Pink Floyd - Animals (1977)

Als je even verder leest schrijf ik juist dat de uniformiteit(gelijkvormigheid) van dit album veel sfeer brengt. Je kunt ook een album volstoppen met allerlei invloeden, of een nummer volpropen met allerlei tempo-wisselingen,instrumenten etc, maar hierdoor enorm tekort schieten op sfeer. Niet dat tempo-wisselingen slecht zijn, in tegendeel ze kunnen een compositie opkrikken en veel sfeer brengen.

Met andere woorden animals kent weinig variate, maar hierdoor loopt het album over van sfeer en wordt dit album des te intenser.

Misschien zit de gitaar er niet doorheen als een solo op een bestemde plaats....Maar her en der wordt continue gesnerpt en gescheurd met die gitaar van hem.
Vooral in Sheep, hoe die toetsen en gitaar elkaar afwisselen is werkelijk weergaloos!
hier en daar ook nog een loopje van Waters die lekker op hun plaats vallen! Er zit ZOO veel dynamiek in die nummers!

Goed, en dan is het altijd nog een kwestie van smaak. Vind je het mooi, vind je het niet mooi. Maar geen afwisseling of monotoom zijn, gaat er bij mij niet in.

Het toetsenintro van sheep moet toch wel een van de hoogtepunten uit het euvre van PF zijn.

Ik ben absoluut geen liefhebber van gitaarsoli, meestal alleen maar storend en obligaat afwerkkunstje om te laten zien hoe goed de betreffende muzikant op zijn instrumentje kan pielen.
Maar op Animals worden de paar soli juist uitermate goed ingezet, om inderdaad de sfeer nog een extra accentje te geven. Daardoor storen ze niet, sterker, ze zijn een prima verlengstuk van de rest van de nummers.

Och ik heb weinig problemen met gitaar(maar ook keyboard)soli, niet zelden zijn deze het hoogtepunt van een nummer. Een emotionele climax die je niet zou hebben als je de solo uit een nummer zou knippen.

Tja, kwestie van de goede muzikanten horen en zien spelen want die weten vaak precies hoe ze het op een juiste manier moeten doseren. Qua gitaarsolo's zou ik de volgende eens checken:

Genesis - Firth Of Fifth (Steve Hackett)
Camel - Ice (Andy Latimer) maar dan wel in een live-uitvoering zoals hier:

Camel - Ice (live)

Met name die laatste is feitelijk één lange gitaarsolo die werkelijk barst van het gevoel en emotie zonder dat het dus een obligaat klusje word.

Je hoopt nu natuurlijk dat ik deze kleine, maar zekere verdraaiing van mijn woorden niet opmerk. Het ging enkel om het langgerekte karakter van deze nummers. Dat verbreedt jij nu tot 'dit album', wat dus over alles wat ook maar iets met Animals te maken heeft kan gaan.

Ik zie in de gegeven context (de recente opmerkingen voorafgaande aan mijn aanvankelijke reactie) die twee mogelijkheden. Jij ziet een andere mogelijkheid, ik wil die daarom graag horen, maar tot dusver heb ik nog niets gelezen.

Het zou kortzichtig zijn om niet naar de mening van anderen te luisteren, maar dan moet je 'm wel geven.

Even kortzichtig als mensen die deze niet zo goed vinden als jij allemaal rare verwijten naar hun hoofd te smijten...

Ik heb al meerdere malen mijn mening gegeven en die kun je zelf terugzoeken.

Feit blijft dat Animals niet zo'n heel bijzondere plaat is; je kunt het echter wel leuk vinden.

Wat een hoog niveau weer, hoe kun je nou spreken over een feit?

Oef! Wat een fantastische plaat elke keer weer als ik 'm opzet. Tijdloos, weergaloos, geweldige teksten van Waters, Wright op z'n top kwa spel, machtige, melodieuze Gilmour gitaarsolo's en melodiën en prachtig getrommel van Mason (geweldig ook die reversed drums in Sheep).

"The bad blood slows and turns to stone."

@ Chevy93:

Het is makkelijk om alle vragen uit de weg te gaan hè? Lekker alles terugkaatsen.

Jij vraagt mij waarom jíj dit album niet meer dan degelijk vindt. Hoe moet ik dat nou weten, ik ben jou toch niet?

Ik stel je gewoon een vraag. Waarom geef je geen antwoord? Je mening over dit album is nu duidelijk, maar ik stel een specifieke vraag.

Het is ook flauw om steeds te zeggen dat ik verwijten naar iemands hoofd slinger. Ik heb dat namelijk al uitgelegd: ik provoceerde wat, en ik heb daarna meteen aangegeven dat ik enkel een discussie wilde aanwakkeren. Je denkt toch niet dat ik er op uit ben om iemand persoonlijk te beledigen?

Ik geef trouwens nadrukkelijk aan dat ik graag de mening van anderen wil horen in deze discussie. Dat lijkt me nu juist niet kortzichtig.

Omdat je verder moet kijken dan je neus lang is... Zoek op mijn naam en je krijgt (meerdere) antwoord(en). Denk je dat ik zin heb om mijzelf 10 keer te moeten herhalen?

Ik noemde smaak en concentratie als oorzaken in deze context.

Eentonigheid valt op basis van de compositie/tablatuur wel mee, als je de maatstaven van de gemiddelde pop/rock band aanhoudt tenminste.

Zou je 'veilig, minder boeiend en niet geniaal genoeg (wat bedoel je daar eigenlijk mee?)' niet onder smaak indelen? Vooral die laatste twee. Ik heb er goed over nagedacht, maar er schiet me zo snel geen andere noemer te binnen voor deze omschrijvingen.

Maar nogmaals: als jij dit anders ziet wil ik het maar al te graag horen hoor.

Als we smaak in die definitie gaan gebruiken, kan je alles wel onder smaak plaatsen. Ik dacht dat je het wat breder bedoelde.

Maar ik zie smaak hier (vooralsnog) als enige definitie. Ik wil niet zeggen dat er hier geen andere definitie mogelijk is, maar hij schiet mij in ieder geval niet te binnen (op dit moment).

Uiteindelijk zal elke discussie ook stuk lopen op de eigen smaak van elk persoon, maar dat neemt niet weg dat het interessant kan zijn om standpunten van anderen ook eens te horen (vind ik dan). Waar het ook over gaat.

Standpunten horen niet met zoveel heisa verkondigd te worden. Het kan ook rustig, zonder te trollen.

Tja, ik houd er wel van als discussies een beetje verhit raken, maar het is eigenlijk het probleem van online discussies. Anderen kennen jouw persoonlijkheid niet, en kunnen daarom misschien lastig inschatten dat je expres wat schopjes uitdeelt.

Laat in ieder geval duidelijk zijn dat ik geen kwaad in de zin heb.

Bij deze ben ik gewaarschuwd. Zelf ben ik ook wel fan van "schopjes".

Animals heeft niet het originele, met niets vergelijkbare geluid dat platen als Wish You Were Here en The Wall wèl hebben. Ik geloof dat het al eerder is gezegd, maar op Animals blijft Pink Floyd muzikaal gezien wat dichter bij wat als gangbare rock wordt gezien. Eerlijk gezegd ook wel wat minder boeiend, daardoor.

Animals is Roger Waters op zijn donkerst. Het contrasterende en relativerende liedje Pigs On The Wing zorgt nog voor een beetje lucht, voor het overige is het tekstueel messcherp, cynisch en hard.

Maar (tekstueel gezien) wel van eenzame klasse. Dogs behoort tot de sterkste werkjes van de band. Al met al is Animals een prima Pink Floyd plaat, maar naar mijn mening geen hoogtepunt uit hun albumreeks.

Ik vind het geluid van WYWH nogal een flauwe doorzetting (en uitmelking) van het geluid wat ze op DSOTM al veel interessanter en dwingender hebben neergezet.
The Wall daarentegen borduurt juist weer een beetje voort op Animals qua geluid, en is vanwege zijn talrijke missers een "net niet" voor Pink Floyd.

noem mij 1 plaat die dit geluid, nee, het hele unieke werkje ,benaderd

Ik hoor echt geen overeenkomst tussen The Wall en Animals. Het zijn ook twee volledig verschillende albums.

Les Claypool's Frog Brigade - Live Frogs: Set 2 (2001)

Buiten de sobere, duistere sfeer hoor ik ook geen overeenkomsten.

De muziek krijgt meer lading door de geweldige teksten, maar om de simpele songstructuren in combinatie met lange gitaarsolo's anno 1977 nog "uniek" te noemen...

Maar noem mij anders eens wat Animals (muzikaal gezien dan) een "uniek werkje" maakt, want misschien heb ik het wel helemaal mis.

Ik snapte dan ook niet zo goed wat er met "geluid" werd bedoeld. Volgens mij heeft Pink Floyd vanaf DSOTM sowieso een vrij duidelijk eenduidig "geluid".. de songstructuren en inhoud veranderen, het "geluid" blijft m.i. gewoon typisch PF

de plaat zoalstie is

claypools covers ken ik nie maar what a joke

Volgens mij is dit alleen maar hetzelfde principe als ieder hardstyle nummer is boem boem boem. PF heeft een erg veelzijdig oeuvre, ook na DSotM. Zowel WYWH, als The Wall, als Animals zijn unieke albums.