Yes - Going for the One (1977)

Kan zijn Hans , maar bepaalde Yesleden lijken schijnheiligheid te hebben uitgevonden .

Wel een treffende opmerking van je trouwens .

Ik heb nooit zo goed begrepen waarom sommige fans Wakeman zo'n verrijking vinden ten opzichte van Patrick Moraz of Tony Kaye. Alledrie fantastische toetsenisten. Maar de Yes-sound wordt voor mij bepaald door Anderson, Howe en Squire.

Ik ben het daar wel mee eens. Zoals ik elders al schreef: Rick Wakemans virtuositeit en compositionele kwaliteiten komen pas in zijn solocarrière volledig tot uiting. Bij Yes heeft hij nooit z'n ei volledig kwijt gekund (maar ik denk dat hij ook zonder veel moeite makkelijk mee kon komen en her en der compositioneel iets kon aandragen).

Ik durf verder Wakeman wel hoger aan te slaan (Kaye vind ik veruit de minste van de drie), maar binnen Yes maakt het inderdaad niet heel veel uit. Ik heb alsnog een persoonlijke voorkeur voor Wakeman.

Niets ten nadele van Tony Kaye, maar ik weet niet of hij die orgelsolo op Close to the Edge of die Minimoogsolo in The Revealing Science of God net als Wakeman zou kunnen spelen. Hij is ten slotte niet uit vrije wil opgestapt.

Ik denk dat Kaye het minst begaafd is . In ieder geval het minst uitgesproken . Meer een functionele toetsenist . Op 90125 bijvoorbeeld speelt Rabin ook heel veel toetsen . Kan natuurlijk ook zijn dat Kaye er later bij kwam .

Tony Kaye mocht weer terugkomen toen er geen virtuositeit meer verwacht werd.
Hoe ze dat met die paar oude nummers die ze toen live nog speelden oplostte weet ik niet, misschien weet Yeskenner bikkel2 dat ....

Zover ik weet werden de hele virtuoze stukken in de Rabin / Kaye periode niet gespeeld .
Ook heb ik wel eens vernomen dat naast Kaye er een andere toetsenist meespeelde , maar dan niet zichtbaar .
Bekend van Kaye is , dat hij zich het best kon uiten op het hammondorgel en verder weinig behoefte had om breder te gaan . Ik spreek dan over de periode ten tijde van The Yes Album .
Daarom werd Wakeman benadert , die klassiek geschoold was en als sessiekracht zijn sporen aan het verdienen was . De groep wilde duidelijk een breder pallet aan keyboards .

In de wat rockerichtere tijd van 90125 kon Kaye weer prima dienst doen .
Ik weet wel dat in 1991 het hele Yescircus met dubbele bezetting op pad ging , er een bescheiden rol voor Kaye was . Wakeman , Squire , de gitaristen Howe en Rabin kregen allemaal een solo , Brufford en White gingen een drumduel aan . Kaye deed volgens mij ook wel iets , maar dat stelde niet veel voor . Volgens mij lag hij alleen tapijtje voor Rabin .
Wakeman was duidelijk meer aanwezig , dus dat zegt wel wat .

Het is wat lastig om de kwaliteiten van Kaye op waarde te schatten . De man zal heus wel kunnen spelen , maar is vooral een begeleider .

Niet om het één of ander.... Op "Going for the One (1977)" bespeelt Rick Wakeman gewoon de toetsinstrumenten. Bij dit album is op waarde schatten van Kaye' s kwaliteiten absoluut niet aan de orde!

Mooi, duidelijk verhaal, iedereen weet toch wel dat op dit album Wakeman speelt in plaats van Kaye ?
Kaye is niet echt een virtuoze solist, het verschil hoor je duidelijk met Wakeman en Moraz.
Hij is gewoon een klasse minder maar Yes heeft dat goed opgelost.

Het slaat ook nergens op om Wakeman in een begeleidende rol te horen op een rock-album.

Op "Going for the One (1977)" leeft Rick zich in ieder geval voldoende uit op zijn toetsinstrumenten.... Is "Going for the One (1977)" een echt rock album In mijn beleving niet. Met andere woorden: Lonesome Crow heeft gelijk.

Je hebt gelijk Hans , dit hoort ook niet bij dit album . Maar Kaye was even het gespreksonderwerp . Speelt ook inderdaad niet op deze plaat .

Na het leren waarderen van The Yes Album tot en met Relayer (tot op zekere hoogte behalve Tales from Topographic Oceans), ben ik dit toch wel wat gaan vinden. De titeltrack kan me nog steeds niet bekoren, maar Awaken is een knap staaltje kosmische prog, en voor de rest valt het album toch wel mee.

Bij mij zijn het, het titelnummer en Parralels die dit album van 4* afhouden. Awaken is inderdaad een sterk staaltje progrock.

Parallels vind ik een hoogtepunt. Een wat stevigere Yes en dat kerkorgel van Wakeman vind mooi zijn weg in dit Chris Squire nummer.
Het wat nerveuze titelnummer vond ik in het begin ook drakerig en hyper, maar het is zo'n song die je meer moet horen volgens mij.
Awaken is naast Close To The Edge hun magnum opus. Een geweldig sfeervol epic.

Eens met Bikkel. Het titelnummer krijgt iets hysterisch tegen het einde, maar dat is ook weer typisch Yes. Schitterend, dat slide spel van Howe. Turn Of The Century en Wonderous Stories kan ik nauwelijks uitzitten. Langdradige, zweverige zeurnummers. Parallels is lekkere stevig, maar ligt niet zwaar op de maag doordat het tamelijk overzichtelijk en transparant blijft allemaal. Bijna een normale rocksong. Kerkorgel + heavy drumwerk doet het lekker. Awaken is topzwaar maar tegelijkertijd briljant. Beetje het einde van een tijdperk, deze Yes.

Dit album van Yes heb ik later leren kennen maar ik vind het één van de betere Yes-albums. Hier keert Yes weer terug naar de frisse en zweverige sound in hun succesperiode zonder in herhaling te vallen. Er wordt knap gemusiceerd zonder te pretentieus over te komen en de zang van Jon Anderson zorgt voor herkenbaarheid. Awaken vind ik ook het prijsnummer van dit album en één van de beste Yes-songs met briljant toetsenwerk, veel wendingen maar het vormt een boeiend geheel.

Ik ben een totale Yes leek, ik ken geen andere albums van deze band, en "Going for the One" is mijn eerste echte Yes luisterervaring. Een gemiste kans, een ontbrekende puzzel in mijn leven tot nu toe? Wellicht, maar eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik eigenlijk niet heel erg onder de indruk ben. Muzikaal zit het allemaal verdomde knap in elkaar, het vakmanschap is overduidelijk en de instrumentbeheersing is fenomenaal. Maar het doet me gevoelsmatig dus helemaal niets, het komt afstandelijk op mij over. En laat de gevoelsfactor nu voor mij een belangrijk element zijn in mijn luisterbelevenis. Technisch dus zeer knap, maar verder komt het bij mij niet. Wellicht dat andere albums van Yes me meer kunnen bekoren, of wie weet is het toch gewoon een kwestie van smaak.

Probeer "Close to the Edge". Het absolute meesterwerk van Yes.

Het is maar net of Yes je pakt. Deze plaat is vrij toegankelijk.
De latere Yes met Trevor Rabin is dat nog meer het geval.

Ik vind Yes niet klinisch, maar muzikaal vakmanschap staat bij hun wel boven gevoelswaarde. Bij bijv. King Crimson gaat dat wat meer hand in hand.

King Crimson doet mij veel meer dan yes. Als ik b.v het vogeltjes gefluit van close To The edge leg naast court in The Crimson king, dan doet die een stuk meer bij mij.

Voor mij is yes eigenlijk een beetje de early dream theater, muzikale hoogstandjes en technisch vakmanschap boven gevoel. Pink Floyd is ook een band die op nagenoeg al hun albums mij weten te raken.

Dit album ken ik verder niet, maar zal ongetwijfeld ook vol zitten met technische hoogstandjes en misschien nog vogelgefluit.

Als je close To The edge al kent en dat album uit 1983 en ze doen je beiden weinig tot niets, is er dan wel een album van hun die zou kunnen gaan bevallen?

Misschien "Tales of Topographic Oceans".
Die schijnt heel anders te zijn, ikzelf ken die plaat nog niet.

Van King Krimson ken ik 1 plaat "Larks' Tongues in Aspic", die viel mij nogal tegen.
Teveel nietszeggende stukken erop, schijnt bij "Tales of Topographic Oceans" ook het geval te zijn.

Going For The One is meer down to earth( zeker in vergelijking met de 2 vooragangers) Awaken is de epic, en dat is dan gelijk een highlight van jewelste.
Over Tales Of A Topgraphic Ocean lopen de meningen uiteen.
Ik heb er persoonlijk niet veel mee.
Erg hoogdravend, met hier en daar fraaie stukken, maar als concept te veel van het goede.

dat is wel typisch, larks is het enige belangrijke album van king Crimson die ik niet in huis heb, vond het teveel gefreak en gepingel bij het beluisteren in de platenzaak dat ik hem maar niet genomen heb.

Eigenlijk durf ik na de albums uit 1972 en 1983 ook niet meer van yes te beluisteren, ben gewoon bang dat het allemaal teveel gaat tegenvallen.

Als er eentje komt is het denk ik wel tales of topografic oceans, maar die zal mij waarschijnlijk ook wel gaan tegenvallen. Volgens mij is yes niet echt mijn ding, maar wie weet zit er ooit een album tussen die me wel ligt.

Ik vind dit Yesalbum, na een pauze waar de heren o.a. met soloprojecten bezig waren weer vlammen. Zeker het titelsong vind ik nog steeds top met een waanzinnig gitaar geluid van Steve Howe

Kant 1 van de plaat is wel aardig, pakt nergens maar blijkt het voorafje te zijn van het magistrale hoofdgerecht Awaken op kant 2. We raken hierbij in hemelse sferen. Wakeman, Howe en Anderson zijn hier magistraal. En wat te denken van dat prachtige Wonderous stories. Je voelt je bij dat nummer een klein kind die voor het eerst in het circus komt.

Tsja, de rest van de plaat mag dan nog niet half zo goed zijn, Awaken is echt een grandioze compositie. Ik kan echt helemaal los gaan bij dat nummer, welhaast magisch! Wellicht zelfs wel het hoogtepunt van Yes. En dat in het jaar dat de punkbarbaren Engeland aan het overnemen waren !

Voor mij moet een song geen kwartier duren. Ik hou meer van het kortere werk.
"Awaken" is daarop de uitzondering - niet alleen voor Yes, maar voor alle bands. Het blijft boeien van begin tot einde. Met veel variatie maar vooral ook éénheid. Ook de sound zit zo juist.

Afgelopen woensdag de mannen van Yes mogen aanschouwen in Brussel en was zeer onder de indruk.
Daarnaast het album van Going For The One door het concert herontdekt.

Ze speelden het album in zijn geheel live en dat was behoorlijk indrukwekkend.
Had het album al in geen eeuwigheid meer gedraaid, dus dit was weer een aangename ervaring.

Vanochtend zelfs een kwartier eerder mijn bed uit om voor het werk nog even te genieten van Awaken...

Mooi ook dat in het jaar van de punk, 1977, er geen enkele punkplaat op de eerste plaats van de albumlijsten stond.
Nee, juist Going For The One haalde de eerste plaats...

Punk was toch ook leuk.