondersteunen, maar hier en daar ook bijdragen tot het songschrijven
(dat toch hoofdzakelijk door Ozabal gebeurt). Chris Hughes zal als producer
vanaf SOTBC wel erg bepalend zijn voor het geluid van de groep.

De synthpop duo formule was wel eentje die werkte begin jaren 80.
Orchestral Manoeuvres in the Dark, Blancmange, Soft Cell, Yazoo, Yello,
Cabaret Voltaire, Tears For Fears, Eurythmics, Pet Shop Boys etc ...

Zie ook de persfoto's van TFF waarop ze steevast als duo gepresenteerd worden.

Op enkele nummers was Hughes ook actief als drummer en schreef ook enige songs mee. Hij was o.m. ook actief in Adam & the Ants als drummer (onder de naam Merrick) en producer.

Wat een formidabel debuutalbum is dit toch! Stuk voor stuk liedjes die lekker in het gehoor liggen. Dit hoort toch echt bij de top van de jaren 80 popmuziek. Fijne soundtrack bij een 's zomerse dag als vandaag ook wat mij betreft. Hoewel deze het volgens mij in alle jaargetijden goed doet.

Dan wordt het tijd voor je eerste stem. Of nie? Interessante top 10 heb je trouwens...

Je laat het haast klinken alsof artiesten per se pionierswerk moeten verrichten.
Een opmerking als 'Kijk, ma, wat ik kan met m'n synthesizer!' slaat wel wat dood na zo'n veronderstelling.

De synths spelen op The Hurting hoogstens een begeleidende functie en het heeft niets met krachtpatserij te maken. Ik hoor hier een band die met voorhanden zijnde middelen de donkerste krochten van hun ziel verkennen en de muziek klinkt bij vlagen melancholiek en onheilspellend.
Erg eerlijk klinkt het, vooral.

Onzin, ik ga slechts in op Dazzler die dit als pionierswerk benoemd.
Ik vind de synths nogal prominent aanwezig om slechts begeleidend te zijn. Ik kan me niet voorstellen dat je niet horendol wordt van iets als Start of the Breakdown. Niets minder dan geklooi in mijn oren. Elke maat lijkt een nieuw kek toontje uit de keyboard te worden getoverd. Alsof ze niet konden kiezen.

Synths? Nee dat was niet het eerste dat ik zou benoemen als ik iets over Tears for Fears en dit debuut zou moeten zeggen. Wat zou ik dan wel noemen?

* vocal harmonies
* melodieën
* ontegenzeggelijk: het 'healing' effect van de muziek - "shout, shout, let it all out" - ook al is dat pas een tekst van de volgende plaat.
* melancholie
* neiging tot bombasme; die vanaf het 3e album steeds sterker werd
* instrumentatie

Nee, mij storen de synths geenszins. Het blijven goede nummers - ok, de productie is 'dik', maar niet verkeerd. En de ultieme test dat iets een goed nummer is - iets heel kaal spelen (alleen gitaar en of piano); blijft het dan nog overeind, is het gewoon een goed nummer en dat geldt dus bijv voor Mad World (Gary Jules).

En vwb gebruik van synths: vergis je niet - het album is uit '83, zaten we pas net in het midden van de 2e generatie synths - men was nog volop aan het experimenteren (en ja dat kun je soms horen). TFF ging altijd iets verder, net als DM. Met een beetje geoefend oor kun je merk en type herkennen - Roland Jupiter 6, Oberheim, Fairlight (bekend van Peter Gabriel) en Yamaha DX7.

Nee en ja hè

Indertijd was ik hier erg enthousiast over : perfecte pop met een underground-feel – éven hoopte ik dat deze plaat een soort brug tussen "alternatief" en "commercieel" zou gaan slaan.

Vandaag-de-dag kan ik er eigenlijk niet goed meer naar luisteren : te bedacht, te nadrukkelijk, te veel aandacht voor de vormgeving van de emotie. Met de nummers zelf is niets mis (met uitzondering van The prisoner), maar de vonk wil niet meer overslaan (met uitzondering van het nog altijd aangrijpende Pale shelter).
 

Grappig, ik vind juist dit album nog niet bedacht klinken, dat heb ik pas met de volgende twee albums, waarbij ze meer voor het grote publiek gaan, en de synth/wave totaal afzweren.
Opo zich weer niks op tegen om mee te gaan met de tijd, en commercieel gezien een logische stap.

Ik moet bekennen dat ik me ook wel een beetje schuldig voel omdat ik dus juist de kwaliteit (of beter gezegd één van de kwaliteiten) van deze plaat (de uitgekiende arrangementen waarin alle instrumenten prachtig de gaatjes laten vallen en/of vullen) als minpunt aanvoer, maar hij voelt gewoon te perfect en te overdacht aan. Bij Songs from the big chair was de liefde vanwege de bombast al helemaal bekoeld, en op The seeds of love kwam hij weer een beetje terug, maar eigenlijk had ik gehoopt dat ik met name The hurting nu toch nog beter zou vinden dan het geval is. Moeilijk onder woorden te brengen.
 

Bedoel je een soort van kilheid van de nummers?
De instrumenten worden gebruikt om het geheel in te kleuren, zonder dat ze buiten de lijntjes gaan?
Als je dat bedoeld, dan kan ik me daar wel iets bij voorstellen.
Voor mij heeft dit album een beetje dezelfde sfeer als It's My Life (het album) van Talk Talk.

Nee, niet echt kil, ik twijfel ook niet aan de oprechtheid van de band, en het blijft ook een sympathieke plaat, maar het lijkt of de muzikaliteit de passie een beetje naar de achtergrond heeft verdreven zonder dat ze dat bedoelden of doorhadden. Misschien is het gewoon niet rauw genoeg, en het is natuurlijk eigenlijk niet terecht om muziek te verwijten dat hij niet "anders" is (uiteindelijk moet je een plaat beoordelen op hoe hij is en niet op hoe hij had kunnen of moeten zijn), maar dat is wat ik er een beetje in mis.
 

Ik beoordeel een plaat ook regelmatig om hoe hij had kunnen klinken, als er voor mijn gevoel meer uit te halen is geweest, zal hij vaak lager scoren.
Van dit album vind ik Mad World, Change en Pale Shelter prachtig, ik probeer me te verplaatsen in jouw gevoel bij het album.
Ze willen een perfecte popplaat maken, waarbij ze hun eigenlijke idealen voorbij streefden, ten koste van het uiteindelijke einddoel?
Vergelijkbaar met Vienna van Ultravox?
(hier bedoel ik wel het nummer)

Dat is het wel, ja. De vergelijking met Talk Talk vind ik wel goed gevonden (hun tweede en derde plaat staan bij mij juist op de nominatie om ook weer eens de speler in te gaan, daar was ik vroeger echt he-le-maal gek van), maar de vergelijking met Ultravox vind ik een moeilijke, want die muziek speelt voor mijn gevoel veel meer met maskers, kitsch en glamour.
 

Daar heb je wel een punt, denk ik.
Ultravox probeerde met Vienna ook wel een bepaald sfeertje bewust neer te zetten, passend bij de stad waarover gezongen werd, tenminste dat lijkt mij.

Dit zijn gewoon tijdloze en helemaal perfecte liedjes wat mij betreft en juist wel die brug tussen alternatief en commercieel, en daar blijft het ook precies ongrijpbaar tussenin hangen, waardoor het geen van beiden is en daardoor extra uniek! Ik ken geen tweede hiervan, alhoewel er genoeg verwante bands zijn te bedenken, maar TFF is met deze plaat toch voornamelijk TFF en niemand anders. Behoorlijk originele band.

Ultravox - Vienna kan je beter plaatsen als je The Third Man hebt gezien van Orson Welles - of het verhaal van Graham Greene (scenarist en schrijver) hebt gelezen.

Qua sfeer en typologie is er imo geen enkele verwantschap tussen het Anglosaksische Talk Talk en het Teutoonse Ultravox (ook niet met TFF). Ze gebruikten ook volkomen verschillende synths - niets voor niets heeft Ultravox meerdere albums opgenomen in de studio van Conny Plank.

Moest ik in één woord de bands typeren zou ik zeggen: Talk Talk - analoog; Ultravox - digitaal. Tears for Fears zit er tussenin.

Een zekere parallel kan je zien in de extase en de rol ervan: bij U'vox - het heldendom en de verering ervan (Quartet), en bij TFF - de rol van de menselijke emotie en de grote waarde die aan het manifesteren van emoties wordt gehecht ('Shout, shout, let it all out").

Dit was imo hun beste - de spreekwoordelijke eerste klap; wordt nog regelmatig gedraaid, met veel plezier.

Het gebruik van verschillende soorten synths is voor mij niet bepalend voor de sfeer, al zou dit zeker kunnen.
De combi met de neerslachtige, bijna perfecte zang.
Al heb ik bij Talk Talk wel het idee dat deze uiteindelijk niet meer het grote publiek zocht, iets wat Tears For Fears wel deed.
Ik heb bij beide albums hetzelfde gevoel, al is die anders dan BoyOnHeavenHill.
Wat bij hem waarschijnlijk tegen staat, daar zoek ik denk ik de kracht in.
Maar soms heb je een gevoel bij muziek welke je moeilijk kunt omschrijven.
Talk Talk vond ik vroeger niet zo geweldig, maar nu wel.
Bij Tears For Fears heb ik lang Songs From The Big Chair beter dan deze gevonden, maar dat kan ik mij nu bijna niet meer voor stellen.

Dat Tears for Fears meer gericht was op commercieel succes dan talk talk onderschrijf ik wel. Toch vind ik de overeenkomst tussen beiden bands niet zo slecht. Twee synthpopbands die later organischer/orkestraler te werk gingen. Bij die laatste band duidelijk met meer artistiek succes. Het echte synthpopwerk van T4F vind ik echter sterker dan die van Talk talk. De synthpop op The hurting geeft ruim baan aan de verwerking van de jeugd van beiden heren. Ik vind dit album daardoor zeer aangrijpend. Seeds of love is zeer sterk(4.5*), maar het persoonlijke randje miste daar. Dit album zit dichter bij de 5*; synthpopklassieker.

Grappig dat er juist vandaag zoveel gepost wordt.

30 jaar oud vandaag. Dit wordt gevierd met de opening van tearsforfears.com

Verdomd zeg! Mooi gebaar naar hun meesterwerk! Die tonen zijn ook meteen waarop je beseft dat je bij deze band echt niet op zoek hoeft te gaan naar hun latere werk.

^dan onderschat en mis je toch een hoop moois hoor. ..

Nee hoor, daarvoor ken ik ze echt wel goed genoeg. De opvolger is nog wel in orde. Sowing The Seeds is een soort ode aan The Beatles en heeft qua originaliteit niks meer te maken met The Hurting, maar ook het tekstuele of muzikale niveau is overal beneden peil tov deze plaat.

The Hurting lijkt mij vooral geschreven door een puber die negatief tegen de wereld aan kijkt, wel passend in het doem denken van de jaren 80.
Die synth sound past daar perfect bij.
De opvolger is al wat positiever, al blijft het thema bij nummers als Change en Everybody Wants To Rule The World hetzelfde.

De kwaliteit van de nummers is vooral een stuk minder.

Shout vind ik anders wel sterk, prachtige opbouw, en mooie gitaarsolo.
Toen ik het de eerste keer hoorde, was ik om.
Working Hour zit ook mooi in elkaar.
Everybody Wants To Rule The World heb ik altijd minder gevonden.

Ik heb juist Shout altijd een zwakke broeder gevonden.. vervelend geluid en een soort pompeuze bombast die me meteen al tegenstond. Weg subtiliteit van The Hurting.

Bij Shout zag je ahw de meezingende voetbalstadions al opdoemen. "Shout" om de gekte in de wereld te overwinnen - doe mij dan maar die Mad World.