The Beatles - Magical Mystery Tour (1967)

Toch wel een behoorlijk goede plaat, die bij mij wat later viel dan de andere Beatles-albums. Misschien een beetje onevenwichtig, maar nummers als The Fool On The Hill, I Am The Walrus, Strawberry Fields Forever en (met name!) Penny Lane zijn fantastisch. Durf wel te zeggen dat Magical Mystery Tour zelfs één van m'n favoriete Beatle-platen is. Vierenhalve sterren waard, deze.

Met afstand mijn favoriete Beatlesplaat zelfs! Ik vind hun andere platen juist vaak te onevenwichtig, hier staat eigenlijk geen zwak nummer op, behalve dan nummer 11

Nog steeds niet gedaan , heb elke maand tot nog toe gekozen voor een andere Beatles remaster (deze maand Abbey road) maar ik vroeg mij af, of bezitters van de remaster er héél erg tevreden over zijn of dat het meevalt.

Ik moet toegeven, dat ik de 'gewone' Magical mystery tour cd ook niet slecht vind klinken.

Is wel een leuk nummer als afsluiter toch . Ik kan de humor er in elk geval wel van inzien. Alleen Your Mother Should Know vind ik hier minder, verder vind ik dit ook het beste album van The Beatles.

Ik vind het wel meevallen. Veel andere geremasterde Beatles albums klinken beter.

Ik dacht al zoiets.

Eerst dan nog maar eens andere Beatles cd's geremasterd kopen!

Sterke plaat van The Beatles. Vooral kant B is geweldig met o.a. Strawberry Fields Forever.

Het spijt George Martin nog altijd. De tijdens de Pepper sessies opgenomen Penny Lane / Strawberry Fields forever , hadden eigenlijk op Sgt. Pepper terecht moeten komen. In plaats daarvan verscheen het als een single , al voor de release van het wereldberoemde album. Aan het einde van 1967 verscheen de single op een van de ep's van de Magical Mystery Tour , gevolgd door de lp uitgave.
Die lp uitgave bood ons weinig nieuw materiaal. Immers , ook All you need is love en Baby you're a rich man behoorden al bijna tot de 'gouwe ouwe' . Zo snel ging het in die langzame tijd.......
Verwend als wij toen waren met doorlopend nieuw Beatles materiaal , werd de Magical Mystery Tour daarom niet unaniem positief ontvangen. Dat is voor sommigen nu misschien moeilijk voor te stellen.
Het eerste wat ik toen leerde kennen was het als single uitgebrachte Hello Goodbye. Leuk , maar ik vond het toch wat tegenvallen. Net iets te gemakkelijk. En zeker in vergelijking tot zo'n ouder nummer als Penny Lane. Maar die 'b-kant' van de single : I am the walrus , stal mijn Beatles hart onmiddellijk ! Wat heb ik die vaak gedraaid ! Een meesterwerkje van 4:10 !
Ze moeten er toen bij mij thuis stapelgek van zijn geworden.
Ik behoor niet tot de fervente liefhebbers van Blue jay way en Flying .
Die nummers zijn mij net niet spannend genoeg. Toch zou ik ze ook niet graag willen missen. De titeltrack , Paul's ballade The fool on the hill zijn klassiekers geworden. Your mother should know , in de film gepaard gaande met 4 stijldansende Beatles , is typisch McCartney. Voor sommigen een flauw nummer, voor mij aanstekelijk. Geen meesterstukje , maar wel mooi , vrolijk en goed passend zo vlak voor I am the walrus.

Ik sluit mij aan bij George (opvallend hoe vaak wij dezelfde mening hebben!), Magical Mystery Tour lijkt meer een singles-verzamelaar en werd destijds minder goed ontvangen dan Sgt. Peppers (begrijpelijk, met Sgt. Peppers hadden the Beatles de lat voor zich wel erg hoog gelegd).
Magical Mystery Tour, The Fool on the Hill, I Am the Walrus, Strawberry Fields Forever en Penny Lane vind ik magistraal en van Your Mother Should Know heb ik ook steeds graag gehoord.
Hello Goodbye en All You Need Is Love behoren niet tot mijn favoriete Beatles-nummers maar zijn op zich wel sterk.
Flying, Blue Jay Way en Baby You're a Rich Man zijn wel leuke nummers maar geen topsongs, ze missen toch een beetje het geniale maar ik mag ze wel graag horen.

I am the walrus is één van de meest geniale nummers ooit op plaat geslingerd. Vooral die lange fade out met al die geluidseffecten blijven boeien. Heerlijk drumwerk van Starr en bass van McCartney (vooral dat loopje aan het eind van de song). De bijtende stem van Lennon maakt het helemaal af. Dit nummer komt helemaal tot zijn recht als je luistert naar de Anthology dvd versie (inclusief beeld). Vooral op de kale versie op de Anthology 2 cd hoor je dat lekkere rammelige gitaarwerk van Harrison. Wat moet iedereen toen wel niet van dit nummer gedacht hebben........ Dat jaar daarvoor was Tomorow never knows al een goede indicatie maar met I am the walrus gaan ze over de top.
Ook ik vind het jammer dat Strawberry fields forever en Penny Lane niet op SGTPLHCB terecht zijn gekomen.Kan van dat album wel een paar tracks inruilen voor deze.
Baby your a richman vink ik ook weer brilliant. Vooral het einde. Jammer is dat dit nummer even snel is opgenomen. Had wel wat ruiger gitaarwerk in dat nummer willen horen. Ook de piano klinkt wat licht. Blijft hoe dan ook geweldig.
Hello Goodbye en All you need is love vind ik ook minder. Flying(lekker instrumentaal) en Your mother should know (melancholiek) hoor ik ook graag. Blue jay way vind ik niet zo bijzonder terwijl je de effecten uit dit nummer vaak in de latere popmuziek van andere bandjes terughoor.
Blijven over het titelnummer. Daar is ook niets mis mee. Fool on the hill is iets te braaf. Al met al een prima plaat .
Grappig is dat The Beatles eind 1967 de hele psychedelische sfeer aan de kant schoven. (zowel kleding als muziek) en weer back to basic gingen. Lees: Lady Madonna en Hey Bulldog. gevolgd door Hey Jude en The White Album.
Dat hadden ze goed gezien.

Heerlijke cd. Ik draai hem niet vaak ook al staan een paar van mn favorieten erop. De leukste vind ik toch "I am the walrus", een nummer waar ik eerst niets mee had. Ik vond het een overschat nummer en ik snapte het niet waarom iedereen het zo leuk vond. Nu is het voor mij 1 van de beste Beatles songs.

YouTube - 156 Countries Sing Together for the Starbucks Love Project

check dees out. Meer dan 40 jaar na datum: één nummer en één nummer alleen wordt door de héle wereld gezongen. Heel de wereld koos dit nummer, eentje van the Beatles (geschreven door Lennon) om een probleem aan te vechten dat ons allen aangaat! Prachtig!

Leve The Beatles!

Ik vind dit een hele leuke plaat van The Beatles. Ook het filmische aspect vind ik leuk aan dit album.
Wat mij opvalt aan dit album is dat 7 nummers van de Magical Mystery Tour, individueel ook heel sterk zijn en daarom de top's ook hoog hebben bereikt.
Met die 7 nummers bedoel ik: Magical mystery tour zelf, Fool on Hill, Iam Walrus, Hello, Goodbye, Strawberry fields, Penny lane en All you need is love.
Ook zitten al deze 7 nummers, in het greatest album, The Blue Album(1967-1971).

Zoals bekend was Paul McCartney in deze tijd de voornaamste motor van de Beatles. Lennon was vooral heel erg aan de lsd, terwijl Harrison het liefst naar India zou gaan om sitar te spelen en te mediteren. Dat laatste zou natuurlijk ook gebeuren, maar eerst werd besloten om, op McCartney's initiatief, een tv-film te gaan maken.

Ook voor de promotie, natuurlijk. Nu de Beatles niet meer tourden moesten er nieuwe manieren gevonden worden om Mohamed naar de berg te krijgen, en het relatief nieuwe medium televisie was het uitgelezen podium om de fans te bereiken zonder in de tourbus te hoeven stappen.

Eigenlijk hadden de Beatles nooit zelfstandig een film gemaakt, en het idee om gewoon met een groep mensen in een bus te stappen en lekker te gaan filmen, tekent de creatieve honger van McCartney. Maar misschien ook de richtingloosheid en zelfoverschatting van de band op dat moment. En natuurlijk was er de schaduw geworpen door de dood van manager Brian Epstein, die een paar weken voor de opnames op mysterieuze wijze overleed.

Enfin, zo gezegd, zo gedaan: de Beatlesfans uit die tijd hadden een flauwe kerstfilm en een dubbel-ep om van te genieten, en die laatste zijn later samengevoegd tot wat ik nu bespreek als het album Magical Mystery Tour, bestaande uit de liedjes uit de film en andere tracks die de Beatles rond de sessies voor Sgt Pepper's opnamen.

MMT hoeft niet persé te worden beschouwd als een groots Beatlesproject: veel mensen zijn er dol op, terwijl anderen weer beweren dat de band hier de weg kwijt was, en pas ten tijde van de witte dubbelaar (of nooit meer) op het goede spoor zou komen.

Aardig om in dat verband eens de titeltrack te bekijken: ontzettend aanstekelijke meezinger, maar ook puur theater: een nummer zonder echte ziel of betekenis. Dit is iets wat we vaker zien in de muziek van McCartney als hij niet voldoende wordt afgeremd of uitgedaagd.

De meeste andere tracks zijn gelukkig interessanter, iets wat ook komt doordat deze plaat, door een samenloop van omstandigheden, een soort verzamelbak is geworden van prachtige Beatlesnummers die niet op een lp terecht kwamen. De single Strawberry Fields Forever/ Penny Lane heeft bijvoorbeeld geen verdediging nodig, en ook Fool On The Hill en I Am The Walrus zijn, wat mij betreft, zelfs sterker dan sommige tracks op Sgt Pepper's.

McCartney kan zijn indrukwekkende muzikale spieren oefenen op de bedriegelijk simpele, maar o zo lekkere liedjes Hello, Goodbye en Your Mother Should Know. George Harrison pioniert verder in zijn eigen stijl met het aardige Blue Jay Way, en op Baby You're A Rich Man horen we een bandje dat lol durft te maken, al wordt het nummer enigszins ontsierd door Lennons (achteraf gezien) een beetje smakeloze sneer naar Epstein ('baby you're a rich fag jew') (Overigens werd het nummer opgenomen voor Epsteins dood).

De plaat eindigt met de Beatlesversie van het kastje van IKEA dat overal wel bij past, All You Need Is Love. Vaak gehaat door cultureel verantwoorde figuren, maar heus niet zo slecht, of in ieder geval, ik word er altijd wel vrolijk van. Het tekent wel de naïviteit waarmee de Beatles zich lieten meeslepen door de summer of love en dergelijke. Met die lieve speelsheid zou het snel voorbij zijn: de volgende lp van de band was niet voor niets een tegendraadse plaat met een volledig witte hoes.

Bij gebrek aan grote blunders is deze plaat mij toch wel dierbaar: door de kwaliteit van veel liedjes, maar ook als symbool voor de grappige, onschuldige Beatles en de onschuld van de jaren zestig in het algemeen. Iets wat toen al zijn beste tijd had gehad, en misschien wel nooit heeft bestaan.

In ieder geval hebben we er een leuke plaat aan over gehouden. Als ik 's avonds het journaal heb bekeken en me zorgen maak over de corruptie en bommen en andere nare toestanden overal, kan ik Magical Mystery Tour draaien, en me iets beter voelen. Ik beveel het warm aan, want hoewel we cynisch kunnen doen over alles, is een beetje positiviteit nooit weg.

Favoriete track: Strawberry Fields Forever

Mooi stukje weer, Sandokan!
Al met al als elpee bijna beter geslaagd dan Pepper's, al is de titeltrack een soort "Sgt. Pepper's part II"
Tip voor geluidsfans: de vinyllen Duitse Hörzu-versie van dit album is verbijsterend mooi en de eerste plaat waarop de echte stereo-versies van o.a. Penny Lane te horen waren!

Dit is toch wel een van m'n favoriete Beatles-albums, al kan je eigenlijk niet echt van een album spreken. Eigenlijk is het een compilatie van wat EP'tjes, maar wat maak het uit? Dit album is midden in de periode gemaakt die in mijn ogen het muzikale hoogtepunt van de Beatles is, namelijk: 1966/1967. Ze hebben in twee jaar tijd drie geweldige albums gemaakt, wie doet ze dat na? Ik kom er nooit uit wat nou m'n favoriete Beatles-album is, Revolver of Sgt. Pepper's, maar deze doet daar niet veel voor onder en haalt wel een mooie derde plek. Het niveau ligt bijna constant hoog, en er staat behoorlijk wat genialiteit verzameld op de plaat.

Het begint met het vrolijkmakende Magical Mystery Tour. Het is een heerlijke meezinger. Het is voor mij een soort intro van het album, waar je al helemaal in de sfeer komt van de "Magical Mystery Tour", ze bereiden je er als het ware op voor. En ze maken je al helemaal vrolijk en enthousiast voor wat er komen gaat. Zo werkt dat altijd bij mij.

Daarna komt een van de vele perfecte popliedjes die McCartney heeft geschreven. Maar Fool on the Hill is wel heel perfect. Een beetje melancholisch, ook vanwege de tekst. Maar toch ook heel vrolijk. Het is prachtig gezongen, en dat fluitje maakt het helemaal af. Heel mooi nummer!

Dan krijgen we een instrumentaal tussendoortje met Flying. Niet heel bijzonder, maar ik zie het meer als tussenstukje, tussen de nummers door. En dan is het best lekker!

We gaan van een perfect popliedje naar een instrumentaal nummer naar psychedelica van Harisson. Z'n stem is heel erg vervormd. Verder een erg mooi, meeslepend nummer. Mooie instrumentatie erbij ook. Erg fijn.

Dan een heel leuk vrolijk liedje, Your Mother Should Know. Hij blijft bij mij nooit hangen, maar elke keer als ik hem weer hoor, vind ik hem toch wel weer erg leuk. Hij wordt ook wel een beetje ondergesneeuwd door de genialiteit van de rest van de plaat. Vergeleken daarmee stelt het niet veel voor. Maar toch is het best wel een leuk liedje, lekker catchy. Of is ie eigenlijk niet catchy omdat ie niet blijft hangen? Ach, hij is in ieder geval vrolijk! De achtergrondvocalen van Lennon zijn trouwens nog een erg fijne toevoegin.

I Am The Walrus! Misschien wel mijn favoriete Beatles-nummer, maar daar ben ik ook nog steeds niet uit. In ieder geval, alleen die intro al, met die strijkers, zo verschrikkelijk mooi. Een heel melancholische intro, en dan komt Lennen die onzintekst scanderen, geweldig! En dan het refrein wat ik altijd meeschreeuw. Blijft ook altijd de hele dag in m'n hoofd rondhangen. En dan die tekst, hoe verzin je het? "Elementary penguin singing Hare Krishna"
Wát? Echt geweldig dus.

Daarna meteen nog een geweldig nummer. Vind het een beetje ondergewaardeerd nummer, wordt vaak een heel simpel nummer genoemd, maar ik vind het echt een gewéldig nummer, al zou ie simpel zijn. Ook al heerlijk om mee te zingen trouwens. Er zit zoveel energie in dat nummer, dat is de kracht van het nummer. Die instrumentatie is ook perfect, die piano die er soms doorheen komt, door de coupletten. Nog ergens wat strijkers, zelfs nog eventjes wat handclaps. Allemaal uiterst effectief. En dan ineens die stilte, om vervolgens nog spetterend af te sluiten. Bij dit nummer moet je je volume echt zo hoog mogelijk zetten. Supernummer!

Strawberry Fields Forever vind ik dan weer heel erg overgewaardeerd. Erg mooi nummer hoor, maar ik vind het altijd zo overdreven om het het beste Beatles-nummers te rekenen, zelfs top 10 gaat me te ver. Maar goed, dat vind ik dan. Ik vind het nummer altijd wat zeurderig. De instrumentatie is vooral heel erg mooi. Maar het nummer zelf vind ik net iets te zeurderig en te veel in herhaling vallen.

En dan weer duidelijk een heel mooi vrolijk popliedje van McCartney. Het wisselt elkaar mooi af. Gewoon een prima nummer. Mooi die blazers ook.

Dan het minste nummer van het album. Het zijn twee restnummers van Lennon en McCartney samengevoegd. Maar ik vind allebei de nummers niet zo geweldig, en de samenvoeging vind ik ook heel erg slecht gedaan, het sluit totaal niet goed op elkaar aan. Van die psychedelica van Lennon in een keer dat refrein in van Baby You're A Rich Man. Jammer, toch een misser. Maar begrijp me niet verkeerd, het is lang geen slecht nummer, maar gewoon ver onder niveau.

Dan een nummer wat eigenlijk stukgedraaid is, All You Need Is Love. Maar als ik de Robert ten Brink-taferelen uit m'n hoofd weet te houden, wat erg lastig is, hoor ik toch nog wel een mooi nummer. Dat begin vind ik een beetje té, het Franse volkslied. De rest van het nummer zit op het randje. En vanwege Robert ten Brink kan ik er toch niet optimaal van genieten. Jammer. Leuk einde ook.

Toch een misser, en een paar ietsje mindere nummers, waardoor het toch net niet van het niveau Revolver/Sgt. Pepper's is, maar de hoogtepunten op dit album zijn toch wel erg hoog. Dat compenseert dat weer, en omdat het ook zo'n verslavend album is, kom ik toch uit op vier en een halve ster.

Een prachtige recensie en ik ben het ook helemaal met je eens: een geweldig album van de band. Verrassend en fris en geheel ten onrechte in de schaduw van die andere cd uit 1967.

Gisteren naar The Beatles Symphony in Vredenburg geweest waar dit album met het Metropole Orkest werd uitgevoerd. De vocalen werden o.a. gedaan door Bertolf, The Madd en de geweldige Jon Allen.

Van I am the Walrus werd een werkelijk sublieme versie uitgevoerd, waarin Jon Allen liet zien een van de beste stemmen van dit moment te hebben. Zijn uitvoering deed niks onder voor die van Lennon.

Wat vind ik het toch ontzettend jammer dat dit album zo'n ontzettend irritante afsluiter heeft. Misschien allemaal wel hartstikke leuk voor 'die tijd' maar het nummer weerhoudt me ervan dit album 5 sterren te geven terwijl ik elk ieder ander nummer fantastisch vind. Nummers als "Hello Goodbye" en "Magical Mystery Tour" worden misschien als commerciële, leuke meeblehrders gezien maar ik vind ze ronduit geniaal, evenals de andere nummers. Favoriet is "The Fool On The Hill".
The Beatles . Ik wacht nog met een stem uitbrengen (zoals ik dat op dit moment met elk beatles-album doe)

Ik vond het geluidskwaliteit van de oude uitgave ronduit belabberd. De nieuwe remaster klinkt een heel stuk beter. Dus heb ik dan gisteren maar aangeschaft en om die reden met een halfje verhoogd. En de afsluiter is helemaal opzich niet zo slecht. Maar na 'm honderd duizend keer beluisterd te hebben gaat het gouden randje er wel een beetje vanaf. Met is de compositie is niks mis mee! Ik kan me de "live"opname op tv nog goed herinneren. Ik was toen nog heel jong en onschuldig.

door markiewie

prachtige overdonderende plaat met een vleugje gods zegen,dankzij de heerlijke hits zoals i am the walrus en uiteraard het tweeluik strawberry fields en penny lane en niet te vergetenn love me do.
maar het meest opmerkelijke is toch de afsluiter,de grande finale,de apotheose,de superbowl van het album,het neusje van de zalm, het kersje op de taart,het suiker op de oliebol,de mosterd bij je kroket, de bassie bij adriaan,de george bij de beker,de burger bij de king,
all you need is love is toch een vreemde eend in de bijt.
het groteske,magistrale,epische intro wat ons wordt toegespeeld.

de beatles waren he-le-maal de weg kwijt, mag ik dat zo zeggen, ja dat mag ik zo zeggen.
ik heb daar een anekdote over het gaat namelijk zo, ik ben zelf afkomstig uit soho london.
mijn buurvrouw is de zus van linda mccartney en ik had nooit contact met mijn buurvrouw.
maar op een regenachtige morgen zei ik haar gedag en vroeg of alles goed ging en we raakten aan de praat.
toen kwam ik erachter dat zij een bekende is van de beatles.
ik, als beatlesfan kan het uiteraard niet laten om dan vragen te stellen over de desbetreffende bandleden.
ik was zooooo benieuwd waarom ze dit nummer hebben gemaakt.
zij zei letterlijk, after all you need everything went wrong.

ik vroeg waarom en zij zei dat kwam omdat ze de weg kwijt waren.
de fab 4 was op vakantie in frankrijk, maar george had zijn gitaar laten staan in hamburg.
toen werd lennon boos op george vanwege zijn chaotische gedrag en paul suste het conflict door de tekst te zingen van all you need is love.
tussen george en lennon was het niet 1 keer goed maar toen ze de studio in doken voor folsom prison bluese bleken ze meer hitpotentie te hebben dan kanye west.
en daarom is all you need is love een boutnummer ........

heb ik gesproken, ja ik heb gesproken, hebben jullie het gelezen, ja jullie hebben het gelezen.

Geinig stukje, Vink. Aan fantasie ontbreekt het je niet. Waarom je op het idee kwam om dit berichtje te sturen is voor mij een vraag, voor jou een weet. Maar ja het was al laat (1.17u), je eerste berichtje, net na je geregistreerd te hebben bij MuMe. Nou over de inhoud;: Die is aantoonbaar onjuist, zeker wat betreft de song All You Need Is Love. Over de rest ga ik verder niet eens in. Dat was jouw fantasie van het moment.
Ik ben erg blij een Beatlesfan erbij te hebben op deze site, maar de volgende keer iets meer "onderbouwen" graag.
Ik zie met veel nieuwsgierigheid uit naar nieuwe reakties van je, om te zijn of je alles écht meent wat je schrijft of de boel een beetje zit te flessen met al dan niet leuke fantasieverhaaltjes.

Ik snap ook niet veel van dit verhaal, maar het is grappig om te lezen. Er klopt verder inderdaad niet veel van. Volgens mij is 'I Am the Walrus' geen hit geweest, het was zelfs een B-kant. En waar vindt je 'Love Me Do' dan?

Het blijft een beetje "warrig" verhaaltje, waar ik ook alle logica mis, Stijn. Laten we wachten op een reaktie van "vink7".

Een aanwinst, die vink 7, als je het mij vraagt. Welkom, vink !
Andere invalshoeken, dichterlijke verzinsels die je net even of geheel op het verkeerde been zetten, het stemt tot nadenken, vooral over zekerheden die je dacht te bezitten. Rammelen aan vastgeroeste ideeën over de Beatles. Ik houd daar wel van !
Ben benieuwd wat je nog meer in te brengen hebt !

Linda McCartney had geen zus

En nu........snel naar een inrichting.......Vink 7

Lachen

Uhm, jawel: 'Linda McCartney was born Linda Louise Eastman, the second-eldest of four children, to Jewish-American parents in New York City. She had one older brother, John (10 July 1939) and two younger sisters, Laura (born 1947) and Louise Jr. (born 1950)'
(bron: Linda McCartney - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

John Lennon heeft het stuk als geheel geschreven maar wie zegt niet dat Paul McCartney de tekst 'All you need is love' heeft bedacht. Linda en Paul ontmoetten elkaar op 15 mei 1967 en opgenomen 25 juni 1967. Het zou kunnen zijn dat het voorval ondertussen zich voordeed. Ruzies tussen John en George kom ik trouwens bijna niet tegen in literatuur over the Beatles, en zeker niet Paul McCartney die een bemiddelende rol speelt...

Interessant verhaal, maar bovenal geldt natuurlijk: meer onderbouwing want hier kunnen we nog niks mee...

Daar ben ik het helemaal mee eens. Bijna alles is tegenwoordig na te gaan. Zeker met internet. Doe ik ook regelmatig, daar ik geen wandelende encyclopedy ben.
Maar ik zei bij mijn reaktie ook al dat het "aantoonbaar" onjuist was. En dat gold niet alleen over de song All You Need Is Love. Dus Chronos, bedankt voor je zoekwerk.

Ik heb hier blijkbaar wat gemist.

Maar laten we maar terugkeren naar de realiteit.