Pink Floyd - Animals (1977)

Dat was Andy Newmark.

De explosieve partijen speelde hij zeker, maar dat was vooral in de periode dat Floyd veel minder structueel bezig was als band - met name op de buhne.
Veel ontstond uit improvisatie en idd het neerzetten van sfeer.
Toen de songs uitgediept en georganiseerder werden, kwamen ook de beperkingen van Mason naar boven drijven.
Hij moest toen echt als timekeeper aan de gang, wat op zich goed lukte.
Mason zijn kracht is om een lekker luie basis neer te zetten en hij is vrij steady, maar zijn verdere invulling is verre van creatief.

Mason is geen drumfreak, heeft andere interesses vooral.
Hij kwam op het juiste moment binnen bij Floyd en bleek vooral een goede vriend van Waters.
Waters kon het denk ik niet verkroppen om zijn maatje uit de band te zetten, toen er wat meer van hem werd verwacht.

Roger Waters on his relationship with Nick Mason Youtube


Nick Mason

Thanx voor de link Stalin !

Bass twijfel ik een beetje aan. Roger heeft echt wel strakke lijntjes neergelegd en heeft overduidelijk een bass style die je blindelings herkent. Qua drums ben ik het zeker met je eens. Mason is gewoon erg gemiddeld. Overigens heb ik wel eens vernomen dat zonder Mason de band al veel eerder uit elkaar was gevallen. Hij lijmde de egootjes soms bij elkaar. Dus in dit geval dan maar met een beperkte drummer.

Eens dat David natuurlijk niet een echte bassist is. Maar zoals zo vaak aangeven, bij deze band valt het meeste gewoon op de goede plaats. Buiten Gilmour stijg niemand er instrumentaal boven uit, maar het klopt wel allemaal.

Daarmee doe je wijlen Wright en zijn zieldoorklijvende en sfeermakende toetsen toch behoorlijk tekort...

Excuses! Dat doe ik inderdaad. Niet met opzet.

Inside Battersea Power Station Bohemian Blog

Mooi verslag met schitterende foto's van gast die onlangs Battersea is binnengedrongen.



Enerzijds mooi dat het gebouw behouden blijft, anderzijds jammer dat het alleen nog voor rijke stinkerds zal zijn.

Londongrad en zijn megalomane prijzen begint steeds minder leuk te worden op deze manier.

Roger Waters protests Trump with "Pigs (Three Different Ones)" multi-cam - Desert Trip 2016 Youtube

Je kan een hoop van de ouwe zuurpruim vinden, maar hij weet nog steeds een indrukwekkende show neer te zetten.
In Mexico en tijdens Desert Trip stond daar gewoon Battersea Power Station als podium, uiteraard inclusief het opblaasvarken.

Beloofd wat voor de nieuwe tournee, waar de Noord Amerikaanse data voor 2017 gister bekend zijn gemaakt.
Roger Waters - roger-waters.com
Als het goed is, daarna nog data in Europa.
Volgend jaar is Animals ook 40 jaar oud, dus wat mij betreft speelt hij die maar lekker integraal.
Ik heb altijd een zwak voor deze plaat gehad

Politiek geëngageerd is onze Waters nog steeds, zoveel is wel duidelijk! Dat siert hem wel.

Door de jaren heen is deze ook mijn favoriete PF album die altijd staat als een huis!!

Lekker duister en grimmig sfeertje met een boodschap die van alle tijden is en blijft!

?

Grimmig inderdaad..... Dat is de beste omschrijving voor dit album. Maar ooooohhhh zo interessant

Eindelijk wat tijd om een stapel vinyl te luisteren die ik de afgelopen maanden had gekocht. Daar o.a. De geremasterde uitvoering van Animals. Na het verplichte badje dit prachtige album op mijn draaitafel gehad. Muzikaal niks nieuws en na de vele remasters (2011 op cd) genoten van het fantastische werk van engineer James Guthrie. In vergelijk met mijn originele lp klinkt dit opvallend fris en dynamisch. Je hoort weer echt slagwerk ipv een tik op een kartonnen doos (of zoiets ) In verhouding beter gedaan dan de remasters van de 'bekende' PF albums. Die vind ik niet spectaculair verbeterd tov het origineel. Atom Heart Mother, Meddle en deze Animals klinken zoals de mannen het wellicht ooit hadden gewild...super

Dat is iets wat je ook terugvindt in de database (met die kleurindicaties) van audio-guru Steve Hoffman - dacht dat hij zo heette. Veel eerste persingen worden als uitstekend beoordeeld. En als je - tot zeg 2008 - oude persingen op de kop tikte, had je in dubbel opzicht mazzel. Ooit zelf een paar exemplaren weggeven aan een maat, PF-fan - dat was toen wel een goede daad, maar nu wel een beetje spijt

beste Pink Floyd album voor mij. dit krijgt een plaats in mijn top10

The Wall is als totaal mijn favoriete Floydplaat.
Maar Animals schurkt er steeds dichter tegen aan.
Wat een spanning en grimmigheid.
Waters is hier al de grote bedenker, maar Wright en Gilmour leveren hun beste muzikale prestatie.
Zelfs de immer laidback drummende Mason speelt hier met met meer vuur dan ooit, voor zover het kan bij hem dan.

Review #6:

Animals is zowel muzikaal als qua lyrics een belangrijk omslagpunt in de carrière van Pink Floyd. In tegenstelling tot wat ik beschouw als de eerdere omslagpunten (Saucerful / Ummagumma, die de eerste duidelijke sporen bevatten van progressive rock Pink Floyd en Meddle, waar de progressive rock de boventoon boven het psychedelische rock geluid begint te voeren) is dit echter geen punt waar ik altijd enorm fan van was.

Mijn favoriete Pink Floyd periode is de beginperiode. En ondanks dat ik het psychedelische geluid van Pink Floyd enorm kan waarderen, was al na twee albums duidelijk dat het niet het geluid was wat nog lang houdbaar was, zowel op muzikaal kwalitatief als experimenteel niveau. Neem bijvoorbeeld See-Saw: een nummer dat de Barrett-periode probeert te imiteren, maar waar al snel duidelijk wordt dat dit wellicht niet past bij de toenmalige formatie. Het tweede omslagpunt liet duidelijk zien waar de talenten van de non-Barrett formatie zat. Pink Floyd was nog steeds in staat mooie space rock te maken (One Of These Days), maar presenteert ook hun meesterwerk ''Echoes'' op dezelfde plaat. Zowel Echoes als hun latere Wish You Were Here zijn nog steeds gevuld met het experimentele rock geluid waar Pink Floyd mee begon. Invloeden uit onder andere Krautrock worden vermengd met Saucerful-achtige Space Rock en prachtige Ambient tussenstukken.

Animals slaat een volledig andere weg in. Enerzijds wordt er enorm veel teruggegrepen op de formules die Wish You Were Here interessant maakten, maar de toevoegingen op WYWH worden vervangen met karakterloze Hard Rock. Animals doet mij in zekere zin denken aan Rush: het is grotendeels saai. There I said it: het heilige Animals is voor mij niets meer dan een enorm 'by the numbers' album dat schittert in middelmatigheid. Sure, deze middelmatigheid probeert Pink Floyd nog interessant te maken met maatschappijkritische lyrics en 'epische' gitaarsolo's van Gilmour (ben persoonlijk nooit fan geweest van Hardrock-David Gilmour, maar ik begrijp de charme), maar het slaagt er niet in om het daadwerkelijk meeslepend te maken.

Neem Dogs, dat door het gitaarspel op het begin nog wel enigszins mijn aandacht weet te trekken, maar niet genoeg materieel heeft om mij 17 minuten mee te slepen. Yes slaagt er met Close To The Edge wel in door gebruik te maken van soortgelijke ambient tussenstukken. Jethro Tull (Thick As A Brick) kan mij 40 minuten meeslepen door de rustigere folkstukken en Caravan (Nine Feet Underground) doet hetzelfde met een meer Jazz-Rock vibe.

En dat werkt omdat rustigere delen logischerwijs goed samengaan met rustigere instrumenten. Hard Rock heeft zeker een plekje in prog, zelfs Rush had zijn goede momenten, maar niet voor lange nummers. Was een nummer als Dogs ingekort en zo meer aandacht kwam voor het begin- en eindstuk, zou dit wellicht een van mijn favoriete Pink Floyd nummers zijn. Alsnog een prima nummer; zelfs met de 5-6 minuten die mij niets kunnen schelen. Ik zal niet in gaan op de andere nummers omdat de kritiek min of meer overeen komt met de kritiek op Dogs. Al wil ik er wel graag bij vermelden dat Sheep net als Dogs een prima concept heeft, maar gewoon niet is uitgewerkt zoals Meddle/WYWH Pink Floyd het uit zou werken.

Wederom: ik begrijp de charme van dit album. De nummers zijn catchy, de lyrics zijn in-your-face en het is duidelijk dat alle leden uitzonderlijk veel talent hebben. Ik had echter liever gehad dat ze dit talent gebruikten om óf met vernieuwende elementen te komen, óf terug te grijpen op het vroege Space-rock geluid. Als ik muziek wil waar de muzikanten goed gitaar kunnen spelen en tegelijkertijd kritiek willen hebben op alles en iedereen, kan ik nog altijd terecht bij de subgenres van punk. En als ik Pink Floyd wil luisteren, dan luister ik wel naar de eerder genoemde albums

En for the love of God, laten we het niet hebben over het vierde omslagpunt van Pink Floyd.

6,0 / 10

Beste Nummers: Dogs, Sheep

Oprechte duidelijke recentie.

Animals is duidelijk een steviger groepsalbum.
En de sfeer ( grimmig, gitzwart) wordt naar mijn idee wel prima weergegeven.
Lang aanhoudende soundscapes van Wright en Gilmour's gitaar gromt als nooit tevoren.
Floyd is nooit een band geweest van muzikale krachtpatserij, duidelijk wel om een juiste sfeer bij een thema neer te zetten.
Ingewikkeld is het allerminst, maar naar mijn idee wel trefzeker.
Het rockt idd meer dan bijvoorbeeld het atmosferische Wish You Were Here, maar die is veel gepoleister.
Dit is een boze plaat en ik hoor wel gemeende frustratie.
Roger Waters als grote aanjager en meer dan ooit tekstueel op de voorgrond.
Ik heb het wel eens het punkalbum van de band genoemd. Niet eens zo gek gezien het jaartal.
Het is feitelijk zo dat de mensheid er flink van langs krijgt ( uiteraard gebaseerd op The Animal Farm.)
Het blijkt nu ook dat de songs nog prima mee kunnen in het huidige tijdperk.
Waters speelt Pigs ( Three Different Ones) tijdens zijn huidige tour en daar krijgt Trump een spotlight ( in negatieve zin natuurlijk.)
Animals is zeker niet hun meest avontuurlijke werk, maar wel eentje die er behoorlijk in hakt en mij uiteindelijk meer boeit dan menig ander album van Floyd.

Klopt! Punkers zijn héle goede gitaristen!

Lees: subgenres

Heb het even aangepast ter verduidelijking

Het mooie aan Dogs is dat je bij iedere tempowisseling steeds dieper meegenomen wordt. Prachtig gespeeld en gezongen, geweldige tekst. Pigs en Sheep hebben een vergelijkbare verloop, maar ik vind ze wat oppervlakkiger.
Qua muziek is de plaat wat meer recht-toe recht-aan dan de albums ervoor en dat is voor mij een beetje de beperking van Animals. Komt wellicht doordat Gilmour en Wright niet hetzelfde gewicht in de schaal leggen als voorheen.
Het album heeft niet de muzikale spanning van de voorgangers, maar ook nog niet het lyrische en explosieve van The Wall en The Final Cut. Nog steeds een mooie plaat met een eigenzinnig, donker karakter. Maar ik reken Animals niet tot Pink Floyds hoogtepunten.

Voor mij is Animals een voorstudie op The Wall.
Dit is een probeersel voor een rockopera, welke duidelijk gebaseerd is op George Orwells Animal Farm.
Waters zal op The Wall zijn demonen van zich af schreeuwen, maar Animals geeft al duidelijk de verhoudingen binnen de band weer.
Waters is de leider, het sigaar rokende varken.
Gilmour is de trouwe hond, waakzaam toekijkend, ondertussen de kudde bij elkaar houdend.
Wright en Mason zijn de volgende schapen, ondergeschikt aan de herder.
Zij zouden uiteindelijk Gilmour het langste trouw blijven.
De fabriek staat voor mij voor de dagelijkse sleur waarin de band lijkt opgeslokt te worden.
Ook hierbij moet ik aan The Wall denken.
In de clip van Another Brick In The Wall (Part II) verdwenen scholieren in een grote vleesmolen, om er als gehakt uit te komen, bij Animals verdwijnen arbeiders in een fabriek, om er als rookwolken uit te komen.
Sex Pistols shockeren in 1977 met hun No Future slogan, terwijl Pink Floyd op een subtielere manier in dat jaar hetzelfde verhaal vertellen.

Mooi verhaal weer deric en bondig en kort, zo lees ik ze graag!
Laatste zin raakt natuurlijk helemaal de kern.
Is namelijk helemaal waar.

Nooit zo over nagedacht, maar je hebt waarschijnlijk gelijk. Dit is waarschijnlijk de reden dat ik dit een geweldig album vind.

Nogal vergezochte stellingen volgens mij. Dogs gaat niet over trouwe honden, om maar wat te noemen.

Precies. Vaak is er genoeg ruimte voor interpretatie binnen de muziek maar Waters heeft in interviews vaak genoeg de lyrics 'uitgelegd'. Een andere interpretatie is interessant, dit keer ietwat vergezocht inderdaad, maar ik denk dat de muziek logischer is als je de interpretatie van de makers volgt. In dat opzicht is Animals wel subtieler dan de Sex Pistols, maar alsnog allesbehalve subtiel in het overbrengen van hun boodschap.

Ik weet niet waar ik dan inhoudelijk op de teksten van Waters ben ingegaan.
Ik geef alleen de verhoudingen binnen de band aan.
Zo vergezocht is het niet.

De legency leert ons dat Waters hier idd de macht pakte.
Maar het is zeker nog wel een eenheid in muzikale vorm.
Wright en Gilmour zijn de absulute uitblinkers en dat was niet voor het eerst.
The Wall is al duidelijk een individueler gebeuren.
Waters heeft ook altijd gezegd dat de anderen volkomen blanco aan kwamen in de studio.
Wright en Gilmour hadden net hun soloplaten gemaakt en Waters had twee werkstukken, die nu niet bepaald met veel hoera werden ontvangen.
Twee amateuristische demo's en uiteindelijk werd voor The Wall gekozen.
The Prons And Cons Of Hitchhiking had toen ook al vorm, maar verscheen uiteindelijk als soloplaat van Waters in 1984.

Je kunt stellen dat Waters dit album ( in concept) volledig heeft verzonnen.
Hij pakt live ook nog steeds uit met dit album, terwijl ex collega Gilmour zich nooit heeft gewaagd aan iets van Animals.
Niet in de tijd dat hij Floyd weer nieuw leven in blies en nadien ook solo niet.
Hij heeft er kennelijk niets meer mee, terwijl ik 'm hier echt groots vind uitpakken.
Veel rauwer en dreigender.

Waters stelde ook dat op The Dark Side Of The Moon er echt nog goed werd samengewerkt.
Op Wish You Were Here ging dat al moeizamer.
Neem Have A Cigar bijvoorbeeld;
Waters zong het in den beginne, maar twijfelde altijd al aan zijn eigen stemgeluid.
Gilmour probeerde het, maar uiteindelijk deed Roy Harper de definitieve versie, Waters heeft er nooit achter gestaan.

Alle frustratie en meningsverschillen vinden zijn weg op Animals uiteindelijk.
Waters als heerser en definitief artistiek leider.
Boze plaat door het beladen concept, maar zeker ook door de onderlinge verstandhoudingen.

Deric zijn verhaal raakt dus wel degelijk wal.

Toch wel apart idd dat Gilmour nadien nooit iets van Animals speelde. Terwijl hij zelf heeft aangegeven dat hij 90% van Dogs (de muziek uiteraard) heeft geschreven. Dus met dat nummer zou hij zich toch zeker verbonden moeten voelen. Ik vind ook dat Gilmour en Wright hier hun kunsten geweldig vertonen. Voordat ik me inschreef op deze site wist ik trouwens niet eens van het bestaan van Animals af. Ik dacht dat The Wall de opvolger van Wish You Were Here was.

Weet je zeker dat Waters nooit achter de zang van Harper heeft gestaan, Michel? Wat ik er namelijk over gelezen heb is - als ik het goed heb - Waters het nummer niet goed gezongen kreeg op dat moment en dat beiden vonden dat Gilmour als zanger het nummer ook niet goed benaderde. Ik dacht dat de keuze om Harper te vragen van hun beiden kwam. Maar ik weet dat niet helemaal zeker. Ik vind zelf in ieder geval dat Harper het nummer echt goed zingt. En Gilmour speelt heerlijk funky op Have A Cigar.

Waters accepteerde uiteindelijk de versie waar Roy Harper op zingt, maar is heel duidelijk in een docu over The Making Of Wish You Where Here.
Het komt er op neer dat hij het liever zelf had gedaan.
Ik vind persoonlijk dat Harper het uitstekend brengt, maar Waters denkt daar anders over.
Echter is het niet zo dat hij de versie vervloekt.
Wellicht dat ie liever gehad dat het binnen de band vocaal was opgelost.
Ik weet ook dat Gilmour en Harper maatjes waren.
Ik wist eigenlijk nooit beter dat Waters of Gilmour het zong.
Ik ken de plaat pas vanaf 1987 pas later ontdekte ik dat Roy Harper de vocalen deed.

Wat Gilmour's bezwaren zijn om iets te spelen van dit album, lijkt op een al niet te beste sfeer aangaande de periode dat het opgenomen werd. Ik zou geen andere verklaring kunnen verzinnen.
Tijdens The Wall was hij meer betrokken en wordt ook als medeproducer opgegeven.
Daarvan heeft hij bv Brick In The Wall en Comfortably Numb ( grotendeels van hem.) altijd gespeeld met de latere Floyd.
Hey You werd tijdens de P.U.L.S .E tour wel eens gespeeld.