Pink Floyd - Animals (1977)

"Harmlessly passing your life on the grassland away..."

Sheep; een song die met zo'n formidabele lyrics begint.... is gewoon hemels.

net zoals heel dit album, dat altijd in de schaduw van The Dark Side of The Moon en Wish You Were Here zal staan, en dat is jammer, want het is eigenlijk van hetzelfde niveau.

Dat ben ik helemaal met jou eens Father, alleen is dit album een stuk duisterder. Maar op een andere manier net zo goed als Wish You Were Here en The Dark Side Of The Moon.

Dit album vind ik ook eigenlijk even goed als WYWH maar op WYWH staat WYWH en die vind ik erg goed.

Ik vind van WYWH Dogs het beste nummer, want daar gaat het eigenlijk ook over hier. En van Animals Shine On You Crazy Diamond part 1.

sjonge, wat een goeie plaat toch

lang niet gedraaid maar khadenorme goeie zin en dan kan ik um wel hebben

je moet er maar zin ijn hebben en dat heb ik eigenlijk niet maar om een of andere reden werkt deze plaat verslavend

ik vind hem echt steen goed

jammer dat ik er van in de mineur raak vaak

Ja...dit is geen vrolijk feest plaatje.

ik ken dit album sinds mijn elfde en het blijft maar fascineren .
de andere albums uit de jaren 70 zijn natuurlijk ook fantastisch maar deze is en blijft een status apart.

misschien ernaast maar voorbij?!

Een recensie die ik heb geschreven voor een blad:

Wie Pink Floyd zegt, die zegt The Dark Side of the Moon, die blèrt ‘how I wish you were here’ en die gromt ‘We don’t need no education!!’. Maar het allergrootste meesterwerk van deze progrockers zit daar ergens halfweg de jaren zeventig geklemd tussen die lading kassuccessen: het minder bejubelde album Animals uit 1977. Een epische plaat met drie nummers die ruim de tien minutengrens overschrijden, en waarop mens en maatschappij metaforisch worden voorgesteld als de dieren van boer Teun. Klinkt nogal simpel – en dat is het ook, op het eerste zicht – maar de uitwerking van het concept is ronduit meesterlijk. Lichtjes gebaseerd op en ietwat geïnspireerd door George Orwells Animal Farm, maar toch vooral op zichzelf staand, dendert Animals veertig minuten lang voort op onheilspellende gitaarriffs, onrustwekkende jazzy synths en waarschuwende woorden van Roger Waters. Op subtiele maar doordringende wijze worden de mensen ondergebracht in grof geschat drie dierlijke categorieën: de honden, de varkens en de schapen.

‘If you didn’t care what happened to me / and I didn’t care for you / we would zig zag our way through the boredom and pain / occasionally glancing up through the rain’. Met deze enigszins onbehaaglijk stemmende woorden begint Animals. Vrijwel meteen daarna vangt ‘Dogs’ aan. De honden zijn de zakenlui die – als een, euh… hondje – achter de grote bazen aanlopen om op een goed blaadje te staan. Maar niets is echt, alles is gemaakt. De schone schijn hooghouden, om het op z’n Hyacinth Buckets te zeggen, en er op termijn zelf de vruchten van plukken. ‘You have to be trusted by the people that you lie to’. Huilende honden op de achtergrond creëren mee het beklemmende gevoel dat heel het nummer aanhoudt.
Een plotse muzikale ommezwaai halfweg kondigt misschien wel enige verandering aan. Een drukkend synthesizerintermezzo, gevolgd door de woorden ‘Gotta stay awake, gotta try and shake of this creeping malaise’. Maar aan het einde blijkt de moeite tevergeefs. Er zijn geen echte vrienden, ‘everyone’s a killer’. De slepende zang van Waters maakt dit angstaanjagend duidelijk.

De varkens dan, zij zijn de grote leiders van het land. Ze kijken enkel naar zichzelf, niet naar wat er rondom hen gebeurt. ‘With your head down in the pig bin / Saying, “keep on digging”’. Waters ziet er gelukkig het komische wel van in, ‘Pigs’ is dan ook doordrenkt met sarcasme en gitzwarte ironie. Ook de schaterende gitaarpartijen lijken waarachtig de boel te ridiculiseren.

Het hoogtepunt, zowel muzikaal als tekstueel, komt er op het einde, met ‘Sheep’. Het verhaal van de schapen, de kudde, de massa, is even aangrijpend als zorgwekkend. Ze grazen maar op het weiland, zich van geen kwaad bewust (‘only dimly aware of a certain unease in the air’). Het kabbelende jazzintrootje symboliseert deze schijnbare sereniteit. Na enkele minuten komt de waarheid echter aan het licht. De schapen leven in voortdurende angst voor de herder en worden opgejaagd door de honden. Op dit ogenblik zijn de gitaren op hun scherpst en herbergen de misnoegde zangpartijen herbergen een alarmerende ondertoon. De schapen blaten tevergeefs.
Het nummer en het album eindigen echter met een optimistische noot. Hoe meer er naar de climax wordt toegewerkt, des te bevrijdender klinken de woorden. Er staat duidelijk iets te gebeuren. ‘March cheerfully out of obscurity into the dream […] get out of the road if you want to grow old’. De afsluitende gitaarakkoorden weten deze hoopgevende slotsom op volmaakte wijze te berde te brengen.

En daarin schuilt ook de grote virtuositeit van Animals. De genialiteit van de metaforen wordt vlekkeloos overgebracht in de zang en de muziek. Slechts weinig albums wisten ooit een dergelijk sfeer te creëren zoals dat gedaan werd op Animals. En wat dan gezegd van het artwork. Begin december 1976 trok een horde fotografen in opdracht van Pink Floyd met een reusachtig opblaasbaar heliumvarken naar het Battersea Power Station in de buitenwijken van Londen. Deze ongewone fotoshoot duurde dagen, omdat het varken per se moest gaan vliegen na een windstoot en er zelfs helikopters en vliegtuigen aan te pas kwamen. Verhalen doen de ronde dat een alcoholverslaafde is gaan afkicken toen hij het varken zag hangen. Vast staat dat het beestje inmiddels al een heus cultstatus bereikt heeft onder de noemer The Pink Floyd Pig. ‘A shelter from pigs on the wing’. Amen to that.

Arno, driewerf bravo voor je machtig scherpe observatie en bespreking; Beter heb ik van deze plaat nog geen recensie gelezen, dit is wat het voor mij in elk geval ook betekent.
Ik vind dit album ongelooflijk sterk, ik heb het ook al eeuwen de volle ***** sterren toegekend, minder vind ik haast genant...
Prachtplaat van een topgroep. Topgroep, toch zolang Waters en Gilmour het met elkaar konden vinden, nadien werd het een pàk minder...

Mooi stukje, Arno.
Ik heb altijd een haat/liefde verhouding met dit album gehad.
Maar ik heb de plaat al een hele tijd niet meer beluisterd.
Dat ga ik naar aanleiding van jouw stukje maar weer eens doen.

Heb hem maar weer eens geluisterd en hij is eigenlijk even goed als WYWH alleen deze is wat donkerder dus je moet er zin hebben. WYWH kan ik eigenlijk elk moment van de dag luisteren. Deze kan ik alleen laat in de avond draaien. Aangezien deze evengoed is als WYWH heb ik hem toch maar in mijn Top 10 gezet!

Pink Floyd's sterkste en beste album vind ik. Het blijft toch bijzondere muziek.

Potverdikkie Arno, ik ben jaloers op je schrijfkunst en inzicht. Prachtige recensie en voor mij ook een stukje achtergrond die ik nog niet wist. Het album is ook voor mij één van de beste, zoniet dé beste plaat van Floyd maar qua tekst vond ik het altijd duister. Zo duister dat ik de samenhang er niet helemaal van begreep.

En nu ik weet van de varkens, begrijp ik ook de heliumvarken: die kijken op iedereen neer en grijpen in als het nodig is. Althans, dat maak ik er nu uit op .

Zit 'm net weer te draaien en dit is toch echt van een hele andere orde als bijvoorbeeld het commerciële album DSotM. Wat een meesterwerk!

#84 in de Top 250...

Man, dit hoort in de Top 5 te staan, kom nou!!

Ja te veel Hip-Hop en Radiohead liefhebbers Hé.

Animals is eigenlijk even goed als de andere Floyd albums alleen wat minder toegankelijk. Je moet hier zin in hebben.
Als je hier zin in hebt en je luistert dit in de avond dan is dit het beste album wat er is.
Geweldige teksten vol haat tegen de maatschappij die samenhangt met de sfeer waardoor je nie meer loskomt uit het album tot dat het weer afgelopen is. Geweldig album

Dit album vind ik het beste van PF op Wish You were Here na dan. Muzikaal gezien vind ik Wish You were Here superieur aan deze plaat. Het is bij deze vooral de duistere en depressieve sfeer, en vooral de texten die het hem doen. Echter op deze plaat kreeg Roger Waters al meer de overhand. Ik zou The Dark Side Of The Moon, eigenlijk wel het meest uitgesproken Pink Floyd album willen noemen. Eigenlijk kun je met Pink Floyd niet misgrijpen, want alle albums vanaf het debuut tot en met The Division Bell zijn super. Het ene album is wat beter dan het ander, maar een onvoldoende zit er wat mij betreft niet tussen, met geen enkel album van hun.

Pink Floyd was een vrij diverse band, daarom gaat de muziek niet snel vervelen. Van de Pink Floyd albums draai Animals de laatste weken het meest. Dogs en Pigs (Three Different Ones) zijn magisch. Sheep is niet slecht, maar vind ik toch een klasse minder dan die twee.

Daarnaast vind ik dat Roger Waters hier op zijn vocale hoogtepunt is.

Sheep is toch gewoon het beste nummer op deze plaat? Heb ik toch altijd gevonden.... ach, er staat nu eenmaal niets slechts op dit album, echt niet!

Ik ga toch voor Dogs. Maar inderdaad, ze zijn allemaal goed. Correctie: geweldig.

Ik vind Pigs eigenlijk de beste.
Geweldige tekst en heel mooi/apart gezongen door Waters.
Maar zoals Nicholas zegt ze zijn allemaal geweldig.

Ik vind sheep het beste nummer!

Ik kan me ook het beste vinden in die beschrijving....
En muzikaal vind ik dat nummer geweldig, hoe de zang overgaat in de gitaar....hoe er zo'n naar gevoel wordt geplaatst door de felle gitaareffecten bijvoorbeeld bij 'you better watch oooout, there may be dogs about'...
En natuurlijk sluitend met een bijna feestend riff wat ik altijd uit volle borst mee bler, terwijl ik doe alsof ik zelf de grepen op de gitaarhals pak!

De herfst is er weer ! perfecte plaat om te draaien op grauwe natte winderige dagen .

Komt de essentie van Animals nog beter tot zijn recht .

Het is zààlig, deze plaat, heerlijk donker en vol mystiek.

Draai voor herfstdagen ook maar eens Tubular Bells van Mike Oldfield, wel de originele uit 1973, uiteraard...

Ja, dat is ook zo'n herfstplaatje . David Sylvian's Secret of the Beehive is er ook zo eentje .

ik hoop dat we hier geen herfstplaten discussie krijgen.

Want daar is een topic over/voor.

Mooie herfstplaat inderdaad dit Floyd album. Het debuutalbum van Nick Drake is er ook zo eentje vind ik, ook mooi voor in de herfst.

Die vind ik dan ook mooi op elk moment van het jaar. Maar je hebt gelijk, op momenten als deze komen de meer melancholische platen beter tot hun recht. Zo ook deze, die vaak niet genoeg erkenning krijgt binnen het PF-oeuvre (hij zit dan ook mooi tussen WYWH en The Wall in, natuurlijk).