Steven Wilson - Grace for Drowning (2011)

Grace for drowning is een uitstekend album. Dit album is alleen niet voor iedereen weggelegd, hoewel er nummers in zitten waarvan ik overtuigd ben dat iedereen ze leuk kan vinden als ze zich ervoor openstellen, maar dit zijn geen drie minuten pop songs. De globale gedachte achter dit album was om een album te maken dat wat zittingen nodig heeft zoals de track Raider II ( 23 minuten lang ). Dat is de reden waarom Grace for Drowning twee cd's heeft. Ze zijn gescheiden, maar tegelijkertijd ook afhankelijk van elkaar. Dit is een album dat alleen om de muziek draait en niet zozeer om de tekst. Een pluspunt is dat je een beetje van alle stijlen kunt horen zoals jazz, rock en electronic met vooral veel textuur en lagen.
Hou dat in gedachten maar vergeet natuurlijk niet de verbazingwekkende art die de CD, blu-ray en vooral het Deluxe boek je geeft! Steven heeft er iets geweldigs van gemaakt samen met mixed media artist, fotograaf, grafisch ontwerper en veel meer - Lasse Hoile. Ik ben zelf een grafisch ontwerper en voor mij is het daarom belonend om iets in je handen vast te houden en te koesteren.
Grace for drowning is een inspirerend album voor zowel de kunst als de muziek die het bevat. Het is uniek op zijn eigen manier - Het album van 2011!

Hehe iemand die het met me eens is

geniaal album ja

Het is moeilijk om hier favorieten aan te duiden. Niet omdat het een slechte plaat is integendeel het is de beste plaat uit 2011 tot nu toe voor mij. Ze gaan met iets meesterlijks moeten komen om Grace For Drowning te kunnen verslaan.

Sterker nog als we op Mume een Top 30 mochten maken stond hij er zeker in.
Ik was al een tijdje van plan om deze te luisteren en gisteren zag ik in het: "Wat heb je als laatste gekocht?" topic dat AOVV dit had gekocht. En hij zei dat hij zeker de moeite is maar dat hij wel lang duurt. Mijn antwoord was dat dat me niet echt geeft als het mooi is.

En inderdaad één uur en 30 minuten zijn nog nooit zo snel voorbij gegaan. We krijgen de ene fantastische song na de andere. Ook zijn arsenaal aan instrumenten die hij gebruikt is groot van klassieke piano's tot Electronic Kick's. Zelden zo veel variatie op een plaar gehoord.

Ook dat koor die af en toe opdeukt is fantastisch. En natuurlijk haalt ook Steven Wilson alles uit de kast. Een schitterende producer is hij maar niet alleen dat ook de gitaar heeft geen geheimen meer voor hem. En ook zijn stem zit mee.

Als deze later nog wat groeit zit hier misschien ooit nog een Top 10 plaatsje aan vast maar nu is het daarvoor nog iets te vroeg. Wel ben ik haast zeker dat deze op de eerste plaats gaat staan in mijn eindejaarslijstje. Zelden zo onder de indruk van een plaat na de eerste luisterbeurt.

Voor mij absoluut de plaat van dit jaar. Verwacht niet dat hier nog iets overheen gaat komen. Raider II, Sectarian, Remainder
De hele sfeer is fantastisch.
Ben erg benieuwd naar komende dinsdag in Paradiso...

Ik laat mij graag overtuigen, Leeds Hij staat op terwijl ik dit schrijf.

Toen ik deze plaat voor het eerst hoorde vond ik het een hele aardige plaat met vooral een paar echt mooie nummers, maar soms een beetje saai. Na een paar keer luisteren vond ik het een echt goede plaat. Dat kwam door de sfeer die door het hele album heen dwarrelt en toch wel heel wat fraai songs. Pas via de Sennheiser drong echt tot me door wat voor moois dit Grace for Drowning te bieden heeft.

Er zit namelijk veel meer dynamiek in het album dan je in eerste instantie denkt. Natuurlijk vallen gelijk de heerlijk knallende gitaren op van Remainder The Black Dog. Maar pas later drong de intensiteit van andere nummers, zoals bijvoorbeeld Index en Track One tot mij door. En wat eerst wel heel erg verzorgde muziek leek, werden ineens vele mooie details. Zoals de koren op de eerste disc. Het enige nummer waar ik nog wat aan moet wennen is het lange Raider II. Maar ik heb er vertrouwen in dat dat ook nog goed komt. Soms zie ik dat nummer als een soort lange samenvatting van het voorafgaande.

Echt juweeltjes vind ik No Part of Me, Postcard, Remainder The Black Dog & Index. En oh ja: ook een juweeltje is de DeLuxe cd in digiboek vorm. Dat ondersteunt de sfeer die de muziek wil neerzetten met fraaie afbeeldingen. Geweldig vind ik de kleurzetting van de cover.
Inmiddels is Steve Wilson met dit oh zo fraaie Grace for Drowning doorgedrongen tot mijn eindlijstje voor 2011.

Raider II moet je (zoals ik hier eerder als schreef) even de tijd geven west. Daarna laat het nummer je niet meer los

Deze plaat vandaag aangeschaft puur op basis van de lovende reacties hier. Ik ga er morgen eens goed de tijd voor nemen.

Ik hoop dat jullie me niet teleurstellen.

Na afgelopen avond ben ik om... 5 sterren!

goed de perfecte score word het hier, na raider II live gehoord te hebben is ook die geheel tot me doorgedrongen, en kan ik niks anders dan toegeven dat dit gewoon pure perfectie is.
5* it is

Toch vind ik het soms wat te gekunsteld en doordacht klinken. Dan mis ik een beetje een organische, natuurlijke flow. Op momenten ook wat te glad geproduceerd (wat dat dan ook precies is). Ik overweeg een verlaging.

Bij mij is de score door het concert van gisteren juist naar beneden gegaan. Live komt muziek meestal beter tot zijn recht. Die ervaring had ik gisteren helemaal niet.

Iemand die het concert is tegengevallen toevallig nog 1 of liefst 2 kaarten over voor morgen in De Boerderij?

Huh, ik zie nergens staan dat het morgen uitverkocht is?

Deze plaat vindt zijn weg naar mijn CD-speler erg vlot. Ook handig dat het een dubbelalbum is, je kan het ook in twee delen beluisteren. Maakt het misschien net dat ietsje beter verteerbaar, en dus een heel goed idee van goede ideeënman Wilson. 'Raider II' is nu de revue aan het passeren (want voor zo'n lang, groots nummer moet ik het zo wel stellen), en wat een geweldige compositie.

Tjeemig...wat mooi geschreven. En helemaal waar:)

Goed album maar ik vind het niet zo meesterlijk als de score hier doet vermoeden. Knap gemaakt maar niet alles pakt me. Ik ben eigenlijk nog het meest gecharmeerd van de nummers die veel van de oude Porcupine Tree weghebben.

Weergaloze CD van een rasmuzikant. Of het nu PT, Blackfield, Opeth of een solo CD is. De man levert immer vakwerk.

was erg verbijsterd hoe goed deze plaat is, voorganger trouwens ook.

Toch wel de beste plaat van 2011

Ik heb het album op plek 10 in mijn Top 10 gezet. Het album blijft maar vragen om nieuwe luisterbeurten en steeds komen er nieuwe dingen boven. Geweldig album!

En?

Ik heb de plaat nog niet gehoord, wel ben ik, puur op basis van de lovende reacties hier naar het concert in Zoetermeer gegaan. Zonder meer bijzondere muziek van gedreven muzikanten. Maar echt raken deed het me nauwelijks, op een paar zeer mooie subtiele (vaak rustige) passages na.

Heb mede daarom nog geen behoefte gehad dit album te luisteren.

Dat vind ik een wat opmerkelijke reactie.

Dus je gaat al naar het concert terwijl je de muziek niet kent, vindt het dan vervolgens een goed concert, maar dan wil je toch niet het bijbehorende studio-album beluisteren, ondanks alle lovende reacties?

Ik vind het één van de betere albums van dit jaar (bij mij staat Alice Cooper nog steeds op 1 voor 2011).

Steven Wilson is voor mij met tracks als Sectarian een regelrechte afstammeling van de oude - en ijzersterke vertegenwoordiger van de nieuwe, geëvolueerde symfonische rock. Je ontkomt er haast niet aan als je een liefhebber bent van deze stroming.

Steven Wilson trekt de symfonische rock eindelijk weer eens uit het dal van de kleine maar fanatieke groepjes liefhebbers naar symfonische rock dat geschikt is voor een groot publiek, bijvoorbeeld ten tijde van de hoogtijdagen van bands als Yes en Genesis. En dat heb ik in jaren niet meer gehoord of meegemaakt, afgezien van alle "rockers op leeftijd" die nog steeds in hun oude circuit actief zijn.

Zonder nou in de finesses van genrediscussies te vervallen... maar Steven Wilson speelt met de band waarmee hij voornamelijk bekend is toch al een aantal jaren in aanmerkelijk grotere zalen dan de twee (in NL) waarin hij recentelijk gespeeld heeft.

Je bedoelt het verschil tussen Porcupine tree en Steven Wilson? Maar het één hoeft het ander toch niet uit te sluiten?

Je ziet aan het aantal stemmen dat Porcupine tree (tot nu toe) meer liefhebbers heeft getrokken dan Steven Wilson, dat zie je dan ook terug in de zaalgrootte bij de concerten. Maar afgezet tegen de algehele belangstelling voor symfo is er voor Wilson (ook solo) veel interesse.

Marillion speelde in arena's in de jaren 80. En ook Dream Theater heeft echt heel volle zalen bespeeld. Ondertussen deed en doet Rush dat ook al decennia.

Om nu te zeggen dat Steven Wilson de symfo weer populair maakt, gaat mij te ver. Ook omdat de symfo van Steven Wilson wel heel erg mainstream is (Porcupine Tree, Blackfield en solo).

Niks mis met de muziek van Steven Wilson. Maar symfo liefhebbers weten beter.

Mwah, porcupine tree is wel een van de bekendere symfobands tegenwoordig. Dus dat steven Wilson de symfo populair maakt, is nog niet zo gek gedacht, zei het dat ze natuurlijk niet de enige zijn(ook Tool, Opeth en Dream Theater doen graag mee).

En Rush vergeten we maar gewoon?!? En Marillion?!?

Vind Rush een prima band hoor, maar hun populariteit komt volgens mij toch echt door het werk dat ze tig jaar geleden gemaakt hebben, dus om ze nou als een symbool voor de hedendaagse prog te zien...

Ik kan me dus wel vinden in wat Misterfool zegt