Metallica - ...And Justice for All (1988)

Blackened en Harvester Of Sorrow b.v.

1. ...And Justice for All
2. Blackened
3. Dyers Eve

Goeie keuzen, maar ja, slechte kun je hier ook bijna niet maken. Mijn top 3 is dezelfde als hier in de MuMe-statistieken, vaak merk ik dat die 2 redelijk gelijk lopen. Jammer, want ik conformeer niet graag.

Daar gaat een remaster niets aan verbeteren, dan zal hij opnieuw gemixed moeten worden helaas...

Behalve dat je de bas niet hoort vind ik de produktie wel prima eigenlijk.

Deze heeft een betere productie dan het eigenlijk veel te zacht opgenomen Master Of Puppets, en is wat minder hard opgenomen dan de over de top productie van Death Magnetic. The Black album vind ik van alle Metallica albums de beste productie hebben. Al vind ik deze er ook aardig in de buurt komen.

In mijn herinnering had deze plaat altijd een heel erg dunne bijna bass-loze productie. Na hem onlangs weer eens beluisterd te hebben valt mij op dat er productioneel erg weinig aan te merken valt op deze plaat. Het lekker sober geproduceerd zonder al te veel overdubs en tierelantijntjes. Het enige wat me op valt en op den duur zelfs een beetje gaat storen is het zeer zwakke drum werk van Lars. Hij probeert hier dubbel bass dingen te doen die hij eigenlijk helemaal niet kan. Dan hoor ik hem liever zoals hij op the Black album spelt, simpel maar super strak!

Sorry hoor, maar we hebben het hier niet over Dire Straits en het is al helemaal geen Pink Floyd, waarbij ik me nog enig gezeur over de productie kan voorstellen. Liedjes zijn leuk of ze zijn het niet!

Volgens mij kon Lars destijds in ieder geval dat drumwerk prima aan. Alleen dat dubbele baswerk in Dyers Eve werd dacht ik live wat lastig om het helemaal strak te krijgen. Lijkt me eerder een kwestie van smaak. Het drumwerk op the Black Album is ook prima, maar neigt af en toe behoorlijk naar eentonigheid. Het drumwerk op dit album is wat mij betreft dan ook heerlijk. Lekker speels maar toch agressief. Wel is het opvallend dat voor het eerst die kickdrum echt heel duidelijk te horen is. Ik dacht een keer ergens gelezen te hebben dat ie dit bewust gedaan had door een muntje aan de binnenkant te plakken als een soort van voorloper op de huidige getriggerde kickdrum. Maar dat kan natuurlijk ook een broodje aap verhaal zijn geweest.

En productie kan met dit soort metal soms nog wel enigszins helpen. Met name een bij album als dit waar toch nog enige complexiteit wordt nagestreefd kan een helder en transparant geluid fijn zijn. Zo hoor je toch duidelijk wat gespeeld wordt en wordt het geheel niet opgeslokt en zo'n baggervette sound die elke nuance verwijdert. En ja, ook dit soort muziek heeft nuances. Weliswaar op een andere, minder voor de hand liggende manier dan bijvoorbeeld een Pink Floyd, maar ze zijn er wel degelijk.

Hiernaast is de aan- of afwezigheid van een duidelijke basgitaar natuurlijk wel degelijk van belang voor metalmuziek.

Hoewel totaal niet verbonden met het voorgaande: Eigenlijk vind ik deze albumhoes samen met die van Master of Puppets eigenlijk de enige echt mooie Metallicahoezen.

wat een verschrikkelijke overgang van het rustige stuk naar het harde stuk op t begin in To Live Is To Die...

will produce albums for food.
waar zijn de bassen
waarom is er zo'n enorme instrumenbrei
met koptelefoon is dit haast onluisterbaar.
en ik maar denken dat de producties van dream theater slecht waren
extra jammer omdat ik toch best hier en daar prachtige nummers hoor.
hermixen en goed remasteren(dynamiek) is de enige remedie

Pioniers (genre op de kaart gezet)? > JA
Die bands niet bestaan zonder Metallica? > NEE

Een hoop van die bands zijn uit dezelfde generatie; Slayer, Exodus, Testament(Legacy), Anthrax. Zo heeft Hammett voor zijn Metallica tijd bij Exodus gespeeld. Sterker nog; volgens mij is Exodus zelfs een jaar eerder dan Metallica opgericht.

heerlijk als je lang in de auto moet zitten en tegelijk ook geweldig als je een nummer wilt aanvragen op een dik metal feest

Lekker album van Metallica, Maar toch minder dan MOP en RTL.
Deze grijpt je niet zo bij de strot als die andere 2 doen.
Je kunt ook horen dat de stijl langzaam maar zeker aan het veranderen is. En ook de productie is anders(weer die drums zo ver naar voren, maar al drumt Lars hier aardig)Ook nog eens het eerste album met nieuwe bassist, maar volgens mij had hij vakantie tijdens opnemen heheheh. Ik hoor hem niet in ieder geval.
En nu de nummers:
Blackened: vette opener, klassieke metallica song
and justice for all: goede titelsong, mooie intro en solo
eye of the beholder: zwak nummer/ te lang
One: klassieker en zeer goed nummer
shortest straw: beetje stijl van black album, redelijke song
harvest of sorrow: saai nummer, snap niet dat ze hem zo vaak spelen en dat dit nummer zo populair is.
the frayed ends of sanity: wel aardig een paar leuke riffs maar word na een tijdje ook saai.
To live is to die: Gave instrumentaal, maar haalt niet het niveau van orion en call of ktulu.
dyers eve: eindelijk weer een vet nummer

DIt is wel eigenlijk het begin van het einde, want hierna kwam the black album en toen al die slappe meuk. Al krabbelen ze met DM een beetje op maar het is nog niet helemaal zoals het hoort.
Ik denk dat dit album en DM een beetje op het zelfde niveau zitten.
alleen kent deze iets meer opvallende nummers zoals: one , blackened, en dyers eve.
DM had er 3 en deze 4 omdat deze iets beter is

ik vind harvester of sorrow juist het beste nummer van deze cd, het is een simpel nummer maar wel heerlijk simpel.

Tsja over de geluiskwaliteit (bass en drums) is al genoeg geschreven. Puur naar de muziek kijkend een 4. Een aantal mindere nummers en een paar nummers die niet slecht zijn, maar wel te lang.

Laatste van 'de eerste 4'! Toen Metallica nog een echte thrash/speed band was!! Heb dit album altijd wel goed gevonden. De produktie is inderdaad erg apart maar niet super slecht ofzo. Blackened behoort tot de betere Metallica nummers voor mij en ook Frayd ends of sanity, Shortest straw, One, Harvester of sorrow en Dyers eve zijn puike metal songs waar weinig aan mankeert. To live is to die en Eye of the beholder vind ik de mindere nummers op dit album. Een album met inderdaad een prachtige hoes!!

Dit vind ik het beste album van deze 4 heren alles wat hier na is uitgebracht is luister ik nooit....and justice for all was voor mij de openbaring naar metal en dankzij dit album heb ik heel veel mooie metal leren kennen en waarderen.begin jaren 80 zag ik altijd jongens met jassen vol met plaatjes van o.a. Metallica en heb nooit begrepen wat dat was.Tot dit album op mijn weg kwam begon de ellende en had ik ook een spijker jas met plaatjes.damn ik was en ben een metalhead tot in de bone.Ik ben nu 37 en als ik deze plaat hoor krijg ik weer de kriebels als in 1989 toen ik voor het eerst hoorde.

...And Justice for All vind ik nét iets minder dan Master of Puppets, maar nog steeds is het een fantastische plaat. Het begint al meteen lekker met Blackened, gevolgd door misschien de ietwat langdradige titelsong.

Eye of the Beholder vind ik de minste track, aangezien James hier zingt alsof hij in het Dolfinarium zit. Nee, geef mij maar One, het beste nummer van de plaat en misschien wel zelfs van alles van Metallica. The Shortest Straw en Harvester of Sorrow zijn overigens ook heerlijke beukplaten.

The Frayed Ends of Sanity heeft echt een geweldige solo, deze mag niet onderschat worden. To Live is to Die is een instrumental om kippenvel van te krijgen. Het laatste nummer, Dyer's Eve, zul je aan moeten wennen, maar na verloop van tijd ga je de snelle riff erg waarderen.

4,5 sterren voor deze juweel!

Ik kan me aardig vinden in deze recensie van Kronos, alleen kan ik zijn huidige beoordeling van 4,5* hier niet bij plaatsen. Je krijgt toch het idee hier op Musicmeter dat sommige Metallica fans hun beoordelingen wel erg makkelijk naar boven afronden. (wat zeg ik nou weer....?)

Aan de genoemde sterke nummers Blackened en One wil ik wel To Live Is To Die toevoegen: wat een geweldige instrumental is dat zeg. Dyers Eve is vanwege z'n snelle loop inderdaad relatief goed, net als Harvester of Sorrow.
Ook goed vind ik het solo gedeelte van The Frayed Ends Of Sanity. De gezongen stukken vind ik echter tenenkrommend slecht. Zelden zo'n kwaliteitsverschil in 1 nummer gehoord.

...And Justice For All is even pretentieus als die andere titelsong Master of Puppets, maar komt daar niet bij in de buurt, ook niet in de buurt trouwens van nog een titelsong: Ride the Lightning. Eye of the Beholder is echt een hele matige song. The Shortest Straw is iets beter.

Hierboven schreef iemand dat het alleen maar om de songs gaat en dat de productie en opnamekwaliteit niet uitmaakten. Hoe kom je erbij? Je moet toch echt luisteren naar de songs via die opnames. Het is wel duidelijk dat dit bij dit album slecht verzorgd is allemaal.

Ik kom gemiddeld uit op 3,5*. Toch kun je plezier beleven aan dit album als je een geremastered album hebt en de juiste tracks / stukken draait. Het liefst hard.

Dat was bij mijn eerste hernieuwde kennismaking dat ik het schreef. In de tijd dat het album verscheen luisterde ik vooral naar 'hardcore'. Korte stevige nummers. Ik vond And Justice te langdradig. Nu onlangs vielen mij in het begin vooral de zwakke kanten van het album op. Maar na meerdere luisterbeurten blijkt dit voor mij toch een schitterend album te zijn, met alle tekortkomingen erbij. Na Masters en Ride the Lightning mijn favoriete Metallica. Vandaar de verhoogde waardering in sterren dus.

Die op het eerste gehoor gekunstelde riff in het titelnummer bijvoorbeeld, met de nodige aandacht beluisterd hoe die precies in elkaar steekt en hoe die tijdens de zangpartij van Hetfield doorzet, maakte het voor mij plots een uiterst genietbaar stukje muziek.

En thematisch vind ik het ook helemaal passen. Het woord rechtvaardigheid roept het idee van een duidelijke en spontane rechtlijnigheid op. Maar in de praktijk blijkt het gerechtsapparaat eerder een verraderlijk en log tegendraads monster te zijn. Dat is knap verklankt.

Het titelnummer is ook een favoriet van mij. Vooral live overtuigde mij dat. Tijdens de Justice tour in Zwolle waarbij op het eind vrouwe justitia helemaal in elkaar dondert. Ook te zien op de Live Shit box.
Als knulletje van 14 of 15 was ik voor eeuwig verkocht.

Metallica zette met And Justice For All opnieuw een trend in metalland. Bands als Heathen en Dark Angel kwamen ook ineens met albums met langere, technische riff o rama's die al dan niet nog beter zijn dan Justice. Knap album. Zelfs het kale geluid draagt fantastisch bij aan de aanklacht aan het (Amerikaanse) rechtssysteem en andere misstanden in de samenleving.

Ik zou dit album niet kunnen voorstellen met een andere sound, productie. De bass kan ik er wel bij denken. Vooral als je Rockband en Guitarhero al eens heb gespeeld.

Ik snap dat het live indrukwekkend is, zeker als je jonger bent, maar op het album is het één van de mindere tracks die al helemaal niet kan wedijveren met het nummer wat ze proberen te evenaren: Master of Puppets. Ik vind het eigenlijk een gedeeltelijke mislukking dit nummer, wat ik voortaan oversla als ik dit album draai.

Ik vind dat je echt uit de bocht vliegt met de opmerking dat het kale geluid bijdraagt aan de aanklacht aan het Amerikaanse rechssysteem. Dat vind ik dus irritant aan Metallica adepten: alles is goed. Kom op nou! Het geluid is absoluut bagger. Zelfs Hetfield en Ulrich hebben dat later toegegeven. De bas is er - zonder Cliff Burton - voor een deel uitgedraaid of anders zacht gedraaid. En de drums klinken ook voor geen meter. En dat is gewoon jammer, want met een betere productie en opnamekwaliteit was de muziek beter uit de verf gekomen. Draai niet om de hete brij heen: dat is gewoon een fors minpunt aan ...And Justice for All.

A: Ik ben geen Metallica adept punt.
Ik vind de muziek goed maar ben zeker slaafse volger.

B: Het groezelige lo-fi aandoende geluid draagt bij aan de sfeer. Het is geen prettige sfeer. Een sfeer van grimmige zaken waar iedereen wel eens mee te maken kan krijgen. Hard en gemeen. Dat jij niet kan begrijpen dat dat onderdeel kan uitmaken van de beleving van een album vind ik jammer.
Wie vaker naar thrashy muziek luistert, moet erkennen dat een schmützig geluid er een beetje bijhoort.

Op internet zwerft een versie die And Justice For Jason heet. De bas is wat naar voren gehaald. Dat doet hifi adepten misschien plezier maar ik vind dat de sfeer direct kapotgeslagen wordt.

Elke artiest zegt later wel over zijn album dat hij dit of dat graag anders had gedaan. Iedereen acht zijn werk verbeterbaar. Dat hoort erbij. Dat betekent niet dat ik die mening van, in dit geval Hetfield en Ulrich, dan maar slaafs moet overnemen.

En als uitsmijter: Een goede productie is voor mij van marginaal belang om een album op waarde te kunnen schatten. Ik heb wel betere dingen te doen dan als een autist mijn equalizerknopjes te verschuiven. Dure producties verhullen naar mijn idee vaak gebrek aan goede composities en echt goede composities laten zich nauwelijks sturen door een duurbetaalde knoppendraaier. Less is more.
Een beter geluid maakt geen beter album.

Compositorisch gezien hoor ik overigens in het titelnummer geen poging om Master Of Puppets na te doen. Het is heel anders van opzet. Veel minder melodieus. Net als de rest van het album.

Uiteindelijk is alles in the Eye Of The Beholder, maar leer eens door (matige) producties heen te luisteren en verruim je blik.

Je plakt etiketjes op mensen en velt een (voor)oordeel.
Het zijn dus jouw eigen gedachten die je irriteren.

Ik constateer alleen maar het volgende. Als je kritisch bent op één van de eerste vier Metallica albums, dan krijg je gelijk een fors aantal reacties. Die reacties zijn negatief, kritiek wordt niet bepaald gewaardeerd. Dit gaat verder dan bij andere artiesten en andere albums.
Bijvoorbeeld. Het is een feit dat productie en geluid niet goed zijn bij dit album. Dan kan het zijn dat je dat zelfs waardeert, zoals hierboven door Edwynn onderbouwd beschreven. Maar met de stelling komen, dat dit slechte geluid de kritische inhoud van dit album ondersteunt gaat mij echt te ver. Het is gewoon niet goed geproduceerd.

Het zijn dus niet mijn gedachten die irriteren, maar bovenstaande feiten. Overigens vond ik dat jij december vorig jaar een goed onderbouwde kritische review bij dit album had geschreven, die zelfs ik ( ) soms wat te ver vond gaan. Maar ik begrijp nu, dat hier niet veel van over is. ..... even later: oh, wat erg, je hebt die review weggehaald. Man, man: that's sad!
Dat bedoel ik dus.

Niet alleen bij de eerste 4. Ook als je bij het zwarte album een negatieve reactie plaatst, kun je een shitload aan kritiek verwachten.

Dat bedoel ik dus. Mijn reactie is niet negatief. Ik geef plussen en minnen van een album en beoordeel dit album vervolgens met 3,5* Jullie beschouwen een reactie met wat kritiek als negatief. Dat is nou net het probleem.

Ik geniet ook van de muziek van Metallica, maar vind echt niet alles van die eerste 5 albums positief. Hoewel het zwarte album in de buurt komt.

Dat mag maar je valt ook een beetje aan. Lokt reactie uit. Dat vind ik wel aardig. Maar ik reageer er ook weer op.