Tears for Fears - The Hurting (1983)

Zojuist nog eens de Vinyl versie gedraaid (ik heb trouwens niet de bekende foto van het jongetje op de LP hoes staan, maar de foto van Orzabal/Smith welke ook op de single "Mad world" staat, weet iemand waarom er 2 verschillende art works in omloop zijn??) en weer heerlijk zitten genieten van dit album. Na het lezen van het sublieme artikel van Dazzler uit 2009, kan ik nog weinig toevoegen aan diens beschrijvingen over de individuele nummers, derhalve enkel even mijn persoonlijke gevoel bij het luisteren van dit album: nummers als "Mad world" en "Suffer the children" bezorgen me nog steeds kippenvel, bij nummers als Change (hoezo "niemendalletje volgens de band"?) "Pale shelter" en "Watch me bleed" waan ik me weer even in de oude New Wave dancing waar ik vroeger vertoefde en ben ik geneigd om het album 5 sterren te geven, bij "The prisoner" ben ik weer even met beide benen op de grond en gaat er direct een ster van af. Datzelfde gevoel heb ik eigenlijk ook bij opvolger "Songs from the big chair", ook dat kakt op kant 2 even in, waardoor het net geen meesterwerk is, maar verder is dit echt een top album. In de berichten hieronder zag ik al staan dat sommigen het album tot een van de sterkste debuutalbums van de 80's rekenen, wat dat betreft mag dit album van mij dan aansluiten in het rijtje "The Crossing" van Big Country, "Rattlesnakes" van Lloyd Cole & the Commotions" en "Declaration" van The Alarm!

Eendjes voeren voor jou dus

Waarom geen idee, als je via google op afbeeldingen zoekt kom je ze beide net zo vaak tegen.

mad world draai ik grijs , gewoon een klassieker

[quote]Momo schreef:
weet iemand waarom er 2 verschillende art works in omloop zijnquote]

Volgens wiki zijn de LP's voor de internationale markt met dezelfde front als de single Mad World.
Ik denk dat dit dan wel alleen voor de eerste lichtingen gold. Waarschijnlijk omdat de singel
Mad World al in 82 was uitgebracht en de platenmaatschappij vanuit commercieel oogpunt deze nogmaals wilde gebruiken.

Wellicht heeft Momo het over de US release.

Tears For Fears - The Hurting (Vinyl, LP, Album) at Discogs

De Nederlandse hoes is alvast wel identiek aan de Britse.

Een bericht van Orbit in het beroemd met de verkeerde topique. Hoewel ik nog steeds van mening ben dat het album seeds of love, ook een erg sterk album is waar pop met de hoofdletter P gebracht wordt, moet ik het toch deels met hem eens zijn. Dit is inderdaad een heel indriggend, emotioneel en doortastend album, dat erg sterk het geluidspectrum van de synthesizer verkent. Daarmee heeft dit album toch net wat meer inhoud dan de neo-beatles/wereldpop van seeds of love. Flotte syntpop met teksten over de negatieve jeugdervaringen van beide heren en dus zowel emotioneel als esthetisch erg sterk.

Ben blij dat het je is gaan dagen MF, al is dit een ander topic

Ik dacht gelijk maar even twee vliegen in een klap te slaan. . Al vind ik een 5 net te hoog gegrepen. Suffer the children vind ik niet zo sterk als de rest, maar daar staat weer een nummer als memories fade tegenover( ). voor de rest zijn er wat kleine irritaties zoals de metaalachtige klanken aan het begin van the hurting(het nummer), die dit album van een perfecte voldoende afhouden.

Ik vind die metaalachtige klanken waar je naar verwijst juist bijdragen aan de donkere sfeer van deze plaat, de beste van TFF, en in mijn opinie een van de beste (debuut)albums aller tijden...

Vandaag voor een euro meegenomen.

Ik ben blij verrast. Klinkt een stuk rauwer dan het latere werk.

Beoordeling volgt z.s.m.

Voor een euro? Dat is heiligschennis.

Soms heb ik even hélémaal geen hekel aan de euro!

Beklemmende plaat. De sfeer is kil en duister.

Een typische winterplaat waarbij het lijkt alsof de sneeuw tot aan de knieën rijkt en je je een weg baant door een verlaten landschap langs een groot bos. Op zoek naar jezelf.

Je kijkt terug naar je verleden, ziet daar de hoogte -en dieptepunten en behoudt de moed om te overleven ('You can change'). Zo voelt deze plaat echt aan, zelfs als je niet echt op de hoogte bent van alle teksten.

Het was het "minimal"-achtige aan Change dat me deed besluiten deze plaat te kopen.
Wat ik sterk vind aan Tears for Fears zijn die kleine "blokjes" die ze aan elkaar rijgen of over elkaar heen leggen. Kan het niet anders beschrijven.
Start of the Breakdown is waarschijnlijk het beste voorbeeld van die aanpak.

Alhoewel ik weet dat de teksten erg belangrijk zijn is het hier toch de muziek waarvoor ik kom.
Echte dieptepunten staan niet op deze plaat. Ik kan 'm van voor naar achter afluisteren.
Onvoorstelbaar sterke debuutplaat.
Tóch vind ik dat je kan horen dat het een beginnende band is. Zojuist Change nog een keer beluisterd en nou valt me toch opeens op dat het niet helemaal strak klinkt. De productie van de plaat is niet helemaal consistent.
Vanwege de muziek zelf toch een hoge waardering.

Dat je kunt horen dat dit een beginnende band is, bepaalt voor mij mede de kracht van deze plaat. Geëngageerde teksten, originele composities, fraaie zang en een bevlogenheid die je in de regel alleen op debuutalbums hoort. Een van de 5 beste platen uit de jaren tachtig, wat mij betreft.

En die andere vier?

Ik zit zo eens na te denken maar ik ken eigenlijk weinig of geen debuutplaten die erg bevlogen overkomen maar ik geef m'n mening graag voor een andere.
Meestal produceert een artiest of band zijn meest bevlogen werk pas later en ook bij TFF vind ik de opvolger Songs From The Big Chair meer bevlogen (eigenlijk al over the top) klinken. Begrijp me niet verkeerd, dit is een prima plaat maar er is altijd (ik ken mezelf) wel wat aan te merken.

Ik heb er al drie gevonden in lebowski's top 10.

The Sound - From the Lions Mouth
The Cure - Faith
Talk Talk - The Colour of Spring

Dan is nummer 5 Rio van Duran Duran

Kate Bush - Hounds of Love


Bevlogen als in jonge honden die popelen te laten zien wat ze waard zijn. Dat ze daarbij misschien wel eens over hun eigen voeten struikelen, voegt wat mij betreft eerder iets toe.

Deze plaat is een mooie combinatie van melancholie en bevlogenheid.

Qua sfeer past deze plaat helemaal bij deze druilige zomer van 2012.........wel op vinyl! Niks skippen, helemaal uitluisteren........
Heb ze dat jaar ook live gezien in Nighttown, fantastisch concert, ondanks de technische problemen

Daar had ik graag bij willen zijn, zeg... Maar ja, toen was ik amper 3 jaar oud.

Dit album bevat ongeveer alle ingrediënten van de jaren 80 die maken dat ik dat decennium niet zo hoog in het vaandel heb staan. Type 'Kijk, mam, wat ik allemaal kan met mijn keyboard'-muziek. En dan ook nog die ontzettende holle snare. Slottrack gaat helemaal over de top. Niets voor mij. 2,5* voor de moeite.

Jammer, dat gezeur over het arrangement. Hoewel het album inderdaad een product van zijn tijd is, is het een van de meest eerlijke albums die ik ken; twee mensen die de minder leuke ervaringen uit hun jeugd van zich af schrijven(zingen, spelen). Een opmerking als "kijk, mam, wat ik allemaal kan met mijn keyboard-muziek" kan ik al helemaal niet plaatsen. Dat soort opmerkingen passen eerder bij technische,progressieve keyboardmuziek zoals The Nice/Elp.

Jammer zo'n een reactie op een user die duidelijk niet van dit soort plastieke muziek houdt.

Ik kan me erin vinden. Ik voel nergens pijn of verdriet of geluk op deze plaat.
De productie verhult elk stukje menselijkheid op deze plaat.

Tsja, als je dat bij dit album al vindt, dan raad ik je af je verder te verdiepen in synthpop. Als je bij dit album de emotie niet kan proeven, dan heeft het weinig zin om de "underplaying it just to be cool" platen(ultravox, gary numan etc) van de synthpop uit te proberen. Ik vraag me bovendien af hoe iemand geen pijn of verdriet kan voelen bij de klaagzang die memories fade heet. Geen plastiek te vinden op dit album!

Sorry, ik houd meer van de organische pop die Roland op Raoul and the Kings of Spain ten gehore brengt.
Daar voel ik veel meer de pijn en frustratie.

Over synthpop: veel trek ik niet, inderdaad. Maar veel ook wel (ik ben nu eenmaal raar): Alphaville, Aha, Rupert Hine, Dalbello: te gek gewoon....

De compacte synthesizer is nieuw aan het begin van de jaren 80. Het instrument wordt verkend
door artiesten (vaak duo's) die geen noot muziek beheersen, maar wel overlopen van ideeën.
The Hurting is een conceptalbum over groeipijnen naar volwassenheid en maakt daarvoor gebruik
van de (Primal Scream) theorie van Arthur Janov. Dat TTF op The Hurting stoeit met synths
heeft meer met het gebrek aan middelen dan met "mama, kijk dan" te maken.

De opvolger Songs from the Big Chair laat een batterij sessiemuzikanten aanrukken
en vanaf Sowing the Seeds of Love is iedereen al lang vergeten dat TFF een synthduo was.

Dat het pionierend geluid van de vroege synthplaten (typisch jaren 80 dus)
pijn doet aan de oren van iemand die is opgegroeid met bas, drums, gitaren en keyboard,
kan ik wel begrijpen. Maar er zit meer in een jaren 80 synthpop liedje dan je denkt.

Om maar even Samson & Gert te parafraseren.

Dat gezegd zijnde kan ik ook niet begrijpen dat de pijn niet gehoord wordt.

Dat geloof ik hoor! Helaas voor mij zal ik het nooit horen, want ik kom niet voorbij de vreselijke deuntjes (werkelijk: dat Start of the Breakdown!). Geef mij het pionierswerk (zo'n vijf, zes jaar later) met de E-mu SP-1200 maar . Ieder zijn ding.