Pink Floyd - Animals (1977)

Whauw, nooit gedacht dat deze fabriek echt bestond. Dit beeld geeft echt de perfecte sfeer weer van het album. Sgewoon een groot geheel. Denk ik vaak als ik naar Pink Floyd luisteren dat al hun CD's cirkels zijn. Af en volmaakt. Ik kijk nu naar de stemmen en het zijn er 666 :O

Hopelijk stemt er nu niemand meer op de plaat
Haha na nog een luisterbeurt wil ik graag zeggen dat ik Pink Floyd even geniaal vind als Beethoven en Bach en Mozart toen. Deze groep schrijft geen liedjes het schrijft composities, muzikale werken.
Denk dat iedereen hier er wel zo over denkt.

Knap dat PF na fantastische albums als Meddle, en met name Dark Side en Wish You Were Here, nogmaals een prachtig album kon maken, met toch weer nieuwe elementen erin. Deze plaat vind ik vooral qua songtitels wat excentrieker. Vooral bij dit album zie je dat Roger Waters het heft volledig in handen aan het nemen is. Dat op zich vind ik jammer, want ik vind PF het best wanneer beide kemphanen (Waters en Gilmour) hun stempel op een album drukken. En dat is met Meddle, Dark Side en Wish You Were Here nog het wel het geval. NIettemin, ik twijfel tussen 4 en 4,5. Ik denk dat het maar 4,5* gaat worden. Mede omdat het - zoals My Addiction het ook schrijft - af is, het zijn cirkels. Het was zeker een geniale band.

Ik vind dat je net bij dit album de strijd tussen de kemphanen Waters en Gilmour het best hoort. Waters heeft heel het concept bedacht en het overgrote deel van de zang opgenomen, maar Gilmour antwoordt hier met zijn gitaar. Sommige solo's op deze platen zouden niet tot stand kunnen gekomen zijn wanneer de vete minder heftig was, lijkt me.

Dat vind ik wat vreemd. Ik vind het juist, samen met WYWH, het meest homogene werk wat deze band op de aardkluit heeft losgelaten.

En dat vind ik dan weer wat vreemd. Want niemand hier heeft beweerd dat Animals niet homogeen zou zijn.

Gilmour zelf heeft wel eens zoiets beweerd. Aangezien het hier een aantal wat oudere nummers betrof die al een tijd in de setlist zaten en Waters pas later de songtitels aanpaste zodat deze binnen het "dieren-concept" zouden passen.

- You Gotta Be Crazy werd Dogs
- Raving and Drooling werd Sheep

Ze waren rond de tijd van de opnames van Animals geen grote vrienden meer maar dat tast de homogeniteit van het album geenzins aan.

Ik moet zeggen dat dit wel een heel goed album is. Maar op de eerdere albums heb ik het gevoel dat er veel meer samen werd gedaan. Op dit album hoor je vooral de inbreng van Waters. Daarmee is het natuurlijk homogeen, want hij is degene die het schrijft en hij is een fantastisch songwriter. Maar bij eerdere albums proef ik wat meer de inbreng van Gilmour. Voor mijn gevoel hoor je dat Pink Floyd in die fase steeds meer een solo van Roger Waters is. Met The Wall en daarna Final Cut werd dat alleen maar meer. En dat waren in mijn ogen ook albums die wat minder werden, vooral Final Cut. Wel goed, maar niet meer zo goed.

Hoe dan ook, een homogeen geluid is het zeker, eigenlijk zit dit gewoon fantastisch in mekaar. En de eerdere opmerking over de vete van Waters en Gilmour (met Waters als songwriter en de man van de meeste zangpartijen, met het gitaarsolo antwoord van Gilmour) daar kan ik mij zeer goed in vinden.

Wanneer werden deze nummers dan geschreven, Flebbie? Al tijdens Dark Side?

Je moet dat volgens mij ook niet te strikt nemen. Ik denk niet dat die nummers toen al exact hetzelfde waren. Er zal nog wel wat bij geschreven zijn.

Ik denk rond die tijd ja. Ze kregen in ieder geval vanaf 1974 een vaste plek in de setlist.



Op youtube staan verschillende versies, erg leuk om te horen hoe die nummers zich ontwikkeld hebben vind ik.

Dogs 1974
Dogs 1975
Sheep 1974
Sheep 1975

Het meesterwerk van Pink Floyd, ondergewaardeerd en een van de 3 beste albums die ooit is gemaakt...Inderdaad een album waarop geen nummers of liedjes staan maar compositities. Pink Floyd schoot zichzelf in de regionen van Beethoven, Bah en Mozart met dit album.

Het is denk ik een van de meest depressieve albums in mijn collectie. En dat niet alleen, ik denk ook een van de meest beklijvende......en wat heb ik deze cd vaak gedraaid. De eerste cd heb ik gewoon moeten weggooien, en heb een tweede en een derde moeten kopen. Waarom brengen ze dit niet uit op SACD, denk ik dan......want dat verdient dit album.

Het album heeft eigenlijk maar drie stukken muziek, een inleiding en een outtro. Die beide Pigs On The Wing heten en live veel veel beter zijn, door de toegevoegde solo. Er bestaat overigens ook een versie waabij deze twee nummers aan elkaar ziijn gespeeld en dat is ook erg goed moet ik zeggen.

Na het eerste nummer komt het eerste hoogtepunt in de gedaante van Dogs...wat gelijk ook het langste nummer van het schijfje is. Roger durfde het met de In The Flesh Tour nog aan om het nummer in zijn geheel te spelen (inlusief het kaartintermezzo in het midden)...en wat was dat kwijl zeg....Het is een nummer waarin David Gilmour zich van zijn beste kant laat zien...en een tweede is Rick Wright...fenomenaal en ongevenaard.....ze komen hier heel dicht in de buurt van de kwaliteit Echoes (ook al doet de 22 min uitvoering van Shine On II die op de Animals Tour in 77 werd gespeeld ook niet onder).

Het tweede stuk is Pigs, wat al net zo vet is, en ook volzit met gigantisch gave keyboard en gitaarintermezzo's. Dit nummer is altijd mijn favoriet geweest van het album, en al helemaal live, waar het nummer stevast veel steviger en langer werd gespeeld. Gelijk vanaf het begin waarin je de varkens al van verre hoort schreeuwen.....laat dit nummer niet meer los.

Het laaste stuk is Sheep, ook hier weer wordt het albumingeluid met dierengeluiden (leuk door Waters meeplaybackt op het Arrow Classic Rock Festival in 2006)..ook dit nummer is inmiddels klassiek, ook al is het wel zo dat hier de bas meer op de voorgrond treedt en het dromerige atmosferische er een beetje af is. Evenmin nog steeds een grootse afsluiting.

Nu over de jaren heeft e tour denk al net zo'n legendarisch status bereikt als de cd. Een Tour waarin Roger Waters een fan in het gezicht spugde in Montreal, het idee kreeg om een muur tussen het publiek te bouwen en de band. Een tour waarbij 4% van het publiek zichzelf naderhand van het leven beroofde (volgens de auteurs van het boek dat in de Shine On box zit) en waarschijnlijk de allerlaatste tour waarbij Pink Floyd op het podium stond in de klassieke formatie en gewoon er flink op los kon jamen...aan de bootlegs is dat af te horen....en oh. oh....als je dacht dat de studioplaat van Animals al goed was.....live is het helemaal het einde.....Ieder nummer wordt stevig uitgebouwd, er wordt hevig op los gejammed and de vaakheid is van tijd niet van de lucht.

Pure nostalgie !!!!

welke bootleg raad je aan om eens te beluisteren? leuk stukje verder, ben het helemaal met je eens, dit is grote klasse!

Deze plaat laat een hele gedreven Waters horen, met sterke Gilmour steun voor de muziek. De texten zijn (vooral in Dogs) echt huivering wekkend en heeel sarcastisch. Dit is Pink Floyd op zijn best! Samen met Meddle, UmmaGumma, More en Devision Bell mijn Floyd favoriet!
In Dogs zit een melodielijntje waarvan de tranen alleen al in de ogen schieten als ik eraan denk...(..the bad blood runs and turns to stone....)
De vraag naar die beste bootleg voor het musiceren schreeuwt om een antwoord.

Na al die briljante platen slaagt Pink Floyd er weeral in een prachtig album te maken! Het mooie is : na platen als WYWH en DSOTM zou je toch denken dat ze geen 'andere' plaat meer kunnen maken (met een totaal andere sound). Hieruit blijkt van wel! Weeral een andere soort sound: donker, nog sarcatischer (als dat al een woord is), lekker protesterend tegen de racistische en liberale politici van die tijd!! Tekstueel zeer goed. Een van m'n favo Pink Floyd platen mede door de grote inbreng van Waters! WATERS

En Toch Vond Ik Een Negatief Punt!!!!
...
...
...
...
...
...
...
Nu iedereen wat tijd heeft gehad om de schok te verwerken, leg ik het uit : het ligt niet aan de plaat zelf, maar aan een plaat die een tweetal jaar eerder werd uitgegeven. Namelijk Horses van Patti Smith. Ik raad iedereen aan eens zeer goed naar het nummers 'Free Money' te luisteren!! ...
...
...
Hoor je het!! Hoor Je Het?? Die riff (vanaf 0:50) !!

Geen plagiaat te noemen, maar vind het wat spijtig. Ik zag Pink Floyd altijd als de vernieuwers en de band die iedereen invloedde.
Nu hoor je goed hoe david gilmour zich liet inspireren door lenny kaye en ivan kral. Meer dan inspireren want imo is het totaal dezelfde riff als die die veel voorkomt in het nummer Pigs (Three Different Ones)


Coit : Zalige Plaat van een Zalige Groep!!

Ik vermoed dat hier nog redelijk samengewerkt werd . Al is het frappant dat zowel Gilmour als Wright het jaar erop met solowerk kwamen . Ik denk dat dit 2 tal duidelijk toe was aan verandering .
Waters was toen al aan het stoeien met The Wall . Duidelijk een statement makend naar zijn slechte ervaringen tijdens de laatste tour , waar hij het publiek minachtte en hen afschilderde als bierzuipende herrieschoppers . Het idee optreden met een muur voor het publiek was in ieder geval geboren .
De grimmige sfeer op Animals illustreert wel de sombere stemming van Waters . Ondanks zijn onderwerpen op de 2 voorgangers , die ook voldoende maatschappij kritisch waren ( in meer behoudende vorm dan ) is dit wat mij betreft de meest eerlijke en pure plaat in deze samenstelling . Zonder meer met The Wall samen mijn favoriet .
Nooit eerder kwam Waters met zo veel lappen tekst . En muzikaal is het zoals Kaztor aangeeft homogeen genoeg . Wright en Gilmour in geweldige vorm op muzikaal gebied .

Ik denk dat als Gilmour op de man af vraag of hij ooit van Lenny Kaye en Ivan Kral hebben gehoord hij zal toegeven nog nooit van ze te hebben gehoord. Gilmour's muzikale helden zijn een stuk ouder allemaal. Ik denk dat hier toch echt sprake is van puur toeval.

Patti Smith - Free Money (s...

En om eerlijk te zijn hoor ik die gelijkenis helemaal niet en is die gitaarpartij nou ook niet echt het toonbeeld van originaliteit te noemen. Tenminste, het is nou niet echt een heel erg opvallend rifje dat echt aan 1 bepaalde gitarist hangt zoals bijv. de Kashmir riff aan Jimmy Page hangt, of de Owner Of A Lonely Heart riff aan Trevor Rabin of de Satisfaction riff aan Keith Richards.

Daar heb je gelijk in! En dit is waarschijnlijk wel toeval...
Maar toch hoor ik een grote gelijkenis
Ik bedoel hiermee : Normaal zag ik Gilmour als een vernieuwer, die riffs schrijft waar nog nooit iemand heeft opgekomen. Dus ookal is het nu toeval, toch is het idee dat dat sumbliem riffje al bestond

Nevermind, ik ben aan het muggenziften (spelling correct??) tot en met

idd, want het is een 13 in dozijn riffje wat al tig miljoen eerder gespeelt is

Idd!

De kunst van Gilmour is dat hij het zooooveel cooler brengt

Beestachtig goed

If you didn't care what happened to me
And I didn't care for you
We would zigzag our way through the boredom and pain.
Occasionally glancing up through the rain
Wondering which of the buggers to blame

Al vanaf de eerste lijnen is het te merken, Pink Floyd pakt onze samenleving bij de lurven en houd ons een spiegel voor. Ongemakkelijk? Zeker maar ook heel eerlijk. En om ook heel eerlijk te zijn verwacht ik ook niks anders van een album waar waters grotendeels de teksten voor geschreven heeft. Waar andere Prog bands zich nog weleens willen vergrijpen aan grootste Fantasy concepten komt pink Floyd aan met een album losjes gebaseerd op "Animal farm" van George Orwell. Ik heb ooit eens het genoegen gehad om Animal farm te lezen en ik vind dat waters ,zeer geslaagd, de gedachte van het boek in het album heeft verwerkt. Orwell laat zijn verhaal echter afspelen in een communistische samenleving waar waters duidelijk over de kapitalistische samenleving toen(en eigenlijk ook nu) heeft. Maar net zo als het boek heeft dit album een duistere haast depressieve kijk op de hedendaagse samenleving.

Dit album onderscheid grofweg drie groepen mensen. De vlugge zakenmannetjes. Die profiteren over andere mensen en leven voor het geld. HONDEN zijn het!!..... Op dit album dan. Daarnaast hebben we nog de varkens de hoge leiders van het land. De mensen voor wie macht het leven is En ten slotte de schapen die zich van geen kwaad bewust zijn en die natuurlijk door profeet waters wakkergeschut moeten worden. Natuurlijk overdrijf ik nu wel een beetje aangezien waters het tekstueel veel subtieler weergeeft lees maar eens.

Deaf dumb and blind you just keep on pretending
That everyone's expendable and no one has a real friend
And it seems to you the thing to do would be to isolate the winner
And everything's done under the sun
And you believe at heart everyone's a killer.

Why do you keep pretending the dangers not real
Meak and obedient you follow the leader
Down well trodden corridors into the valley of steel

Dit is toch gewoon pure poëzie of niet soms. Waters flikt het dus alweer om een grandioos concept op papier te zetten.

Misschien wel nog belangrijker is de manier waarop de. teksten aansluiten op de muziek. De instrumentatie heeft de duistere dwepende sfeer overgenomen van de teksten. De toetsenpartijen zijn surreëel en spookachtig goed(het jazzy begin van sheep bijvoorbeeld). Wellicht is het een zeer klein nadeel dat deze toetsenpartijen iets te veel naar de achtergrond gedrukt worden door gilmour's gitaarpartijen. Nu we het toch over de gitaren hebben wat zijn ze hier op dit album toch geweldig. Zo zijn De gitaarpartijen in dog misschien wel de beste die Gilmour ooit opgenomen heeft. Uiteraard zijn de voor pink Floyd zo kenmerkende geluidseffecten gewoon weer aanwezig. Zo horen wij honden blaffen, schapen blaten en varkens knorren.

Wat vooral opvalt dat er geen overbodige muziek opstaat. Veel bands willen bijvoorbeeld nog wel eens overbodige solo'tje opnemen. maar ondanks de lengte van de nummers voelt dit album nergens uitgerekt,alles valt perfect op zijn plaats. Door deze gefocuste instelling klinkt het album erg strak en gaat er een soort dreiging van de muziek uit. Waarschijnlijk is dit ook pink floyd's meest duistere en meest intrigerende plaat.

Conclusie: het album heeft naast dark side een van de sterkste concepten van deze band. Indrukwekkend word het pas echt als je bedenkt dat Prog even haast op sterven op dood lag en veel progbands (yes,genesis,elp) al pop aan het maken waren. Om dan zo'n gefocust album te maken zonder clichés maar met een dreigende en bijna deprimerende sfeer die elke luisterbeurt weer intrigeert. Petje af hoor: voor Pink Floyd en het vliegende varken. helaas word het album nog wel eens vergeten doordat het uitkwam tussen de kaskrakers Wish en Wall.

(geen beste of slechtste nummers ditmaal . ik kan niet kiezen)

concept: super (dag van vandaag is er zelfs meestal geen)
teksten: super
instrumentale delen: super
albumhoezen: super

FANTASTISCH !!!

t'zal wel zijn alles aan de floyd is super , ontdek maar hun eerste platen en zeker obscured by clouds , een vingeroefening voor dark side .

prachtig plaatje. het duurde eventjes deze te aanvaarden. Vooral Pigs vind ik fantastisch, geweldige sfeer. tekstueel zeer goed.

Obscured By Clouds
vergeten en onderschat pareltje van TheFloyd!

ps: reply nu niet in Floyd metaforen, zoals bij DarkSide!
Zeer tof taalspelletje, dat wel, zou dat ook wel graag doen. Maar heb geen zin om 3u 's nachts nog zo een message te typen

MisterFool

Mooie review, waar ik niets maar aan kan toevoegen.
Respect!

Greets
Ferre

bedankt ferre

Was langetijd mijn favo floyd album maar heelaas voor animals is WYWH hem voorbij gestreefd
En Misterfool geweldige review.