Pink Floyd - Animals (1977)

Bij mij is het kwartje ook eindelijk gevallen hoor. Lange tijd kon ik de aandacht hierbij maar niet vast blijven houden. Het was te vaag, het deed me te weinig. Maar niet langer, dit is verreweg de spannendste Pink Floyd. Die cynische teksten gecombineerd met het meer donkere geluid maken dit een geweldige luisterervaring. 5 sterren en ik overweeg een top 10 plek.

Mijn favoriete PF periode omspant de albums Meddle, DSOTM en WYWH.

Maar ook het werk voor deze periode vind ik over het algemeen erg goed. Na deze periode wordt het toch wat minder. Animals is bij momenten nog erg boeiend, maar de nummers duren mij te lang voor hetgeen ze muzikaal te bieden hebben.

De teksten en de hoes, enfin het algehele concept van dit album vind ik dan wel weer top.
3.5*

Een PF album waar ik moeilijk in kon komen.
Toch zijn het vooral de lyrics waardoor het allemaal blijft hangen. Wat een zwarte teksten
Ik vind al die invloed van mr. Waters dan ook geen enkel probleem!

4*

edit: en dat was de 600e stem

Wie haalt die koppeling naar dat verschrikkelijke nummer weg.

Ik weet niet wat je precies bedoelt, maar de term 'verschrikkelijke nummer' bij deze plaat, daar krijg ik lichtelijk agressieve neigingen van...

nou nou kaztor. hold yer horses

ik vind de plaat ook afgrijselijk

niet dat ik um niet goed vind, maar het is mij te depri allemaal en daar heb ik maar heel zelden zin in

Begin jij nou ook al?

Straks ga ik nog spugen!

Maar daar krijg je anders wel een rode kaart voor hoor.

Na TDSOTM toch wel mijn Floyd-lieveling. Ik ben niet zo'n liefhebber van die meer dan 10 minuten nummers, maar hier blijft het een boeiend geheel. Zo'n nummer als 'Dogs' verveelt echt geen seconde en zit barstensvol prachtige muziek. En het rockt! Pink Floyd, nooit geliefd bij de zogenaamde serieuze critici, maar veel te breed gedragen om niet geniaal te zijn.

"And when you loose control, you'll reap the harvest you have sewn.
And as the fear grows, the bad blood slows and turns to stone.....
So have a good drown, as you go down all alone. Dragged down by the stone"

Pareltjes van lyrics als je het mij vraagt.

mijn 4* worden 4,5*

Ik vond het al een bekende quote

Waarom heb ik in godsnaam zolang gewacht om me vol op Pink Floyd te storten Na DSOTM ben ik voor deze plaat gegaan, en wat een parel! Veel woorden kan ik er niet over kwijt, het is gewoon geniaal!

Sinds heel lang er weer is opgelegd. Nu weet ik weer waarom hij bij mij op 4.5* staat

Ik noem mezelf een Pink Floyd-fan, maar selectief. Hun eerste werken gaan er bij mij als pap in, maar grofweg vanaf eind jaren 70 begint het scheef te lopen. Ik zeg dan ook franchement dat ik dit een saai album vind, in weerwil van de (occasionele) fijne uithalen op Sheep en Pigs, of de lyrics die best goed zijn uitgedacht.
De lang uitgesponnen gitaarpartijen storen me echter zo, dat Animals meer op een egotrip van Roger Waters lijkt dan een uitdagende luisterplaat. Veel creativiteit in muziek (iets waar Pink Floyd tenslotte om bekend is geworden) hoor ik niet, het is een conservatief album. Ik betwist geen vakmanschap, alleen een gebrek aan moed, zeg maar.

Deze is juist erg gewaagd, Dwangbuis. Nog vaker luisteren.

Waarin dan? Wat onderscheidt Animals van vroegere of latere platen?

Fantastisch! Heb hem nog maar één keer helemaal beluisterd, maar mijn aandacht verslapte nooit, wat ik soms wel had met de andere 3 PF-albums die ik staan heb (DSOTM, WYWH, The Wall). Hij komt gewoon veel intenser over vind ik.

Het is veel minder gelikt dan hun andere jaren '70 werk. De overkoepelende sfeer is ook een stuk donkerder en harder terwijl de andere toch meer een dromerig vriendelijker geluid laten horen. Dan zijn er nog de drie centrale nummers die weliswaar allemaal lang zijn, maar geen seconde vervelen. Ze zijn zeker niet voorspelbaar in zitten vol originele ideeen en onvoorspelbare wendingen. Explosies van Roger Waters worden afgewisseld met rustige passages waarbij soms alleen boerderij-geluiden te horen zijn met minimaal, maar zeer doeltreffend spel van vaak maar 1 of 2 bandleden. Tegelijkertijd blijven de nummers hun vaart en flow behouden. Nu zijn veel van deze aspecten natuurlijk wel typisch Pink Floyd maar de manier waarop ze hier aangewend worden is iets spannender minder voorspelbaar dan op de andere platen voor en dat levert zeer interessante en mooie muziek op. Beter kan ik het eigenlijk niet uitleggen. Het beste wat ik kan adviseren is om het gewoon eens echt intensief te gaan beluisteren, zonder afleidingen en als je er voor in de stemming bent. Dat wil nog wel eens helpen. Aanvankelijk deed deze me ook weinig, maar uiteindelijk is het kwartje toch gevallen.

Oh ja, en zoals al eerder gezegd is: het gitaarwerk van Gilmour is hier echt geweldig.

Het is een prachtig thematisch album..maar wat hebben de gitaarpartijen eigenlijk met Waters te maken?

Roger Waters heeft de credits voor de meeste songs op Animals, vandaar dat ik hem vermeldde - Gilmour blijft wel op gitaar natuurlijk.

@Nicholas123: voorlopig scheer ik DSOTM, The Wall etc. nog (te?) veel over één kam. Zal 'm bij gelegenheid (een rustige, zoals jij zegt) opnieuw afspelen...

Tijdens de opnames van Animals schijnt de doorgaans geniale Roger Waters van een briljant concept bedenken te transformeren in een maniak waar bijna niet meer mee te werken valt. Het onderwerp van deze plaat, dat de gehele mensheid bestaat uit hersenloze makke schapen, met hier en daar een varken, zet hem ertoe zijn bandleden ook daadwerkelijk als schapen te gaan behandelen. Ik was er natuurlijk niet bij, maar het heeft wel geresulteert in één van de meest boeiende platen ooit.

Dit lezende zou ik 'm meteen weer keihard af willen spelen, ware het niet dat m'n wekker morgen vroeg weer af gaat... (to serve the pigs)

Het accoordenschema van "Dogs" vind ik fantastisch. Gilmour begeleidt het geheel met een acoustische 12-snarige gitaar en produceert daarmee een uiterst donker geluid. Zijn electrische gitaar levert in dit nummer één van de beste Pink Floyd-solo's. Zeer beheerst gespeeld, geen overbodige noten en veel emotie. De zang wordt verdeeld tussen Gilmour (1e deel) en Waters (2e deel). De plaat levert een cynische kijk op de mens. Waters' dominantie is nu compleet. Het lijkt erop dat als de spanning tussen Waters en Gilmour oploopt, Gilmour fantastische solo's speelt. In zijn solowerk ontbreekt het hier wel eens aan.

daar zeg je wat, gilmour werd na het vertrek een mak schaap, veilig kabbelend en degelijk, muzikaal dik in orde maar oersaai

altijd goed een dikke vete in een band

Ik luisterde hem laatst weer eens en de tekst:
"Big man, pig man, ha ha charade you are." is wel één van de sterkste beginteksten ooit, heerlijk cynisch, maar o zo waar. Precies waarom ik op deze plaat ben gesteld.

deze plaat blijft zijn hoge waarde behouden , fantastische floyd goed op dreef , instrumentaal en tekstueel , wonderbaarlijk , dit soort muziek zou nooit ( in dit genre ) geevenaard worden !!!

Gilmour maakt sindsdien muzak die tegen dire straits aan leunt. Achtergrond muziek voor in een lift in de Beijenkorf.

Ik zie nu pas dat dat roze ding tussen die 2 schoorstenen een varken is

Het is dat ik het weet, maar hier (op deze) site zie ik het niet; knap van je....

Oke de eerste post bij dit album wees me erop