Pink Floyd - Animals (1977)

Vind het geluid van die platen sinds DSOTM toch onmiskenbaar hetzelfde, gitaren, zang, keyboards, etc.. Terwijl de echt oudere platen van Floyd behoorlijk anders klinken. Volgens mij ook veel met de productie te maken.

Klopt, tot aan Meddle waren ze duidelijk aan het zoeken naar de juiste sound.

Op Meddle begon die al een beetje de juiste vorm te krijgen en duurde tot en met The Wall.

Op The Wall hoor je de walvisgeluidjes van Echoes op sommige nummers b.v ook duidelijk terug. En natuurlijk zijn er nog meer overeenkomstige dingen.

Ik ben het zeker met orbit eens, alleen vind ik dat het begin van 'hetzelfde geluid' al vanaf Meddle is ingezet.

En met het tijdsbeeld , vergeet dat niet .

Nu heeft Pink Floyd altijd een eigen koers gevaren , maar het zou vreemd zijn als zij vast zouden houden aan het geluid wat zij eind jaren 60 / begin jaren 70 fabriceerden .
Vooral Richard Wright is gegroeid als toetsenist . Op Animals is hij kleurrijk aanwezig .

Je hebt gelijk.. Meddle had ook al die strakke productie.

Dat is toch echt appels met peren vergelijken. Zo is Simple Minds eentonig, omdat ze niet zo divers zijn als The Beatles.

bekijk eens een dvd over het ontstaan van diverse pink floyd platen en je kan niet anders dan ene andere concusie trekken

men is nooit op zoek geweest naar een bepaalde sound die is in loop er jaren door allerlei ervaringen en gebeurtenissen ontstaan tot de vorm waarmee gilmour na het vertrek van waters meningeen bleef teleurstellen

Een dvd bekijken over het ontstaan van diverse albums is nooit verkeerd natuurlijk. Heb dat nooit gedaan, maar daarom heb ik er nog wel een idee bij en een mening over.

Pink Floyd begon met de rare hersenspinsels van Syd Barett natuurlijk. Het eerste album heeft iets franks en vrij's en iets ongedwongends. Pure psychedelica natuurlijk. Het heeft lang geduurd, maar dat kwartje is op den duur toch gevallen bij mij.

Het tweede album borduurt daar ten dele op verder.

Daarna kreeg je de experimenten van Ummagumma wat gewoon los zand was, ze wisten niet echt waar ze heen wilden toen.

En vervolgens kwam Atom Heart Mother waar ze zelfs een compleet symphonie orkest bij gebruikten, een album met iets meer vorm erin, en al een beetje wetend waar ze precies heen wilden. Een album waar de bandleden trouwens niet graag aan herinnerd worden.

Daarna was het de beurt aan Meddle, het album met een soort tweedeling van de oude psychedelica in de vorm van A Pillow Of Winds, Fearless, San Tropez en Seamus.

De nummers One Of These Days en Echoes zijn duidelijk de nummers waar ze hun sound voor de volgende albums echt vorm mee gegeven hebben en tot en met The Wall in stand mee gehouden hebben.

De sound van dit album heeft ook onmiskenbaar veel van de nummers Echoes en One Of These Days weg natuurlijk.

Tenminste dat hoor ik er zeker in terug.

Je hebt eigenlijk maar 1 echte gebeurtenis gehad, en dat was het uit de band zetten van Barett en gelijk daarna het aantrekken van Gilmour. Tenminste een gebeurtenis waarmee de sound veranderd werd en de vorm kreeg zoals we Pink Floyd eigenlijk allemaal kennen.

Door gebeurtenissen en ervaringen ben je immers op zoek naar een bepaalde sound. Iets ontstaat immers nooit zomaar, en er moet wel iets voor gedaan worden.

Jij zegt eigenlijk hetzelfde als mij, maar dan op een iets andere manier.

Je kan het weer niet laten, he Joy. Laat dit nou eens rusten. Zelfs als er helemaal geen discussie is over Gilmour, weet jij wel een sneer te geven.

Ik begin toch wel een beetje moe te worden van je continue pogingen om in ieder gesprek of discussie jouw ergenis m.b.t. Gilmour erbij te halen, ook al is daar totaal geen aanleiding toe.

Voor mij het favoriete Floydalbum, hoe goed de voorgangers ook zijn. Deze vind ik nog beter. Alle Floydingrediënten zijn aanwezig: ingetogenheid naast apocalyptische oerthema's met een perfecte mix tussen de messcherpe teksten van waters ("You have to be trusted by the people that you lie to, so that when they turn their backs on you, you'll get the chance to put the knife in.") en de sla-demp-trek techniek van de (echte) 'slowhand': David Gilmour. En 'Pigs on the Wing'? Altijd leuk om na te spelen.

erg kinderachtig inderdaad. pink floyd was het beste met gilmoure en waters samen. als 1 van de 2 ''afwezig'' was, verdween er een beetje van pink floyd. samen zijn ze groot geworden! samen waren ze pink floyd!


dit album vind ik heerlijk. het minste nummer vind ik sheep. deze pakt me niet zo. ik vind dogs en pigs beter! ik had graag dogs ipv sheep op echoes (best off) gezien!

Volledig eens, prodi9y9!

Om maar een voorbeeld te noemen: toen Waters weg ging bij Pink Floyd en Gilmour verder ging werden de teksten vreselijk kloten.

Als je dit schrijft na de post van prodi9y9 te hebben gelezen snap je de essentie van dat hele bericht niet.

Aan prodi9y9: Ik vind Sheep juist hèt nummer van Animals! Erg mooi hoeveel dynamiek er in dat nummer zit! Alsof je in een omslaande golf mee wordt genomen maar er wel van geniet

Wat jij hebt met Sheep, Lakai, dat heb ik met Dogs. Al vind ik niets slecht aan dit album. Dit album is wat mij betreft zeer evenwichtig en knap gemaakt. Ik luister het met graagte!

Ik ben er zojuist achter gekomen dat de architect van Battersea Power Station (Giles Gilbert Scott) ook de karakteristieke rode telefooncel heeft ontworpen die in Londen nog her en der staan.

Een enorm gaaf gebouw.

Aha, ik zie de overeenkomsten wel. Wat een leuk fun fact

Begin steeds meer geïntrigeerd te worden met de band Pink Floyd. Dit is nu het vijfde album die ik met regelmaat luister. En na the Dark Side of the Moon vind ik deze tot dusverre de beste! Denk wel dat dit meer een album is dat je meerdere malen beluisterd moet hebben alvorens je alle schoonheden hebt ontdekt. Maar Animals bevalt me al zeer goed!

Ik zag laatst de film Children of Men en daarin zat een mooi visueel eerbetoon aan deze hoes. Verder ook nog PF in de soundtrack en sowieso een hele toffe film, dus wel een aanrader.

Je bedoeld deze scene inclusief opblaas-varken (vanaf 0:55)

Fantastische film en niet alleen vanwege de Pink Floyd referentie en King Crimson op de soundtrack

ikke ziet gene opblaasvarke, of je moet dat gijze vlekkie links van de rechterschoorsteen bedoelen

Je moet de scene wel afkijken he

ah
2:41

2:13

top!

Pink Floyd, weinig artiesten waarvan ik meer muziek heb denk ik.
Toch ben ik ze in de loop der jaren steeds minder gaan draaien, haast niet meer bedenk ik me nu ik dit schrijf. Alleen Dark Side Of The Moon en The Piper At The Gates Of a Dawn draai ik nog weleens. Gisteren in de auto dit album gehoord en goh wat valt het mij eigenlijk tegen.

Heb niets tegen lang uitgesponnen liedjes maar wat ik op dit album hoor is bij vlagen zó gelikt en gladjes en hoor gewoon niet echt spannende dingen.
Sheep heeft bijv. een geweldig outro maar de rest is toch eigenlijk één lange, saaie voorvlucht voor wat er komen gaat.
Dit wordt een stemverlaging. 3,5*

Ik kijk er van op dat dit op plaats 89 in de toplijst staat. Als ik bedenk hoeveel moois er alleen al in 1977 is gemaakt kan ik niet anders zeggen dat MuMe Animals erg overschat. Zelf geef ik het album ook 4* maar daar zal na een nieuwe luisterbeurt ongetwijfeld iets vanaf gaan. Op de één of andere manier draai ik dit nooit meer.

Het album is ontzettend pretentieus, gelikt en geknutseld. Op DSotM leverde dat nog spannende nummer op maar deze plaat mist tempo. Bovendien heeft het de tand des tijds zeker niet vlekkeloos doorstaan. De talloze overdubs en geluidseffecten maken het allesbehalve tot een eyeopener van de popgeschiedenis.

Nee, geef mij dan maar het debuutalbum waar het speelplezier nog hoorbaar is. Vreemd genoeg kampen ELP en andere symfobands met hetzelfde probleem maar die krijgen dan ook totaal geen aandacht op MusicMeter. Wat onderscheid PF van hun concurrenten destijds?

Toegankelijker denk ik, en als je eenmaal écht naam hebt gemaakt (met DSOTM) dan verlies je die niet zomaar meer. ELP draait vooral om het technisch fenomenale spel van m.n. Emerson, en het vroege Yes is ook meer op complexiteit gericht, evenals Gentle Giant. ELP en Yes hebben natuurlijk ook uitstekend verkocht (hoewel minder dan Pink Floyd) maar die zijn nu wellicht inderdaad wat weggezakt.

Bands als Caravan en Nektar zijn dan weer veel psychedelischer, en daarom minder populair?

Ik weet het niet. Feit blijft dat dit album ook maar sporadisch opduikt in toplijsten. Pitchfork Media is er bijvoorbeeld gek van. Natuurlijk heeft Animals zijn momenten. Maar de vocals vind ik bijvoorbeeld vaak wat eentonig. Tekstueel is het interessant hoewel een deel rechtstreeks uit de pen van George Orwell komt.

Akkoord wat betreft Orwell, maar daar deed de band dan ook niet geheimzinnig over. Waters heeft zich gebaseerd op/geinspireerd door Orwell, al is er nou niet echt veel eigens aan toegevoegd. Het is niet zoals Alan Parsons Project en in mindere mate Lou Reed die de daadwerkelijke teksten van Edgar Allen Poe op muziek zette.

Ik heb er nooit problemen mee gehad. Een positief argument is dat veel mensen op deze manier (al dan niet onbewust) bekend raken met grote schrijvers.

Net zoals Wish You Were Here kent dit album geen zwakke nummers. Het is wel wat eentoniger of minder spannend. Dogs vind ik wel een van de sterkste Floyd nummers. Heerlijk die solo's!

Ik heb net als Stijn ook geen problemen met het feit dat de teksten duidelijk zijn geinspireerd door Orwell. Ik vind het juist wel leuk. Het geblaf van de honden en het geblaat van de schapen passen goed bij de muziek in tegenstelling tot het geblaf in Seamus waar ik me altijd behoorlijk aan irriteer.

Dat geblaf in Seamus is dan wel weer 'live' he.