Metallica - ...And Justice for All (1988)

Ik ook niet. Ik stond achter de geluidsdinges.

Wat een speciale productie heeft dit album toch...de basgitaar is echt nauwelijks te horen. Was dit een eerbetoon aan Cliff Burton ofzo? Toch stoort het mij niet en is het één van m'n twee favoriete Metallica-platen.

Ik wil tenslotte nog iets shockerends kwijt: Ik vind het titelnummer van dit album en het titelnummer van Ride The Lightning beter dan het titelnummer van Master of Puppets.

't Is een schande!

Nee hoor, ieder z'n mening. Ik kan het alleen helaas niet met je eens zijn.

Na ergens begin jaren 90 de clip van One gezien te hebben die opeens op nummer 1 stond vd top 100 aller tijden, moest ik de volgende dag erop uit om dit album te bemachtigen. En vervolgens werd ik compleet de metal wereld ingezogen. (om er pas een jaar of 4 geleden toen ik deze site ontdekte er weer een beetje uit te krabbelen). Man wat heb ik dit veel geluisterd. Alleen Puppets heb ik misschien nog meer geluisterd. Wat me toen en nog nu steeds opvalt is hoe uniek alle verschillende onderdelen zo perfect in elkaar passen. De drumpartijen, de aparte riffs en geweldige solo's. Dit is voor mij een perfecte samenkomst van 3 persoonlijkheden (en met Burton 4) die iig mijn leven behoorlijk veranderd heeft.

Ik vind dit een erg matige plaat in vergelijking met de 2 voorgaande. Het is moeilijk te omschrijven, ik vind de ritmes onnatuurlijk. One is wel erg goed.

Over de productie is al veel gezegd en geschreven, maar wat een lekker album is dit. Natuurlijk is One een goed nummer maar het is mijn ogen zeker niet het beste wat op deze plaat staat. Het gas is op de meeste nummers al wat meer terug geschroefd, ik vind dat zeker geen probleem. Sterker nog, ik vond het nooit een probleem als de snelheid wat omlaag ging bij Metallica. The Thing That Should Not Be vind ik nog steeds een heerlijke mid-tempo klassieker. Op deze plaat vult Harvester of Sorrow moeiteloos in, wat een monster van een song. Blackened is een goede opener. And Justice For All duurt mij wat te lang. To Live is to Die heeft wat tegendraadse ritmes maar blijft wel boeien. Dat geldt voor meerdere nummers. Op de een of andere manier krijg ik het gevoel dat Metallica met deze plaat zijn verleden niet wilde verloochenen maar al wel aan voelde komen waar en hoe ze het succes konden gaan uitbuiten. Niet voor niks maakten ze al dan niet gedwongen door de platenmaatschappij een videoclip bij One. Desalniettemin een vrij genietbare plaat.

Matig tot slecht album. Slechte productie, doorgeslagen nummers vol met riffs en geen bas. De neergang van Metallica is hier ingezet. Het waren vijf goede jaren, maar toen was de koek op. 2 sterren.

Ik vind de eerste 3 nummers de minste nummers van het album, maar dat zou kunnen komen omdat ik aan de productie moet wennen. One vind ik echt briljant en To Live Is TO Die is mijn andere favoriet op dit album.
Niet het niveau van voorgangers, maar nog altijd een prima album.

Hopelijk wordt met de aankomende re-release de mix van dit album eens flink aangepakt......

Een tikkie minder dan de scherpe voorgangers. Hier vind ik niet alle nummers even pakkend (track 5, 7 en 9). Maar de rest is onverwoestbaar.

7,8,9 zijn voor mij net de sterkste nummers van de plaat. Die solo van Frayed Ends Of Sanity is wellicht een van de gaafste solo's van Metallica. Dyers Eve is het snelste beuknummer uit hun hele oeuvre, en To Live if to Die is een prachtig rustmoment tussen die 2 nummers in.

Opmerkelijk dat die nummers jarenlang niet live gespeeld werden.
- Dyers Eve debuteerde pas in 2004 ( Los Angeles - 5/mrt/2004 ).
- To Live is To Die werd voor het eerst gespeeld op de verjaardagsfeest van Metallica in 2011. Al vond ik die versie niet echt geslaagd. In de tour enkel maanden daarna keerde het nummer ook een paar keer terug. Eind jaren '80/Begin jaren '90 keerde het akoestische stukje soms terug als 'brug' tussen de minutenlange basssolo en het volgende nummer op de setlist. Zoals hier: To Live if to Die (Seattle 1989)
- Frayed Ends of Sanity werd pas in 2014 voor het eerst gespeeld! Was het laatste nummer uit de klassieke Metallica-periode dat nog nooit live gespeeld was. The Frayed Ends of Sanity (Helsinki 2014)


Desalniettemin blijven de nummers vrij zeldzaam.

Samenvatting:
1. Blackened: Regelmatig (vaak als opener)
2. ... And Justice for all: Af en toe (niet gespeeld tussen 1989 en 2007)
3. Eye Of The Beholder: Niet meer sinds 1989
4. One: Altijd
5. The Shortest Straw: Zeer zeldzaam
6. Harvester of Sorrow: Regelmatig
7. Frayed Ends of Sanity: Debuut in 2014. Enkele keren sindsdien
8. To Live is to Die: Debuut in 2011. Enkele keren gespeeld in 2012.
9. Dyers Eve: Debuut in 2004. Daarna regelmatig gespeeld tot 2012.

Geloof het of niet, maar One heb ik een keer gemist. Fields of Rock 2003 stond dit nummer niet op de setlist

In de top 30 van meest gespeelde nummers (ever) staan 4 nummers van dit album, van Master of Puppets ook 4 en Ride the Lightning en Metallica zijn met 5 nummers vertegenwoordigd in de top 30. Een redelijk eerlijke verdeling lijkt mij.

Op nummer 3 (One), 15 (Harvester of Sorrow), 20 (Blackened), 30 (Titelnummer).
Vrij achteraan dus.

Heeft er vooral met te maken dat men van 1990 tot 2008 van mening was dat de nummers op dit album te langdradig waren. Vandaar dat men in de jaren '90 vaak een 'Justice Medley' speelde met de beste stukjes van verschillende nummers op dit album.
Justice Medley (Live '92)

Dit is eigenlijk het laatste echt goede Metallica album naar mijn mening. Hierna kwam het black album dat vond ik al en stuk minder , maar het ging nog. Daarna was ik er helemaal klaar mee.

Vandaag de lp weer eens opgezet. daar werd ik even niet zo blij van (een 2008 remaster): slechte kwaliteit is dat zeg. Snel geswitcht naar de cd-versie.

Blijft een heerlijk album, dat wel.

Blij dat je dit kunt waarderen, aERodynamIC. Vind het nipt Metallica's beste samen met RTL.

De eerste plaat waarop Metallica in productie bizarre keuzes maakt. En toch werkt het wel op deze plaat, in tegenstelling tot latere miskleunen St Anger en Death Magnetic. Ik zet de originele vinylversie overigens nog steeds het liefst op, die klinkt voor mij het beste.
Het album is voor mij vooral de verbindende schakel tussen de oude Metallica (Battery, Dyers Eve) en de koers die ze op Black album zouden inslaan (frayed ends of sanity, Harvester of sorrow).
Overall halen ze op dit album wat mij betreft ook hier weer een enorm hoog niveau, heeft vele rondjes op mijn draaitafel gemaakt.

lekker hard goede ritme goed zang bijna geen enkel nummer dat ik slecht vind het lijkt alsof het de laatste keer is dat de bassist cliff burton met de band zijn werk doet en ook lijkt het alsof hij reeds er niet was is want het lijkt alsof ze kwaad zijn oke er zijn vele die woedend zijn op de justice maar hier hoor je gewoon die woede. de muziek is hard de woorden zijn hard als je luistert je hoort gewoon die bas de guitaren en dan de harde zang niet hard om te zegen overdovent maar gewoon verstaanbaar. misschiens dat ene nummer uit de plaat dat wat aan de zachte kant is maar voor de rest lekker strak mijn aller favoriet op de plaat is waarvan er twee versies bestaan one als je het nog nooit gehoord hebt dan zeg bij je zelf wat is dat metallica maar opeens krijg daar een muren van geluid over je heen en dan de prachtige sollos van die gitaren. het lied als je naar de woorden luistert dan moet je wel de rillingen voelen over je lijf. ik houw gewoon van dit album ik heb cliff dan ook de laatste keer live gezien met dit album in belgie want er liep het een en ander wat uit de hand. sorry voor de fouten in de spelling

Cliff was helaas niet meer op deze wereld ten tijde van...And Justice For All...

Lijkt het nu alsof hij er wel was of lijkt het alsof hij er niet was?

Feit is dat Cliff ten tijde van Justice een lijk was.. Lijkt mij..

De basgitaar is toch quasi onhoorbaar op dit album? Of bedoel je de basdrum? Heb me hier verder nooit echt gestoord aan die aparte productie.

Gek! De meningen over de release datum van Justice blijken nog al te verschillen. De één beweert 25-08-1988, terwijl de ander er van overtuigd is dat het 06-09-1988 moet zijn.

Rrraaarrrr

Wanneer het precies was weet ik ook niet meer, maar ik weet wel nog dat het voor mij de allerlaatste LP (en dan meteen een dubbelaar, wat een feest) was die ik kocht, want kort hierna heb ik 'n CD speler aangeschaft. Jaren later pas weer vooral oudere LP's aangeschaft, omdat toch lang niet alles op CD verscheen, zo bleek. De jongste LP in mijn hele collectie dus naar alle waarschijnlijkheid.

Metallica.com zegt 6 september.

Het verschil kan in nationale versus wereldwijde release zitten. Kan het alleen nergens terugvinden.

Ik kan me nog herinneren dat ik hem kocht, ik denk dat het 25 augustus was want ik had nog vakantie.

Grappig, ik meen mij hetzelfde te herinneren. Volgens mij was het inderdaad nog vakantie. Ik weet nog goed hoe het album me tegenviel toen omdat het veel te langdradig was.

Geen idee. Ik kocht het in 1990. Rondom de show in de IJsselhallen.

Deze wordt binnenkort ook opnieuw uitgebracht ben benieuwd of we deze keer een fatsoenlijk mix krijgen.

Zo'n beetje iedereen kijkt uit naar het horen van de baspartijen van Jason....Ik ben bang dat we daarin teleurgesteld gaan worden. De mix van de eerste drie platen is bij de rerelease in tact gelaten en voor zover ik heb gelezen zal AJFA ook niet opnieuw gemixt worden. Alleen een nieuwe mastering....